22 mei 2012

Sterren tellen in Orion

Globe at Night 2008Vandaag, 25 februari 2008, is het sterren tellen met de internationale Globe at Night-campagne weer gestart. Net als de vorige editie is het de bedoeling dat je met behulp van vergelijkingskaarten de sterren in het sterrenbeeld Orion telt. In 2007 waren er 8.491 inzendingen uit 60 landen, hetgeen een verdubbeling was met de respons in 2006. Door Globe at Night krijgen we een wereldkaart met de lichtvervuiling. Hoe meer lichtvervuiling, des te minder sterren er te zien zijn, dat moge duidelijk zijn. Globe at Night duurt tot en met 8 maart. Het vijfstappen-plan om mee te doen met de campagne is te zien/downloaden in de bron: Globe at Night.

Share

Het Kessler-syndroom in kaart

Ruimte-afval in Google EarthHet heeft werkelijk een naam: hét moment dat het onmogelijk wordt nog een ruimtereis te maken zónder dat je geraakt wordt door een stuk ruimte-afval. Het Kessler-syndroom, genoemd naar de NASA consultant Donald J. Kessler die er als eerste mee aankwam. Door allerlei oorzaken zijn er in de afgelopen vijftig jaar meer dan 600.000 objecten groter dan 1 cm in een baan om de Aarde terechtgekomen (aldus ESA’s Meteoroid and Space Debris Terrestrial Environment Reference, het MASTER-2005 model). Beroemde stukjes afval zijn een handschoen die astronaut Ed White in 1965 verloor tijdens z’n eerste ruimtewandeling met de Gemini-4 en een fotocamera die astronaut Michael Collins (piloot van de Apollo 11) in de ruimte losliet in 1966 tijdens de Gemini-8 missie. Defecte spionagesatellieten die met raketten aan gruzelementen worden geschoten, zoals onlangs de USA-193, zullen het ruimteafval uiteraard alleen maar groter maken, dus het risico wordt groter dat het Kessler-syndroom bewaarheid wordt. Cru is dat het syndroom een soort van zelfversterkend effect heeft, want als een ruimtevaartuig geraakt wordt door bijvoorbeeld een handschoen van Ed White1, dan ontstaan er nog meer brokstukken en scherven. Van ruim 9.000 stukjes ruimte-afval wordt op Aarde precies bijgehouden wáár het zich bevindt, om mogelijke botsingen te voorkomen. In 1991 heeft men bijvoorbeeld de motor van de Atlantis shuttle negen seconden laten branden om een botsing te voorkomen met een stukje voormalige Russische satelliet. Uit geheel onverwachte hoek wordt nu de mogelijkheid geboden om ook als doodgewone stervelingen die 9.000 stukjes afval te bekijken: wetenschappers van het Ministerie van Cultuur van de Republiek Slovenië hebben een plugin gemaakt voor Google Earth om het allemaal te aanschouwen. Ja, je gelooft je oren en ogen af en toe niet. :-) De plugin is hier te downloaden. Met Tom Tom kan je tegenwoordig aardig de files omzeilen. Misschien dat Google Earth voor ruimtereizigers ook zoiets kan betekenen. Bron: Universe Today

Noot:
  1. En die dingen schijnen in de ruimte door hun snelheid een behoorlijke impact te hebben. []
Share

Het jaar 7,6 miljard AD: † Aarde

Zucht, zo eindigt ‘t wellicht over 7,6 miljard jaarDe teerling is geworpen. Sterrenkundigen van de Universiteit van Sussex hebben berekend dat over pak ‘m beet 7,6 miljard jaar de Aarde volledig door de Zon vernietigd zal worden. Tenzij de aardbaan gewijzigd kan worden! Eerdere berekeningen van Dr. Robert Smith en z’n team lieten zien dat de Aarde door de opzwellende Zon zwart zal blakeren als een kippetje dat te lang op een barbecue ligt. Maar door nieuwe inzichten werd ook gekeken naar het effect van de aantrekkingskracht van de buitenste delen van de zonne-atmosfeer op de Aarde en dat leverde op dat de Aarde zich op een gegeven moment in die delen zal bevinden en uiteindelijk volledig zal verdampen. † Aarde dus over 7,6 miljard jaar. Rest in Peace. Maar… er is een ontsnappingsclausule àls we weten te ontsnappen door de baan van de Aarde te wijzigen. Klinkt Science Fiction, maar er wordt serieus over nagedacht. Zo is er een model van het drietal D. G. Korycansky, Gregory Laughlin en Fred C. Adams, waarin de Aarde zo eens per 6.000 jaar kan meeliften met een passerende planetoïde. Details van dit reddingsplan zijn hier te vinden. Laten we hopen dat ‘t werkt, want 7,6 miljard jaar te gaan is wel erg kort. ;-) Het model van Korycansky heeft ook een groot risico: de planetoïde kan op de Aarde botsen. Ja, daar schieten we wat mee op. Bron: Universiteit van Sussex

Share
canakkale canakkale canakkale balik tutma search canakkale vergi mevzuati bagimsiz denetim vergi mevzuati ozurlu engelliler