23 mei 2012

De veranderende röntgenhemel in beeld

Ik kwam vandaag een filmpje op Youtube tegen van röntgenbronnen aan de hemel, dat gemaakt is op basis van vele waarnemingen die met de Rossi X-ray Timing Explorer (RXTE) zijn gemaakt.

Tussen februari 1996 en november 1999 nam deze röntgensatelliet de hemel waar met z’n röntgenogen en die waarnemingen hebben ze achter elkaar geplakt en dat is een filmpje geworden van 7 minuten en 36 seconden lang. De eerste 1 minuut en 20 seconden lijkt het weinig spectaculair en worden de bekende röntgenbronnen aan de hemel, zoals de Zon (het bewegende bolletje) en Scorpius-X11 even aan de kijker voorgesteld. Leerzaam gedeelte, dat zeker. Maar daarna, letterlijk met een ‘Go!’ aangegeven, start de animatie en zien we hoe in de loop der tijd de röntgenhemel voortdurend varieert en bruist van de röntgenbronnen. Dat moet je echt eventjes zien. Bron: Astrodyke.

Noot:
  1. Sco-X1 is ná de Zon de helderste röntgenbron aan de hemel. Het is een neutronenster op 9.000 lichtjaar afstand die je in het filmpje als geel bolletje boven het galactisch centrum ziet. []
Share

Magnifieke foto’s van Enceladus

Beeld van het zuidpoolgebied op EnceladusCassini is bezig een magnifieke serie foto’s van Enceladus naar de Aarde te sturen. Op de website van Planetary.org hebben ze een speciale pagina, waar de foto’s in enigzins bewerkte vorm te zien zijn. Daar moet je echt eventjes naar kijken. Hiernaast één van die foto’s, genomen vanaf een afstand van 2628 km. Woensdagavond om 23.00 21.00 uur (sorry) Nederlandse tijd (vanavond dus) heeft Emily Lakdawalla weer haar (bijna wekelijkse) chatsessie op USstream en daar zal ze het hebben over de afgelopen flyby van Cassini langs Enceladus. Meedoen! Ik schreef gisteren trouwens dat de volgende flyby langs Enceladus nog dichterbij zal zijn (minimale afstand dan: 25 km). Voor de nieuwsgierigen: dat zal op 9 oktober a.s. plaatsvinden. Bron: Planetary.Org.

Share

Hoe weerstaat Ulysses de vrieskou?

De UlyssesZoals ik een maandje terug schreef blijkt de zonverkenner Ulysses nog steeds te functioneren, ondanks alle technische mankementen waar het achtien jaar oude beestje mee te kampen heeft. De radioactieve energiebron levert steeds minder stroom en warmte en omdat Ulysses steeds verder van de Zon af beweegt neemt de temperatuur steeds verder af. Ulysses zal daarmee een heuse vriesdood krijgen. Wanneer dat gebeurt is echter de vraag. Het is wel interessant om te weten op welke vernuftige wijze de wetenschappers proberen de levensduur van de Ulysses te rekken. Gisteren stond er op de achterpagina van NRC-handelsblad een interview met de bekende sterrenkundige Brian Marsden1, wiens carrière zo’n beetje samenvalt met die van Ulysses. Marsden vertelt dat men bijvoorbeeld de stuurraketjes van de Ulysses soms aanzet om de rotatie van de sonde te variëren. Daardoor blijft de raketbrandstof in de dunne leidingen, waar de kans op bevriezen het grootst is, niet te lang stilstaan. Ook laat men de taperecorder voor de dataopslag heen en weer spoelen, zodat een beetje wrijvingswarmte wordt opgewekt. 8-O Knap werk, toch? Toch beseft Marsden ook wel dat het allemaal uitstel van executie is. Hij verwacht binenn enkele weken het echte einde van Ulysses en dat dan alle kontakt ermee zal eindigen. Bron: NRC/Handelsblad, 12 augustus 2008.

Noot:
  1. Vooral bekend als directeur van het Minor Planet Center (MPC). Wie planetoïden en andere rotsblokken zegt die zegt Marsden. []
Share
canakkale canakkale canakkale balik tutma search canakkale vergi mevzuati bagimsiz denetim vergi mevzuati ozurlu engelliler