23 mei 2012

NASA gaat GPS voor de Maan ontwikkelen

GPS op de MaanEven terug in de tijd: we schrijven 6 februari 1971. Toen huppelden twee astronauten op de Maan, te weten Alan Shepard (gezagvoerder) en Ed Mitchell (maanlander piloot) van de Apollo 14 missie. De bedoeling was dat ze die dag tijdens hun tweede wandeling de rand van de krater Cone zouden bezoeken. Die krater lag iets van 300 meter verderop. Probleem was alleen dat er op de maan geen ANWB-borden zijn én dat de Maan één grote grijze rotsachtige vlakte zondere markante punten is, waar je je erg moeilijk kunt oriënteren. Shepard en Mitchell slaagden er NIET in om Cone te vinden (zie de prachtige foto hieronder van Mitchell die zwetend bezig is Cone te zoeken). Later bleek uit foto’s dat ze er zeer dichtbij waren geweest en dat ze de kraterrand tot op 20 meter genaderd waren! 8-O Met dit voorbeeld voor ogen is de NASA momenteel bezig om een soort van GPS voor de Maan te ontwikkelen en daarmee te voorkomen dat toekomstige astronauten op de Maan verdwalen. Daartoe heeft Ron Li (The Ohio State University, VS) $ 1,2 miljoen van de NASA gekregen om een dergelijk systeem te bedenken. mitchell zoekt krater ConeLi was ook al betrokken bij het ontwikkelen van de software die de Marsrovers Spirit en Opportunity gebruiken om op Mars te kunnen navigeren. Li wil voor de Maan-GPS geen gebruik maken van om de Maan vliegende satellieten, maar van bakens en stereocamera’s. Gecombineerd met gedetailleerde kaarten van de Maan moet dat een werkend Lunar Astronaut Spatial Orientation and Information System (LASOIS) opleveren. Op hun Maan-TomTom moeten de astronauten dan net zoiets te zien krijgen als autobestuurders op hùn TomTom zien. Bron: Ohio State University.

Share

6EQUJ5…WOW!

Het WOW! signaalIk ben nog steeds bezig in dat boek van Mark Kidger, Cosmical Enigmas. Ja, ik had ‘t allang uit kunnen hebben, ik weet het, maar het is een tikkie druk de laatste tijd en lezen is één van die dingen die er dan bij inschiet. Maar in zo’n spaarzaam moment van lezen zag ik in één hoofdstuk iets staan over de inmiddels als het ‘WOW-event’ door het leven gaande gebeurtenis.  Het WOW-event speelde zich af op 15 augustus 1977 om precies te zijn. Het WOW!-signaal was een sterk radiosignaal dat die dag gezien werd door Jerry R. Ehman, radio-sterrenkundige van een SETI project1 bij de inmiddels ontmantelde Big Ear-radiotelescoop van de universiteit van Ohio. Het signaal droeg tekens van ‘potentiële niet-aardse en niet-zonnestelselachtige oorsprong’ (Wow!), duurde 72 seconden en was nooit eerder waargenomen. Ehman printte het signaal 6EQUJ5 uit en schreef in de kantlijn WOW!. Dit commentaar gaf dan ook de naam aan het signaal. Je zal je afvragen waarom de code 6EQUJ5 zo bijzonder was. Welnu, die code “6EQUJ5″ geeft de variatie in intensiteit van het radiosignaal weer. Een spatie geeft een intensiteit aan van 0.0 tot 0.999, de getallen 1 tot en met 9 geven intensiteitsvariaties aan tussen 1.000 en 9.999. Boven de 10 wordt de intensiteit weergegeven door letters (A voor 10.0 tot 10.999, B voor 11.0 tot 11.999 etc.). De door Big Ear opgevangen ‘U’ (met een intensiteit van tussen 30.0 en 30.999) was de hoogste gemeten intensiteit ooit door een radiotelescoop opgevangen. Zag Ehman een signaal van een buitenaardse beschaving? SETI had daar één eenvoudige eis voor: het signaal moest herhaald worden. En dat is helaas nooit gebeurd, d.w.z. Ehman en vele anderen hebben nooit meer een dergelijk signaal gezien. Voor de bron van het signaal werden twee lokaties genoemd:

  • één bron met rechte klimming 19h22m22s en decl. -27°03´
  • de andere bron met rechte klimming 19h25m12s en decl. -27°03´

Jerry Ehrman bij de Big EarDe declinatie is voor de twee kandidaatbronnen dus hetzelfde. De lokaties liggen in het sterrenbeeld Boogschutter (Sagittarius), iets ten zuiden van de ster χ-1 Sagittarii. Men vermoedt nu dat de werkelijke bron van Aarde afkomstig was en dat het signaal bijvoorbeeld door een satelliet weerkaatst werd en toevallig opgevangen door de radiotelescoop in Ohio. Ehman zelf heeft ook twijfels over het idee dat het signaal van een buitenaardse beschaving afkomstig zou zijn. Hij bleef nog een maand speuren naar een herhaling van het Wow!-signaal, keek minstens vijftig keer naar de genoemde lokaties, maar vond niets. In 1999 werd nog een poging gedaan door Robert Gray en Dr. Simon Ellingsen, maar ook dat leverde niets op. Kortom, het WOW!-signaal was eventjes groot nieuws in 1977, maar bleek loos alarm te zijn. Bron: Cosmical Enigma’s (Mark Kidger) + Wikipedia + Big Ear

Noot:
  1. SETI is de zoektocht naar buitenaards leven. []
Share

Windmolenstelsel met feestverlichting

M101Is ‘t geen mooi plaatje? Het welbekende sterrenstelsel M101, ook bekend als het Windmolenstelsel (NGC 5457, The Pinwheel Galaxy), 27 miljoen lichtjaar verderop te vinden in de richting van Grote Beer. Voor amateurs een dankbaar object met z’n schijnbare helderheid van 7,9m. De infrarood-ruimtetelescoop Spitzer heeft M101 prachtig in beeld gebracht. Opvallend daarbij zijn de heldere koraalrode gebieden aan de buitenkant van het stelsel, die als een soort van feestverlichting M101 omgeven. Het zijn gebieden waar volgens Karl Gordon (Space Telescope Science Institute in Baltimore, VS) veel infraroodstraling vandaan komt. Hierdoor zullen zich in deze gebieden geen Polycyclische Aromatische Koolwaterstoffen (PAK’s)  bevinden. Dat zijn  organische verbindingen, met een opbouw van waterstof- en koolstofmoleculen die een soort kippengaasstructuur hebben, die wij op Aarde ook kennen als de ongewenste stoffen die bij het aanbranden van eten (met name bij het barbecuen) en bij het verstoken van fossiele brandstoffen vrijkomen. Sterrenkundigen denken dat PAK’s bouwstenen zijn voor leven (tsja, denk daar maar eens aan als je een braadworstje staat te barbecuen :-) ). De heldere gebieden op de foto zijn daarom ‘No organics zones’, zoals Gordon het omschrijft. Niet zo levensvriendelijk dus. Bron: NASA/Spitzer.

Share
canakkale canakkale canakkale balik tutma search canakkale vergi mevzuati bagimsiz denetim vergi mevzuati ozurlu engelliler