23 mei 2012

Aarde kort na elkaar bestookt door 3 planetoïden

Planetoïden bestoken de Aarde

Planetoïden bestoken de Aarde

Op 6 oktober 2008 werd planetoïden 2008 TC3 ontdekt, enkele uren voordat ‘ie de aardse dampkring binnenging en ergens boven Noord-Soedan in Afrika verbrandde. Het was eventjes wereldnieuws, want een planetoïde die onze dampkring binnenstormt is geen alledaags verschijnsel. Maar wat blijkt vervolgens: dat twee andere planetoïden de dagen erna de aarde rakelings hebben gepasseerd! 8-O Op 9 oktober 2008 was het planetoïde 2008 TS26, die ontdekt werd en enkele uren later de Aarde op 7.000 km passeerde. OK, toegegeven, 2008 TS26 was slechts een meter in doorsnede, maar toch. Tenslotte afgelopen dinsdag, 21 oktober 2008, toen passeerde planetoïde 2008 US, iets groter dan 2008 TS26, de Aarde op 25.000 km afstand. Drie kleine planetoïden die in korte tijd langs de Aarde scheren of zelfs in de dampkring terechtkomen. Is er sprake van een toegenomen planetoïden-dreiging? Moeten we onze koffers al pakken of een schietgebedje opzeggen? Nee, weest allen gerust. Dat men opeens zoveel planetoïden ontdekt komt door verbeterde technieken, er zijn niet plotseling meer planetoïden. Met name de verbetering van de 1,5 meter telescoop van Mount Lemmon Survey heeft de vindkans sterk vergroot. Deze vond alle recente aardscheerders. Eén ding is in ieder geval duidelijk geworden: de Aarde heeft een blinde vlek! Alle drie planetoïden kwamen uit de richting van de Zon en daardoor werden ze niet opgemerkt. Pas vlak voor de passage langs de Aarde kwamen ze tevoorschijn uit het felle zonlicht. Planetoïden die de andere kant uit gaan, van buiten de aardbaan richting binnenste delen van het zonnestelsel, worden veel eerder gezien. Gelukkig hebben ze zowel in Canada als in de Verenigde Staten plannen om satellieten te ontwikkelen die deze blinde vlek van planetoïden moet voorkomen. Nou hopen dat de financiële middelen er ook voor zijn. Bron: New Scientist.

Share

Heldere vuurbol in Canada gefilmd

De gefilmde vuurbol

De gefilmde vuurbol

De Meteorengroep van de Universiteit van Ontario (Canada) is er dit jaar voor de tweede keer in geslaagd om een heldere vuurbol te filmen. Men vermoedt dat een meteoriet van een paar honderd gram ergens neer zal zijn gekomen in een gebied noordelijk van Guelph in Ontario (Canada). De vuurbol werd woensdag 15 oktober 5.28 uur plaatselijke tijd door maar liefst zeven videocamera’s van de groep gefilmd. De heldere meteoor kon tot een hoogte van 37 km worden gevolgd. Daarna verloor hij snel hoogte en daarom denkt men dat hij niet geheel in de dampkring is verbrand. De verschillende video’s zijn hier te zien. In maart dit jaar filmde de meteorengroep een andere vuurbol, die ergens in het gebied van de Parry Sound, eveneens in Canada, moet zijn neergekomen. Op basis van de gecombineerde videobeelden hoopt men niet alleen de landingsplaats van de vuurbollen te kunnen bepalen, maar ook de baan van de meteorïde, het stuk steen dat in de ruimte zweefde vóórdat het in de aardse dampkring terechtkwam. Bron: Eurekalert.

Share

Zijn deze kraters ontstaan door Mars’ 3e maan?

Twee Marskraters

Twee Marskraters

Mars heeft zoals we weten twee kleine maantjes, Phobos en Deimos, de ene 22 km in doorsnede en de ander ruim 12 km. Op basis van de waarneming van een tweetal ellipsvormige kraters1 op Mars denkt men dat de rode planeet ooit een derde maan heeft gehad, die door de een of andere oorzaak op Mars is gestort. Dat maantje (nadruk op tje) zou nog kleiner zijn dan de andere twee, zo’n 1,5 km. Het neerstorten zou zich ongeveer een miljard jaar geleden af hebben gespeeld en de maan zou onder een flauwe hoek de ijle atmosfeer van Mars moeten zijn binnengekomen, waarbij hij in tweeën moet zijn gebroken. De twee kraters bevinden zich iets ten noorden van de grote schildvulkaan Olympus Mons. De grootste krater is 10 km in doorsnede, de kleinste die 12,5 km verderop ligt is 3 km groot. De verbindingsas tussen de twee ligt bijna precies op de lijn oost-west (de afwijking bedraagt 3.48°). Probleem van de maantheorie is dat de lokatie van de twee kraters op 40° noorderbreedte is, terwijl je zou verwachten dat een neerstortend maantje bij de evenaar terecht zou komen, bij o° dus. Het zou ook kunnen zijn dat niet een maantje de oorzaak is van de twee kraters, maar een dubbele planetoïde. De Messierkraters op de Maan schijnen op die manier ontstaan te zijn. Meer onderzoek van de twee kraters op Mars zal duidelijkheid moeten geven over de oorzaak. Wel is inmiddels bekend dat uiteindelijk ook Phobos te pletter zal slaan op Mars. Door de aantrekking van Mars verliest de kleine maan steeds meer hoogte en over ongeveer 11 miljoen jaar zal Phobos een prachtige krater op Mars veroorzaken. Dan is Deimos nog de enige maan van Mars. Bron: Universe Today.

Noot:
  1. Die krater tussenin wijkt af en vorm en is later ontstaan. []
Share
canakkale canakkale canakkale balik tutma search canakkale vergi mevzuati bagimsiz denetim vergi mevzuati ozurlu engelliler