23 mei 2012

Lancering van de Saturnus V: ‘t blijft prachtig

De Saturnus V

De Saturnus V

Het is al weer een poosje geleden dat die dingen de lucht in gingen, maar het filmpje hieronder laat op een geweldige manier zien hoe majestueus ruim drie miljoen kilogram Saturnus V-metaal zich van de Aarde kon verheffen. Er zit prachtige muziek op de achtergrond en de eerste beelden van de video zijn slow-motion. Bij elkaar héél mooi om naar te kijken. De raket, ontworpen door Werner von Braun, bracht zoals bekend een zooitje Amerikanen op de Maan, middels het Apolloprogramma. Het is de zwaarste raket die succesvol gevlogen heeft en geen enkele Saturnusraket heeft ooit gefaald. In het begin van de video zie je de vijf F1-motoren ontbranden, die samen 15 m3 vloeistof (zuurstof en brandstof) per seconde gebruikten. Dat leverde een stuwkracht per F1-motor van 700.000 kilogram (6.850.000 Newton), net zoveel als de stuwkracht van de drie hoofdmotoren van een Space Shuttle bij elkaar. 8-O Meer info over de werking van die F1-motoren en wat er allemaal bij de lancering van de Saturnus V kwam kijken vind je hier. Beloof me dat je ‘t filmpje hieronder bekijkt! Luidsprekers en thrusts full power! :-D Bron: Bad Astronomy.

Share

Al duizend dagen onderweg naar Pluto

Al duizend dagen onderweg

Al duizend dagen onderweg

Vandaag, 15 oktober 2008, is de New Horizons precies 1.000 dagen onderweg op z’n missie richting Pluto. Driewerf hoera. :-D De NASA-sonde werd 19 januari 2006 gelanceerd, twee dagen later dan gepland eigenlijk vanwege het slechte weer op 17 januari en een technisch defect op 18 januari. New Horizons passeerde op 27 januari 2007 Jupiter. Duizend dagen onderweg, pffffff… New Horizons heeft nog eventjes te gaan: zo’n 2.370 dagen ongeveer, want pas in de zomer van 2015 zal het ruimteschip aankomen in de regio van Pluto en de mede-dwergplaneet Charon. Kortom, de New Horizons is nog niet op de helft. Wie precies wil weten waar het zich precies bevindt kan hier een kijkje nemen. Bron: SpaceRef.

Share

Estlandse musicus componeert voor IYA2009

Sombreronevel (M104)

Sombreronevel (M104)

Nieuws uit de wereld van de muziek: Componist Urmas Sisask (Estland, 1960) schrijft een nieuw werk voor 4-handig piano en draagt dat op aan de Groningse pianisten Elles van der Heiden en Siebert Nix (het Grieg Pianoduo), en aan de Groningse astronoom Peter Barthel. Sisask componeert dit nieuwe werk speciaal voor het op handen zijnde Internationaal Jaar van de Sterrenkunde 2009 (IYA2009 op z’n Engels). Componist Sisask, die ook koor- en orkestdirigent is, laat zich geregeld bij zijn werk inspireren door de kosmos. Zijn muziek kent een groot gevoel voor symboliek. Binnen reeds 91 gepubliceerde Opusnummers valt op dat naast de vele werken voor zang en koor ook de instrumentale en orkestwerken ruimschoots vertegenwoordigd zijn. Met dit repertoire heeft Sisask een geheel eigen compositiestroming geformuleerd die inmiddels bekend staat onder de naam ‘astromuziek’. :-D Deze brengt in zijn uitwerking unieke resonanties teweeg: een kosmische ervaring voor de luisteraar! Waren bij eerdere composities de Melkweg, sterrenbeelden of verschillende typen sterrenstelsels het thema, in het nieuwe werk zal Sisask de beroemde Sombrero-nevel verklanken. De Sombrero-nevel is de bijnaam van het fraaie spiraalsterrenstelsel Messier 104, dat zich op een afstand van 50 miljoen lichtjaar van onze Melkweg bevindt. Het Groningse Grieg Pianoduo heeft recentelijk een succesvolle CD uitgebracht met kosmische muziek van Sisask. Het duo zal de IYA2009-compositie, evenals andere werken van Sisask, in 2009 gaan uitvoeren. Het pianospel zal worden begeleid door beelden van het heelal, in het bijzonder van de kosmische objecten die in de muziek verklankt worden. De wereldpremière van het nieuwe werk staat gepland voor zomer 2009. De uitvoerenden hopen dat ook Sisask zelf daarbij aanwezig zal zijn. Bron: Nova.

Share

Je hebt ook zwakke gammaflitsers

Impressie van een gammaflitser

Impressie van een gammaflitser

Per jaar verschijnen er gemiddeld zo’n 1.400 gammaflitsers aan de hemel, gamma-ray bursts (GRB’s) in vaktermen geheten. Zeer kortstondige gebeurtenissen met een enorme stoot hoog-energetische gammastralen. Tot nu toe waren twee types bekend1: de korte flitsers, die maximaal twee seconden duren en de lange flitsers, die langer dan twee seconden en maximaal enkele minuten kunnen duren. Met behulp van ESA’s Integral, een gamma-satelliet, heeft men vermoedelijk een derde categorie gammaflitsers ontdekt: de zwakke gammaflitsers. Aan boord van Integral bevindt zich de zogenaamde IBIS imager, een instrument waarmee zeer lichtzwakke gammaflitsers kunnen worden waargenomen. Met Integral worden jaarlijks zo’n 10 gammaflitsers waargenomen en Prof. Lorraine Hanlon en haar collegae (University College Dublin, Ierland) ontdekten dat enkele lichtzwakke gammaflitsers afwijkende kenmerken hebben van de bekende twee gammaflitsers. Vanwege hun lage lichtkracht zou gemakkelijk de indruk kunnen ontstaan dat deze gammaflitsers heel ver weg plaatsvinden, maar vanwege het kenmerkende gammaspectrum denkt Hanlon te maken te hebben met objecten die relatief dichtbij plaatsvinden, in de clusters van sterrenstelsels in de buurt van de Melkweg. Op de een of andere manier zijn deze gammaflitsers intrinsiek lichtzwak, dus niet schijnbaar lichtzwak vanwege hun afstand. De bron zou wellicht gelegen zijn in de botsing van twee witte dwergen of van een witte dwerg met een neutronenster of zwart gat. Wordt vast en zeker vervolgd. Bron: ESA.

Noot:
  1. Nou ja, eigenlijk drie: je hebt ook nog de soft Gamma-repeaters. Leg ik een andere keer wel uit, nu even geen zin. []
Share
canakkale canakkale canakkale balik tutma search canakkale vergi mevzuati bagimsiz denetim vergi mevzuati ozurlu engelliler