23 mei 2012

Dit is Phoenix’ workspace

De workspace van Phoenix
Ja ik weet het, ik moet het natuurlijk werkruimte noemen, maar ik vind workspace beter klinken. Ook omdat ze in Photoshop gebruik maken van een workspace. Maar dit terzijde. De Marslander Phoenix heeft de afgelopen maanden behoorlijk wat stukjes afgegraven en alle afgravingen hebben ze prachtige namen gegeven. Bovenstaande illustratie laat al die afgravingen zien, zoals Wonderland, Snow White, Burn Alive 3, Neverland en Stone Soup. Ik heb geen idee wie al die namen verzint, maar ik neem aan dat er géén directieberaad van de NASA aan vooraf gaat. Het zijn vast dezelfde wetenschappers die al die sprookjes zitten te lezen. :-D Bron: Phoenix.

Share

Ontbrekende spiraalarm Melkweg ontdekt

Spiraalarmen van de MelkwegVijftig jaar lang werd hij door sterrenkundigen gezocht en eindelijk is hij gevonden: een binnenste spiraalarm van de Melkweg! Vlak àchter de kern van ons Melkwegstelsel hebben Thomas Dame en Patrick Thaddeus (Harvard-Smithsonian Center for Astrophysics in Cambridge, VS) een spiraalarm gevonden die als twee druppels lijkt op de spiraalarm die zich vlak vóór de kern bevindt. Die laatste heet de 3kpc-arm, in 1957 onder andere door Hugo van Woerden en Jan-Hendrik Oort ontdekt met behulp van de radiotelescoop van Dwingeloo, en op de afbeelding te zien als de arm rechtsonder van de balkvormige kern van de Melkweg. Van Woerden zag de radiostraling die afkomstig was uit het waterstofgas in de 3kpc-arm, die overigens haar naam ontleent aan de afstand van de spiraalarm tot de kern van de Melkweg, namelijk 3 kiloparsec=10.000 lichtjaar. Op grond van symmetrische overwegingen nam men aan dat er aan de andere kant van het centrum van de Melkweg ook een 3kpc-arm zou liggen, maar tot nu toe kon men die arm niet zien. Deels is dat te verklaren uit het feit dat de gezochtte arm vanuit de Aarde gezien verderweg ligt en allerlei waterstofwolken in de buurt van het Melkwegstelselcentrum het zicht belemmeren. Op grond van radiowaarnemingen kon men de achterliggende 3kpc-arm dan ook niet zien. Maar Dame en Thaddeus keken naar andere straling, op een golflengte van 2,6 mm, uitgezonden door koolmonoxidegas dat zich in de spiraalarm zou moeten bevinden. Daar zou de verstoring door tussenliggende gaswolken minder zijn, hoopte men. En het lukte, de ontbrekende spiraalarm werd gevonden! Toen men eenmaal wist waar de arm lag kon men óók in radiolicht met behulp van twee radiotelescopen in Australië de ‘verre 3kpc-arm’ zien. De kromtestraal, massa en expansiesnelheid van de twee 3kpc-armen blijken erg overeen te komen en ook bevatten beide armen opmerkelijk weinig sterren. Dit laatste is in tegenstelling tot de ‘grote’ spiraalarmen van de Melkweg, de Scutum-Centaurusarm, de Norma-arm, de Sagittariusarm en de Perseus-arm. Over de ontdekking van de verre 3kpc-arm schreven de twee Amerikanen gisteren een artikel in het vakblad The Astrophysical Journal Letters, voor insiders ook hier leesbaar. Bron: NRC-Handelsblad, 21 augustus 2008 + CfA/Harvard.

Share

Tussenmaatje zwarte gaten komt minder vaak voor

Omega CentauriJe hebt zwarte gaten in alle maten, variërend van de mini-zwarte gaatjes die lang geleden bij de oerknal ontstonden, via de stellaire zwarte gaten van enkele zonmassa’s tot de superzware zwarte gaten die resorteren in de centra van sterrenstelsels. Die laatste categorie kan exemplaren bevatten van vele miljoenen tot zelfs miljarden zonmassa’s. Je zou denken dat alle soorten en maten wel zo’n beetje even vaak voor moeten komen, maar uit onderzoek blijkt dat de zogenaamde intermediaire zwarte gaten, die qua gewicht tussen de stellaire en de superzware zwarte gaten in zitten, niet zo vaak voorkomen. Die tussenmaatjes, met een vermoedelijke massa tussen 1.000 en 10.000 zonmassa’s, zouden in theorie moeten voorkomen in de centra van bolvormige sterhopen. Op basis van onderzoek aan de bolhoop RZ2109 komt een groep sterrenkundigen onder leiding van Stephen Zepf (Michigan State University, East Lansing, VS) echter tot de conclusie dat er géén intermediair zwart gat in het centrum van die bolhoop zit. Met de telescoop van het W.M. Keck Observatorium op Mauna Kea in Hawaiï maakten ze een spectrum van RZ2109 en daaruit blijkt dat het zwarte gat hooguit zo’n tien zonmassa’s schoon aan de haak weegt. Op grond van de waarnemingen aan RZ2109, welke zo’n 50 miljoen lichtjaar verderop te vinden is, komen Zepf en collegae tot de conclusie dat ook andere bolhopen verschoond zullen zijn van de intermediaire zwarte gaten. Het zou kunnen dat dit type zwarte gaten wèl voorkomt in dwergstelsels, zoals de Grote en Kleine Magelhaense Wolken, die ons eigen Melkwegstelsel begeleiden. Maar daar moet dan wel naar gezocht worden. Gisteren verscheen een artikel in The Astrophysical Journal Letters van Zepf et al over de waarnemingen aan RZ2109 en wie dat graag wil lezen moet hier maar eventjes kijken. Op de foto hierboven trouwens een plaatje van een andere, welbekende, bolhoop, Omega Centauri. RZ2109 kon ik even zo snel niet vinden. Bron: ScienceDaily.

Share

Een moloch met magnetische tentakels

NGC 1275
Is ‘t geen fantastische foto? En drie keer raden wie ‘m gemaakt heeft? Yep, de Hubble ruimtetelescoop, wie eh… wat anders? Je zou toch zeggen dat Hubble die reparatiemissie die Discovery binnenkort gaat uitvoeren helemaal niet nodig heeft. De foto is van NGC 1275, een gigantisch elliptisch sterrenstelsel in het hart van de Perseuscluster van sterrenstelsels. De Hubble-opnames, waarvan je hier een 35 Mb Tiff-versie kan downloaden, bieden de sterrenkundigen de gelegenheid meer te weten te komen over het sterrenstelsel. Met name die rode filamenten vormden tot nu toe een raadsel. Ze zijn erg nauw, slechts enkele honderden lichtjaren breed, maar zéér zwaar, miljoenen keren de massa van de Zon én heel heet, enkele miljoenen graden Celcius warm. Op zich zouden zulke filamenten, die uit de kern van NGC 1275 ontspringen, niet lang kunnen bestaan en zou het gas erin moeten ineenklappen tot sterren. Maar uit de waarnemingen blijken ze al honderden miljoenen jaren te bestaan. Een team sterrenkundigen onder leiding van Andy Fabian (University of Cambridge, GB) heeft de beelden van Hubble bestudeerd en ontdekt dat magnetische velden een sleutelrol vervullen in de tentakelachtige filamenten. De filamenten zijn zo’n 200 lichtjaar breed, strekken zich uit tot 20.000 lichtjaar en leggen per stuk ongeveer 1 miljoen zonmassa’s op de weegschaal. Ze ontstaan allemaal in het superzware zwart gat in het centrum van NGC 1275. Fabian et al denken dat de filamenten ‘in leven blijven’ door magnetische velden. Die zorgen er voor dat het gas niet gravitationeel ineenstort tot sterren. Vandaag verschijnt een artikel in het vakblad Nature van de hand van Fabian en z’n maatjes over NGC 1275. Rennen naar de bladenwinkel! ;-) Overigens is dat zwarte gat in NGC 1275 ook nog verantwoordelijk voor een ander opmerkelijk verschijnsel: de laagste geluidsgolf tot nu toe waargenomen in het heelal. In 2003 ontdekte Chandra rimpels in de Perseuscluster die veroorzaakt zijn door een geluidsgolf afkomstig van dat zwarte gat met een toonhoogte van B, welke 57 octaven lager ligt dan de middelste tonen van een piano. 8-O  Bron: Hubble.

Share
canakkale canakkale canakkale balik tutma search canakkale vergi mevzuati bagimsiz denetim vergi mevzuati ozurlu engelliler