23 mei 2012

Hoe hard is de korst van een neutronenster?

Model van een neutronenster

Model van een neutronenster

Het antwoord op bovenstaande vraag wordt gegeven door twee theoretisch natuurkundigen van de Universiteit van Indiana: 10 miljard keer zo sterk als staal! 8-O Aldus de uitkomst van ingewikkelde computerberekeningen die Charles Horowitz en z’n makker Kai Kandau deden op de super-PC’s van zowel de genoemde universiteit als die van het Los Alamos National Laboratory in New Mexico. De massa van een paar zonnen gepropt in een bolletje van ruim tien km groot moet natuurlijk gigantische dichtheden1 opleveren. Daar komt nog bij dat die neutronensterren zo’n 700 keer per seconde om hun as kunnen roteren en je begrijpt wel dat we met extreem exotische objecten te maken hebben. De natuurkundigen waren nieuwsgierig hoe op het oppervlak van zo’n neutronenster onregelmatigheden kunnen ontstaan, door hun ‘bergen’ genaamd. Dergelijke bergen zouden theoretisch op Aarde meetbaar zijn in de vorm van anomalieën, afwijkingen, in de gravitatiegolven die door neutronensterren worden uitgestraald. Die gravitatiegolven zijn nooit direct waargenomen. Wel is vastgesteld dàt neutronensterren ze uitzenden, hetgeen merkbaar is aan de verandering in hun baan2. Hoe hoog de bergen kunnen zijn hangt af van de ‘breekspanning’ van het materiaal van de korst. En daarvan werd uiteindelijk vastgesteld dat die wel 10 miljard keer sterker is dan van staal. Morgen, vrijdag de 8e mei, verschijnt alles in geuren en kleuren in het wetenschappelijke vakblad Physical Review Letters.  Niet doorvertellen hoor, maar je kan ‘t ook hier lezen. ;-) Bron: Eurekalert.

Noot:
  1. Eén theelepel kan wel 100 miljoen ton wegen. []
  2. Bij de twee pulsars PSR J0737-3039A en B, die om elkaar draaien. Pulsars zijn neutronensterren. Door het uitzenden van gravitatiegolven komen ze steeds dichterbij elkaar: per dag komen beide pulsars 7 millimeter dichter bij elkaar (!), hetgeen gemeten is door sterrenkundigen. []
Share

Naamgeefster van Pluto is overleden

Venetia Phair

Venetia Phair

De naam Venetia Katherine Douglas Phair zal vermoedelijk weinig mensen in Nederland iets zeggen. En toch kennen we haar in feite allemaal, want zij is degene die op elfjarige leeftijd de naam Pluto bedacht voor de op 18 januari 1930 door Clyde W.Tombaugh ontdekte planeet. Eh… toen nog planeet, want sinds 2006 is Pluto een dwergplaneet. Venetia Phair is op 30 april j.l. op negentigjarige leeftijd overleden1. Op 14 maart 1930 werd ze er door haar grootvader, Falconer Madan die bibliothecaris was van het Bodleian in Oxford (GB), op attent gemaakt dat er in The Times een artikel stond over de pas ontdekte planeet en dat die planeet nog naamloos was. Venetia, die als meisjesnaam Burney had, was geïnteresseerd in de klassieke oudheid en daarom stelde zij de naam Pluto voor, de Romeinse god van de onderwereld, die zichzelf onzichtbaar kon maken. Vanuit de hele wereld werden meer dan duizend suggesties gegeven aan Tombaugh, maar hij was het meest gecharmeerd van Venetia’s suggestie. Er kwam nog wel wat ellebogenwerk aan te pas via Herbert Hall Turner, sterrenkundige op de Oxford Universiteit, die Falconer Madan weer kende. Op 1 mei 1930 werd het nieuws verkondigd: de nieuw ontdekte planeet ging Pluto heten! Naamgeven zat wel in haar familie, want een achteroom van Venetia, Henry Madan, had in 1878 de namen bedacht van de twee maantjes van Mars, Phobos en Deimos! In 1987 werd er nog een planetoïde naar Venetia Phair genoemd, 6235 Burney. Haar man stierf in 2006. Er leeft nog een zoon van hun. Mmmm, zou die ook goed zijn in namen bedenken? :-) Bron: Telegraph.

Noot:
  1. Nee, ze was op dat moment níet in Apeldoorn, wees gerust. []
Share
canakkale canakkale canakkale balik tutma search canakkale vergi mevzuati bagimsiz denetim vergi mevzuati ozurlu engelliler