- Nobelprijs voor de natuurkunde in 2002, bekend geworden door z’n ontdekkingen van röntgenbronnen. [↩]
- winnaar in 1979, bekend geworden als grondlegger van de theorie van de electrozwakke wisselwerking. [↩]
- winnaar in 2004, heeft de zgn. asymptotische vrijheid ontdekt; leg ik nog wel een keertje uit. [↩]
- winnaar 1988, oud-directeur van Fermilab en onderzoeker aan neutrino’s [↩]
- winnaar 2004, bekend boekenschrijver en mede-ontdekker met Gross van de asymptotische vrijheid. [↩]
61 Nobelprijswinnaars kiezen voor Obama
26 september 2008 Door 1 Reactie
Eénenzestig Nobelprijswinnaars hebben in een openlijke brief hun steun betuigd aan de Democratische kandidaat voor de presidentsverkiezingen in de VS, Barack Obama. Da’s toch geloof ik niet eerder gebeurd, voor zover m’n historische geheugen hierover reikt. Niet zo gek dat Obama de voorkeur geniet, want de laatste tijd is McCain toch niet echt als pro-wetenschap uit de verf gekomen en dat beeld zal versterkt zijn door Sarah Palin als vice-presidentskandidaat te nemen, een dame die van mening is dat de Aarde zo’n zesduizend jaar oud is én dat de mens helemaal niets te maken heeft met de opwarming van de Aarde. Pas hadden we ook nog dat akefietje met het planetarium in Chigago, waar Obama geld voor wilde reserveren, hetgeen McCain maar grote onzin vond. Afijn, groot gelijk hebben die 61 Nobelisten. Onder hen enkele bekende namen zoals Riccardo Giacconi1, Sheldon L. Glashow2, David Gross3, Leon M. Lederman4 en Frank Wilczek5. Hé, die Wilczek komt hier vaker voor.
Nou ben ik toch reuze benieuwd of McCain en Obama vannacht nog gaan debateren en áls dat gebeurt of ze het dan over wetenschap zullen hebben. Ik denk ‘t niet.
Bron: Cosmic Variance.
Noot:







[...] In m’n bericht over die 61 Nobelprijswinnaars meldde ik dat twee van die winnaars betrokken waren bij het ontwikkelen van het concept van de asymptotische vrijheid, daarbij aankondigend dat ik dat nog een keertje zou uitleggen. Nou bij deze dan. We hebben het in feite over de wereld van het hele kleine, van de quarks en de gluonen, de deeltjes die de bouwstenen zijn van de protonen, neutronen en andere materiedeeltjes. Quarks zijn daarbij de èchte bouwstenen van de protonen en neutronen en gluonen zijn de overbrengers van de sterke wisselwerking, één van de vier natuurkrachten1. Die asymptotische vrijheid houdt dat de interactie tussen quarks en gluonen zeer zwak is bij hoge energieën, hetgeen voor het eerst in het begin van de jaren zeventig werd ontdekt door David Politzer, Frank Wilczek en David Gross, die daar in 2004 de Nobelprijs voor kregen. Hogere energieën betekent dat de quarks en gluonen dichter op elkaar zitten en dat geeft hun de gelegenheid zich vrijelijk rond te bewegen. Let wel: binnen het ‘confinement’, het figuurlijke omhulsel van de protonen en neutronen. En met dat confinement zijn we gelijk bij het tegenovergestelde van de asymptotische vrijheid, namelijk dat quarks en gluonen nooit los in de natuur voor kunnen komen. Ze zijn altijd aan elkaar gebonden. In de afbeelding zie je bijvoorbeeld twee ‘op-quarks’ en één ‘neer-quark’, tesamen een proton vormend. Daartussen vliegen de gluonen heen en weer. Ik heb ooit eens horen zeggen dat natuurkundigen die confinement Infrarood Slavernij noemen, maar vreemdgenoeg kom ik die term nergens op Wikipedia tegen. Een zoektocht op Google naar infrared slavery bracht mij 157.000 resultaten op, dus het zal niet ergens uit m’n duim gekomen zijn. Afijn, tegenwoordig noemt men het officiëel color confinement. [...]