Het Melkwegstelsel bevat een aantal sterren die met een giga-snelheid over de snelweg van de Melkweg toeren (hoe verzin ik het! ), de zogenaamde hypersnelle sterren¹. Draait de Zon met een gangetje van zo’n 220 km per seconde om het centrum van de Melkweg, die hypersnelle sterren scheuren af en toe met een rotvaart tot wel 4.000 km per seconde. Tot nu toe dacht men altijd dat die formule 1-sterren afkomstig waren uit het centrale gedeelte van de Melkweg, alwaar het daar aanwezige superzware zwarte gat af en toe zo’n ster weg katapulteerde. Sinds de ontdekking van de allereerste hypersnelle ster in 2004 zijn er al 16 gevonden, 14 stuks daarvan door Warren Brown en z’n collegae (Smithsonian Astrophysical Observatory). Van die 14 hypersnelle sterren zijn er 8 (60%) die voorkomen in een gebied in de buurt van het sterrenbeeld Leeuw. Als het superzware zwart gat in de kern van de Melkweg verantwoordelijk zou zijn voor de productie van de hypersnelle sterren zou je een willekeurige verspreiding over de hemel verwachten. Maar zo’n opkropping van deze sterren in één gedeelte van de hemel vraagt om een andere verklaring. Daarom hebben Mario Abadi (Cordoba Observatory in Argentinië) en z’n collegae een nieuw model opgesteld, dat gestaafd wordt door computersimulaties: de hypersnelle sterren zouden afkomstig zijn van een dwergstelsel dat zo’n 100 à 200 miljoen jaar geleden in botsing moet zijn gekomen met de Melkweg. Het dwergstelsel zou (te) dicht in de buurt van de kern van de Melkweg zijn gekomen en er zou vervolgens een lange sliert van sterren met hoge snelheid zijn uitgestoten, hetgeen die waargenomen hypersnelle sterren opleverde. En zodoende zijn die sterren door dat dwergstelsel als ware immigranten in het Melkwegstelsel terechtgekomen. En dat helemaal zonder inburgeringscursus. Laat Wilders het maar niet horen. Bron: New Scientist.

Noot:

1. Hypervelocity stars in ‘t Engels. [↩]