Van het Melkwegstelsel hadden we toch altijd het beeld dat het bestaat uit een centrale verdikking (bulge), een schijf met vier grote en enkele kleinere ‘spiraalarmen’ en een halo. Die halo is een ‘bolvormige ruimte’ om de melkweg heen, waarin zich de relatief kleine bolvormige sterrenhopen bevinden. Maar nu blijkt uit onderzoek van o.a. Daniela Carollo (Torino Observatory, Italië) en John Norris (National University, Australië) dat de Melkweg niet één maar twee halo’s heeft. Ze deden dat door 20.000 sterren te bestuderen uit de zogenaamde Sloan Digital Sky Survey (SDSS-II). Het centrale deel van de Melkweg wordt omgeven door een binnenste halo, die een rotatiesnelheid heeft van zo’n 80.000 km per uur. Deze halo draait dezelfde kant uit als de centrale verdikking van de Melkweg, die met 800.000 km per uur tien keer zo snel roteert als de binnenste halo. De buitenste halo blijkt met zo’n 160.000 km per uur te roteren en wel in een richting die precies de andere kant uit gaat. De twee halo’s blijken ook een verschillende chemische samenstelling te hebben. Sterren in de binnenste halo hebben drie keer zoveel zware elementen¹ als sterren in de buitenste halo. Carollo en Norris denken dat de twee halo’s op verschillende wijzen ontstaan zijn en dat de oorzaak ligt in het opslorpen van onze Melkweg van kleinere dwergstelsels. Een artikel van Carollo, Norris en anderen over de ontdekking is hier te vinden. Bron: DailyGalaxy.

1. Dat zijn elementen die zwaarder zijn dan waterstof en helium, zoals koolstof, zuurstof en ijzer. [↩]