24 oktober 2017

De terugkeer van het cyclische heelalmodel

Omslag van het Restaurant aan het einde van het universumIedereen die Douglas Adam’s deel 2 van het Transgalactisch liftershandboek heeft gelezen, ‘Het Restaurant aan het einde van het Universum’, weet hoe het heelal eindigt: met een grote implosie, genaamd de Gnab Gib . Comfortabel gezeten in restaurant Millways zien de hoofdrolspelers hoe het heelal door z’n eigen zwaartekracht in elkaar klapt en een omgekeerde Big Bang meemaakt. En dat alles voor de ogen van de restaurantbezoekers, die het schouwspel gadeslaan alsof het de finale van IJsdansen met sterren is.
Afijn, om een kort verhaal lang te maken, het idee van een cyclisch heelal dat na een periode van expansie door de zwaartekracht weer ineenklapt en dan in een Big Crunch eindigt, welke vervolgens weer explodeert is onlangs weer nieuw leven ingeblazen. Het cyclische heelalmodel is al decennia oud, maar door de ontdekking in de jaren negentig van de versnelling van de uitdijing van het heelal, leek het einde nabij van het model. Maar een groepje sterrenkundigen van de Universiteit van Noord-Carolina heeft het model in een nieuw jasje gestoken. Het model zegt dat in de eerste periode van expansie het heModel van een cyclisch heelalelal het gaat zoals nu wordt waargenomen: alle sterren, sterrenstelsels en andere objecten gaan uiteen. De stuwende kracht achter die uitdijing is de donkere energie. De uitdijing gaat maar door en door en de dichtheid van de materie neemt verder af. Op een gegeven moment is er zelfs de situatie dat alles gedes

Laat wat van je horen

*