De Rembrandtkrater

• ten eerste werd duidelijk hoe sterk de interactie is tussen het magnetisch veld van de planeet en de zonnewind. Die interactie was ook al op 14 januari 2008 gemeten en met de metingen van 6 oktober 2008 erbij werd duidelijk hoe dynamisch die interactie is. Sowieso kwam van de Messenger de bevestiging dat Mercurius een magnetosfeer heeft, hetgeen al 35 jaar geleden door de Mariner 10 verkenner werd waargenomen.
• ten tweede werd een enorme inslagkrater gezien van maar liefst 700 km in diameter. Deze krater, die niet eerder werd gezien, heeft de naam… Rembrandtkrater gekregen! Met een leeftijd van 3,9 miljard jaar is deze krater jónger dan andere inslagkraters op Mercurius. Verrassend is dat de bodem van het inslagbekken vrij ‘schoon’ is, dat wil zeggen niet bedekt met lavastromen, zoals het geval is bij de andere kraters.
• ten derde werd in de zeer ijle atmosfeer van Mercurius, eh… eigenlijk is het geen atmosfeer maar meer een exosfeer, magnesium gevonden. Dat deed men met het instrument genaamd Mercury Atmospheric and Surface Composition Spectrometer, oftewel de MASCS. Dàt magnesium in de exosfeer voorkomt was niet zo’n grote verrassing, wel de hoeveelheid en verdeling ervan.
• tenslotte werd nog eens 30% van het oppervlak van Mercurius voor het eerst gefotografeerd. Dan hebben we het dus over delen die niet eerder door de Mariner 10 in de jaren zeventig en de Messenger bij z’n eerste close-encounter in beeld waren gebracht.

Afijn, een prachtige lijst van resultaten van de Messenger. Op 29 september dit jaar volgt nog een derde passage langs Mercurius en uiteindelijk volgt in maart 2011 een vaste baan van de verkenner om de planeet. Dan kan bovenstaande lijst nog véél langer worden. Bron: NASA.