Al sinds Roger Penrose er in 1969 mee aan kwam wordt erover gespeculeerd: kunnen zwarte gaten nu wel of niet naakt zijn. Klinkt nogal plastisch, maar er wordt mee bedoeld of zwarte gaten wel of niet altijd omgeven moeten zijn door een zogenaamde waarnemingshorizon. Deze horizon is een met het zwarte gat concentrische bolschil, met een straal die de Schwarzschildstraal genoemd wordt. Alles wat zich binnen deze waarnemingshorizon afspeelt onttrekt zich aan waarneming van buitenaf als gevolg van de extreme zwaartekracht. In 1969 lanceerde Penrose het zogenaamde weak cosmic censorship hypothesis, de stelling dat zwarte gaten àltijd omgeven moeten zijn door een waarnemingshorizon. Hij doelde op de zogenaamde singulariteit, de kern van het zwarte gat die een oneindig klein volume en een oneindige dichtheid heeft. De ruimte-tijd erin is oneindig sterk gekromd en ruimte en tijd houden daar op te bestaan, met als gevolg dat de natuurwetten daar ook niet meer geldig zijn. Penrose bedoelde dat singulariteiten altijd omgeven zijn door een waarnemingshorizon en dat ze nooit ‘naakt’ voor kunnen komen in de natuur. Welnu, bijna veertig jaar na de introductie van Penrose’s hypothese heeft een internationaal team van sterrenkundigen het met computersimulaties laten zien: zwarte gaten kunnen niet naakt zijn, ze zijn altijd beschut met een waarnemingshorizon. Men simuleerde op de computer botsingen van zwarte gaten (een fragment daaruit zie je hierboven, een video ervan is hier en daar te zien). In theorie zouden zwarte gaten door botsingen hun waarnemingshorizon kunnen verliezen, maar uit geen enkele simulatie van Berti en z’n collegae kwam een naakt zwart gat rollen. Zo’n simulatie is uiteraard nog geen bewijs, maar het lijkt er toch wel sterk op dat we nooit een naakte zwarte gaten tegen het lijf zullen lopen. Gelukkig maar. Oh ja, nou we het toch over zwarte gaten hebben: wisten jullie ook al dat zwarte gaten geen haar hebben! Bron: ScienceNews + Wikipedia.