23 mei 2012

The Day the Earth Stood Still

The Day the Earth Stood StillNa Lucy in the sky with diamonds blijf ik maar eventjes in de engelse titels. The Day the Earth Stood Still is een film die op 12 december 2008 in première zal gaan. In de hoofdrollen Keanu Reeves (yep, The Matrix) en Jennifer Connelly (yep, geen idee). Het is een remake van de gelijknamige film uit 1951. Verhaal gaat over een menselijke alien, Klaatu (Reeves), die naar de Aarde komt om de leiders te waarschuwen dat ze hun conflicten1 niet in de ruimte moeten uitvechten op straffe van totale vernietiging van de Aarde. De trailer van TDTESS is hier in allerlei formaten te bekijken. Echt de moeite waard hoor. Kortom, 12 december a.s. gaat The Day the Earth Stood Still in première, 13 dagen later gevolgd door de nieuwste Star Trekfilm! :-D Dat wordt dus een hele leuke filmmaand!

Noot:
  1. In de 1951-versie ging het over de Koude Oorlog tussen VS en Sovjet-Unie. In de 2008-versie is het geloof ik meer dat Klaatu de Aarde waarschuwt niet te ruw met de natuur om te gaan. Beetje minder spetterend voor een sf-film, nietwaar? []
Share

Lucy in the sky with diamonds

Deel van NGC 6791
Vandaag kwam ik dit schitterende plaatje tegen van een deel van de bolvormige sterrenhoop NGC 6791, die in totaal zo’n 10.000 sterren telt. Gefotografeerd door… de Hubble ruimtetelescoop (HST), hoe kan het ook anders. Ik moest direct denken aan Lucy in the Sky with Diamonds, het nummer John Lennon en Paul McCartney in 1967 schreven voor het album Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band. De gehele bolhoop, die 13.300 lichtjaar van ons verwijderd is en te vinden is in het sterrenbeeld Lier, staat hieronder afgebeeld. Het witte kader in de foto hierboven is hieronder ook uitvergroot te zien. Met die uitvergroting stuiten we ook direct op het probleem dat men heeft geconstateerd: een bolvormige sterrenhoop (ook wel bolhoop genoemd) wordt geacht uit sterren te bestaan die allemaal op dezelfde wijze en hetzelfde moment te zijn ontstaan. In theorie tenminste. Wat toont daarentegen de praktijk? Dat bolhopen uit drie categorieën sterren schijnen te bestaan, de meeste zijn ‘normale’ sterren van ongeveer 8 miljard jaar oud, de andere twee categoriën zijn uitgebluste witte dwergen met een ouderdom van 4 of 6 miljard jaar. Die ‘jonge’ witte dwergen (4 miljard jaar oud) zijn blauw omcirkeld in de foto rechtsonder, de  ’oude’ witte dwergen (6 miljard jaar) zijn rood omcirkeld. Voor beide categoriën is de leeftijd vreemd, want witte dwergen worden geacht véél ouder te zijn, soms meer dan tien miljard jaar. Maar een oplossing is voorhanden. Ik zei niet voor niets dat er drie categorieën schijnen te zijn. De jonge witte dwergen, de 4-miljard-klasse dus, zijn vermoedelijk witte dwergen met een compagnon. Drie foto’s van NGC 6791Allemaal dubbelsterren, waarbij de partner van de witte dwerg door de toegenomen helderheid zorgt voor een schijnbare jongere leeftijd. In werkelijkheid zijn deze witte dwergen ook gewoon zes miljard jaar oud. Maar dan blijft het probleem dat de witte dwergen in NGC 6791 zes miljard jaar oud zijn en de gewone sterren acht miljard jaar oud, terwijl dat ‘normaalgesproken’1 andersom moet zijn. Men denkt dat er in de bolhopen één of ander proces gaande is wat de evolutie van witte dwergen doet vertragen. Of iets waardoor de ‘normale’ sterren (ahum) ouder lijken dan ze zijn. Zucht, leuk zo’n bolhoop. Op MSNBC.com is trouwens een video te zien waarin ingezoomd wordt op NGC 6791. Mòet je even bekijken. Bron: Hubble.

Noot:
  1. De vraag is natuurlijk of je in de sterrenkunde wel over ‘normaalgesproken’ kunt spreken. Uitzonderingen op de regel zie je steeds vaker optreden in de Cosmic Zoo. []
Share

YORP doet planetoïden splijten

Het YORP-effect in actieOnderzoek van Franse en Amerikaanse sterrenkundigen heeft aan het licht gebracht dat planetoïden onder invloed van zonlicht kunnen splijten. Planetoïden absorberen zonlicht en zenden dat in de vorm van warmte weer uit. Door hun grillig gevormde oppervlak1 gebeurt dat uitstralen niet op een gelijkmatige manier, maar verschilt het van plaats tot plaats. Het krachtenspel wat daardoor ontstaat kan de rotatie van de planetoïde versnellen of vertragen én de rotatie-as veranderen. Hierdoor kan een planetoïde op een gegeven moment splijten, net zoals rotsen in de woestijn onder invloed van weersinvloeden uiteen kunnen vallen in kleinere stenen/zand (erosie). Die genoemde effecten die het zonlicht op planetoïden heeft zijn voor het eerst bestudeerd door het viertal Yarkovsky, O’Keefe, Radzievskii en Paddack. Vandaar dat men spreekt van het YORP-effect. De sterrenkundigen onder leiding van Kevin Walsh (Universiteit van Maryland, VS) hebben planetoïden op de computer nagebootst en daarbij gekeken welke invloed zonlicht heeft. Ze beschouwden de planetoïden daarbij als objecten samengesteld uit licht, losse materialen, alleen door de zwaartekracht bijeengehouden. Sterrenkundigen noemen dat een rubber pile, een berg rommel. Uit de simulatie blijkt dat wanneer de rotatie door het YORP-effect toeneemt materiaal zich gaat verplaatsen van de polen van de planetoïde naar de evenaar. Op een gegeven moment (na enkele tienduizenden tot miljoenen jaren in de simulatie) gaat dat materiaal zich van de planetoïde afscheiden en ontstaat een ring van materiaal om de planetoïde heen. Dat gaat vervolgens weer samenklonteren en op deze wijze onstaat een satelliet. Dergelijke dubbel-planetoïden zijn in werkelijkheid waargenomen, zoals 1862 Apollo. Vandaag is in het vakblad Nature een artikel van Walsh et al verschenen over het YORP-effect bij planetoïden. Bron: NRC-Handelsblad, 10 juli 2008.

Noot:
  1. Ze zijn vaak gebutst en hebben een aardappelvorm. []
Share
canakkale canakkale canakkale balik tutma search canakkale vergi mevzuati bagimsiz denetim vergi mevzuati ozurlu engelliler