Met behulp van de Lunar Reconnaissance Orbiter (LRO) heeft men op een steile wand van de krater Marius, gelegen in de Oceanus Procellarum op de maan een soort van maanverschuiving gevonden. Het gebied op de afbeelding is 510 meter breed en de gehele Mariuskrater is 41 km doorsnede. De preciese lokatie is op 11,9 °N en 50,8° W, mocht je in het bezit zijn van een maan-TomTom. Vermoedelijk is de maanverschuiving ontstaan door een seismische oorzaak, bijvoorbeeld de inslag van een nabije meteoriet. De kleinste details op de foto zijn een meter doorsnede, even voor de duidelijkheid! De maan bleek onlangs rollende stenen te hebben en nu weer die maanverschuiving. D’r zit leven in de maan.
Bron: Bad Astronomy.
LRO ziet een aard- eh… maanverschuiving
6 november 2009 Door Reageer
Voorspelde type .Ia supernova lijkt gevonden
6 november 2009 Door 1 Reactie
We hadden al de bekende type Ia supernovae, witte dwergen die geheel uit elkaar knallen als ze door toevoer van materie van een nabije ster een bepaalde kritische massa overschrijden. Maar nu lijkt daar door de Nijmeegse astronoom Gijs Nelemans en collega’s een nieuw type bij te komen, die het zwakke broertje van de Ia supernova kan worden genoemd. Twee jaar geleden werd de variant al voorspeld door Nelemans et al en nu heeft men in zeven jaar oude data ontdekt dat SN2002bj exact overeenkomt met de eigenschappen ervan. Het gaat ook nu om witte dwergen, maar dit keer is er sprake van een andere witte dwerg in de buurt. Ze draaien zo dicht om elkaar heen dat de buitenste lagen van de ene witte dwerg op de andere witte dwerg vallen. Nelemans en Lars Bildsten van het Kavli Institute for Theoretical Physics (KITP) in Santa Barbara ontdekten destijds dat uiteindelijk een dusdanig dikke laag helium van de begeleider op de witte dwerg terecht kan komen dat kernreacties tot een explosie kunnen leiden waarin de hele laag helium de ruimte wordt ingeslingerd. Bij ‘gewone’ type Ia supernovae knalt de gehele witte dwerg uiteen (zie afbeelding hieronder), in de nieuwe variant is het slechts de heliumlaag aan de buitenkant. De nieuwe soort explosie is ongeveer tien keer zo zwak en verdwijnt ook weer tien keer zo snel als een normale type Ia supernova, wat Chris Stubbs (Harvard) ertoe bracht ze .Ia (point Ia, naar het Engelse decimale teken) te noemen. De nu ontdekte supernova dateert al van 2002 en vond plaats in het sterrenstelsel NGC 1821. De astronomen ontdekten dat de supernova destijds verkeerd geclassificeerd was en dat het om een vrij zwakke, snel verdwijnende supernova ging. Ook de andere kenmerken van de explosie wijzen in de richting van een .Ia supernova. Kortom, we hadden Ia supernovae en nu dus ook .Ia supernovae. Mmmm, als dat maar geen aanleiding tot verwarring geeft. Bron: Nova.
Even wat anders: ik ga vanmiddag weg voor een weekendje uit met (schoon-)familie. Geen astroblogjes dus, los van enkele mooie astrofoto’s die ik in de wacht heb gezet en die automatisch worden gepubliceerd. Ik ben er zondagavond of maandagmorgen weer. Doei!
eBook over het bouwen van je eigen sterrenwacht
6 november 2009 Door Reageer
In de periodes 1984-1987 en 2008-2009 publiceerde Arie Nagel een twaalftal artikelen in het sterrekundetijdschrift Zenit over het bouwen van een eigen sterrenwacht, geïllustreerd met tal van voorbeelden van amateursterrenwachten in Nederland en België. Deze artikelen zijn gebundeld in een eBook in PDF-formaat dat gratis kan worden gedownload.
Document weegt 10 Mb op de digitale weegschaal. In het eBook komen enkele sterrenwachten voor van amateurs die ik ook ken, te weten Gerrit Burggraaf, Peter Pulles en Henk Prein. Die laatste staat op de voorkant het het boek, rechtsonder. Voor wie liever een gedrukt exemplaar heeft, komt dit boekje binnenkort ook beschikbaar in de winkel van Stichting ‘De Koepel’. Bron: De Koepel.



Social profiles Adrianus V