Stel dat je ergens in de 11e eeuw zou hebben geleefd en je zou het waarnemen van supernovae als favoriete hobby hebben gehad dan zat je gebeiteld. Want in 1006 na Chr. vond de helderste supernova plaats die ooit is waargenomen en beschreven door mensen, 48 jaar later gevolgd door de supernova van 1054, die de beroemde Krabnevel heeft veroorzaakt. Van vele historische supernovae hebben we beschrijvingen, terug te vinden in kronieken en dagboeken, vooral van Chinese en Arabische waarnemers. Daar kunnen we nu echter één concrete aanwijzing aan toevoegen. Een Japans team wetenschappers is er namelijk in geslaagd om in een geboorde ijskern bewijs terug te vinden van de supernovae van 1006 en 1054. In de ijskoude binnenlanden van Antartica vlakbij het Dome Fuji station boorden ze een 122 meter lange ijskern uit en bestudeerden die vervolgens. Op een diepte van 55 m vonden ze drie pieken met stikstofoxide. Zodra de hoogenergetische gammafotonen van een supernova de dampkring binnendringen worden stikstofoxiden gevormd en die sloegen duizend jaar geleden neer op het zuidpoolijs. De gevonden diepte komt overeen met de 11e eeuw. Twee pieken kon men relateren aan de supernovae van 1006 en 1054. De derde piek komt op een diepte van 47 meter voor (≈1060 tot 1080 na Chr.) en die zou kunnen wijzen op een derde supernova, die tot nu toe onopgemerkt is gebleven¹. Naast de stikstofoxide-pieken van de supernovae kwamen de Japanners nog meer tegen in het ijs. Zo zagen ze ook een 11-jarige cyclus in de hoeveelheid stikstof, die verband houdt met de zonnevlekkencyclus. Ook zagen ze zwavelpieken, die door diverse vulkaanuitbarstingen werden veroorzaakt, zoals die van Taupo (Nieuw Zeeland) in 180 na Chr. en El Chichon (Mexico) in 1260 na Chr. Goh, zo ontdekt je nog eens wat in het ijs. Bron: ArXiv Blog.

1. Dat wil zeggen: waar we tot nu toe nog geen beschreven waarnemingen van hebben teruggevonden. Dat wil uiteraard niet zeggen dat niemand die supernova heeft gezien. [↩]