“Message in a bottle” zong ooit The Police. Bij de Universiteit van Lancaster denken ze daar iets anders over en zingen ze over een “Universe in a bottle”. Onder leiding van Richard Haley is de zogenaamde Ultra-Low Temperature (ULT) Groep bezig om in een reageerbuis het vroege heelal na te bootsen. Dat doen ze door helium te koelen tot 0,0003 Kelvin boven het absolute nulpunt. In dat vroege heelal, op de kalender zo’n 13,7 miljard jaartjes terug in de tijd, kwamen waterstof en helium als meest voorkomende elementen voor. In het weefsel van de ruimtetijd kwamen kort na de oerknal verstoringen voor die uiteindelijk uitgroeiden tot sterrenstelsels, maar de grote vraag is hoe dat precies in z’n werk is gegaan. Er wordt meestal gezegd dat inflatie alles extreem heeft uitvergroot, door een gigantische kortstondige expansie van het heelal, maar dan blijft de vraag waar die inflatie door is veroorzaakt. En da’s nou net wat de ULT-Groep probeert te achterhalen met hun helium-experiment. Hun idee is dat inflatie weer een gevolg is van de botsing van twee zogenaamde 3-branen1. Twee vormen van supergekoeld helium in een reageerbuis die door elkaar gemengd worden zouden dezelfde verstoringen in de ruimtetijd kunnen creeëren als die botsende 3-branen lang lang geleden. Ze mogen wel oppassen dat ze daar in Lancaster niet per ongeluk een sterrenstelsel tevoorschijn experimenteren. ![](http://www.astroblogs.nl/wp-includes/images/smilies/icon_smile.gif" alt=){kind=icon}
Bron: Environmental Graffiti. Ralf, bedankt voor de tip! 
- De term braan wordt gebruikt om aan te duiden in hoeveel ruimten een object zich uitbreidt. Vijfbranen hebben een ruimtelijke uitbreiding in vijf richtingen. Een vlies is dan een 2-braan, een snaar is een 1-braan, en 0-branen zijn puntdeeltjes [↩]
In de krant vertelt Blank dat hij eerst een witte felle lichtkegel zag, toen voelde hij pijn aan z’n hand en tenslotte volgde een knal. Na de eerste schrik ziet Blank onder zich een nog nagloeiend stuk steen ter grootte van een kiezelsteen. In z’n schooltas heeft hij een beker ijsthee en die gebruikt hij om de brandwond aan z’n hand te koelen. De rest van die thee gooit hij over de meteoriet heen. Rondom de steen is een soort van inslagkrater te zien van ongeveer een halve meter doorsnede. Blank neemt de steen mee in z’n tas, gaat naar z’n school – het plaatselijke gymnasium – en vertelt daar aan iedereen het verhaal. Even later wordt ook de pers erbij gehaald en in een mum van tijd weet via internet de hele wereld het. Op datzelfde internet begint ook gelijk de discussie of het allemaal wel waar is. Het klinkt allemaal wel erg onwaarschijnlijk om mee te maken, dus op menig forum denkt men met een fantast te maken te hebben. Maar even afwachten wat uit het onderzoek van de steen naar voren komt. Zal wel een ijsthee-meteoriet blijken te zijn. 
Zo en nou ga ik er eventjes tussenuit. Eén van m’n kidz loopt mee met de avondvierdaagse – een kilootje of wat snoep collecterend onderweg. 
Bron: 
Social profiles Adrianus V