Precies vierhonderd jaar geleden richtte Galileo Galileï z’n telescoop omhoog en keek hij als ‘s wereld eerste mens op die manier naar sterren en planeten. Da’s de reden dat we dit jaar feestvieren in de vorm van IYA2009, het Internationale Jaar van de Sterrenkunde. De vraag die opdoemt is wàt Galileo precies zag toen hij die blik omhoog door de telescoop wierp. Met z’n allereerste telescoop schijnt hij een vergroting van 3 keer te hebben bereikt en latere exemplaren boden een vergroting van maar liefst 30 keer. Wàt hij door die eerste telescoop zag heeft Galileo beschreven in z’n Sidereus Nuncius of Sterrenbode, z’n baanbrekende boek dat hij in maart 1610 in Venetië publiceerde¹. Van Galileo’s telescopen zijn er enkele bewaard gebleven, o.a. in het Institute and Museum of the History of Science in Florence, Italië. Sterrenkundigen van dat museum en van het Arcetri Observatorium in Italië zijn van plan om precies na te bootsen wát Galileo door z’n eerste kijker uit 1609 zag. Daartoe zijn ze niet alleen bezig om die kijker² nauwkeurig te onderzoeken en precies na te bootsen, maar ook wil men exact weten wát Galileo’s ogen door die telescoop zagen. Van Galileo is bekend dat hij blind stierf. Men hoopt door onderzoek aan z’n stoffelijke overblijfselen om te kunnen achterhalen hoe het gesteld was met z’n gezichtsvermogen in 1609. Probleem is alleen dat de bisschop van de basiliek van het Heilige Kruis in Florence, waar Galileo begraven ligt, niet genegen is mee te werken aan dat onderzoek. Voorlopig moet men het dus doen met een reconstructie van Galileo’s allereerste telescoop. Tsja, soms zit het even tegen. Bron: Eurekalert.

1. En waarin hij onder andere de kraters op de Maan beschreef, de sterrenhopen Kribbe en Pleiaden én de vier maantjes van Jupiter. [↩]
2. Welke door Galileo werd geschonken aan Cosimo II, de groothertog van Toscanië. [↩]