Op 22 juli dit jaar kan men in India, China en grote delen van de Stille Oceaan genieten van een totale zonsverduistering. Het is met een maximale totaliteitsduur van 6 minuten en 39 seconden ook direct de langste verduistering van de 21e eeuw, dus als je een reisje naar het oosten hebt geboekt kan je er flink van genieten. Tenminste, als de weergoden ter plaatste willen meewerken. Nou wil het geval dat dankzij de zogenaamde getijdenversnelling de afstand tussen Aarde en Maan langzaam groter wordt. Per jaar drijven beiden zo’n 3,8 cm uit elkaar. Op dit moment (anno nu) zijn Maan en Zon zo’n beetje even groot aan de hemel, hetgeen puur toeval is. De zonneschijf is 400 keer groter dan die van de maan, maar omdat de maan 400 keer dichterbij staat wordt dat weer gecompenseerd. Omdat de maanbaan om de Aarde niet helemaal rond is varieert de maanschijf in grootte en hebben we soms een totale zonsverduistering en soms een ringvormige, zoals onlangs nog in de Indische Oceaan te bewonderen was¹. Maar dankzij die 3,8 cm per jaar wordt de schijnbare maandiameter steeds kleiner en dat betekent volgens welingelichte bronnen dat over pak ‘m beet 600 miljoen jaar de maan 23.500 km verder weg staat. En bij die afstand is de maan te klein om de zon geheel te bedekken. Daar komt bij dat de Zon ook steeds groter wordt (uiteindelijk resulterend in een rode reus over zo’n 5 miljard jaar). Ergo: in het jaar 600 miljoen jaar Anno Domini mogen we als mensheid de allerlaatste totale zonsverduistering meemaken. Snif snif. Bron: Wikipedia.

1. En uiteraard ook af en toe gedeeltelijke zonsverduisteringen. Dat heeft alleen niet met de grootte van de maanschijf te maken, maar meer met de inclinatie van de maanbaan om de Aarde. [↩]