De Apollowolk

Als klein kind al geobsedeerd door de ruimtevaart en sterrenkunde. Dus de Apollo maanvluchten hadden mijn volle aandacht, gedurende de eerste vluchten en Apollo 11 medio juli 1969 loosden na het verlaten van de aardbaan de overtollige brandstof van de laatste trap van de Saturnus raket in de ruimte. Op enig moment vermelde een klein berichtje in de krant dat dit ook bij Apollo11 het geval zou zijn en dat bij helder weer dat mogelijk zichtbaar zou zijn in Nederland. Dus ik op pad met een oude camera DURST niks spiegelreflex niks dure camera op weg naar de maasvlakte (Europoort) toen nog donker. En natuurlijk het gebruikelijke Nederlandse weer bewolkt dus. Camera toch maar opgesteld(gewoon statief) en de hemel afgespeurd naar enig teken van Apollo en net toen ik naar huis wilde gaan brak de lucht en na zorgvuldige observatie van de hemel werd een klein vlekje zichtbaar wat snel vervaagde tot een wat groter en toen gewoon verdween nadat ik mijn camera ongeveer op dat stuk hemel had gericht in de B stand (lens open) en zo’n 5 à 10 seconden had belicht (TreeX film 6×6) keerde ik huiswaarts. De eigen Doka in en de film ontwikkeld en het negatief werd snel onder de vergrotingskoker gelegd, het resultaat leek teleurstellend alles was zo verschrikkelijk klein dat er niet veel te ontdekken viel. Maar zoals een goede amateur betaamd de moed niet opgegeven en ik bouwde van oude stoelen en tafels in de Doka een verhoogde stellage van enige meters en projecteerde het plaatje op de zoldervloer, na wat witte vellen papier neergelegd te hebben krioelde het van de sterren die overigens als streepjes werden afgebeeld (niks volgsysteem).Totdat ik een merkwaardig vlekje ontdekte op mijn A4 the waarmee ik op handen en voeten de vloer afzocht. En jawel hoor dat moest de brandstofwolk zijn van de Apollo 11. Vervolgens op het gemarkeerde vloergedeelte een vel extra hard fotopapier gelegd en belicht via de vergrotingskoker. Groot was de vreugde dat er een bloedstollend plaatje te voorschijn kwam uit het niets en de adrenaliene gierde door mijn lichaam .
Zelfs vandaag nu bijna 40 jaar na dato beleef ik dat moment opnieuw met veel plezier als ik de foto bekijk en aan anderen kan laten zien. Door deze ervaring kom je ook nooit meer van deze hobby af en ben je voorgoed verloren.
Ger Dorr

Heel mooi verhaal hoor Ger, bedankt.