24 mei 2012

Royal Society strooit met gratizz klassiekers

De Royal Society pakt uitOp 28 november 1660 werd de Britse Royal Society opgericht, voluit de Royal Society of London for the Improvement of Natural Knowledge, de Britse academie voor wetenschappen. Ter gelegenheid van het 350e jubileum in 2010 pakt de eerbiedwaardige Society nu al uit met de publicatie van 60 klassieke artikelen1. Artikelen die aan de voet hebben gestaan van menig wetenschappelijke doorbraak, zoals Newton’s artikel over licht en kleuren en dat van Arthur Eddington’s artikel over de waarneming aan de eclips van 1919, waarmee de Algemene Relativiteitstheorie voor ‘t eerst werd bevestigd. Kortom, neem een kijkje bij Trailblazing, de website van de bijna jubilerende Royal Society en geniet van deze gratizz historische pareltjes. Bron: The Reference Frame.

Noot:
  1. Dat ze met kadootjes strooien is niet voor het eerst hoor. []
Share

LHC-versneller nu ècht de krachtigste

De LHC nu de krachtigste versnellerTatatatáá, de Large Hadron Collider (LHC), de deeltjesversneller van het Europees instituut voor deeltjesonderzoek CERN bij Genève mag zich sinds vandaag met recht de krachtigste versneller op aarde noemen. Vanmorgen vroeg lukte het de versnellerexperts om de deeltjes in de 27 kilometer lange ringvormige versneller te versnellen tot een recordenergie van maar liefst 1,18 TeV (Tera-elektronvolt), ruim één biljoen electronvolt. Tot nu toe was het Tevatron bij het Fermilab in de Verenigde Staten de krachtigste werkende versneller op aarde met 0,98 TeV. De stap die nu op CERN is gezet, is maar een tussenstap. Na Kerst willen de natuurkundigen intense bundels van protonen gaan versnellen tot 3,5 TeV, die vervolgens tegen elkaar moeten knallen. Hoe hoger de energie van de deeltjes, des te kleiner de fragmenten die tijdens zulke botsingen ontstaan. Uit die fragmenten willen fysici herleiden wat de kleinste bouwsteentjes zijn van de materie die ons omringt en waaruit wij zelf zijn opgebouwd. Alles wat nu gebeurt in het LHC is voorbereidend op het èchte werk, begin 2010 als de eerste serieuze deeltjesbotsingen worden uitgevoerd. Bron: NRC-Handelsblad.

Share

De kip-ei vraag van zwarte gaten en sterrenstelsels

Quasar HE0450–2958

Quasar HE0450–2958

Wat was er eerder, de allesverslindende superzware zwarte gaten die materie opslokken of de enorme sterrenstelsels waarin ze zich bevinden? Uit recente ESO-waarnemingen van een ‘dakloos’ zwart gat is een geheel nieuw scenario naar voren gekomen: zwarte gaten ‘bouwen’ wellicht hun eigen sterrenstelsel. Dit zou kunnen verklaren waarom de massa van zwarte gaten groter is in sterrenstelsels die meer sterren bevatten. Het onderzoeksresultaat is gepubliceerd in een artikel in het vakblad Astronomy & Astrophysics. Daarin stelt een team sterrenkundigen onder leiding van David Elbaz dat superzware zwarte gaten stervorming kunnen bewerkstelligen en zo hun eigen sterrenstelsel ‘bouwen’. De astronomen kwamen tot deze opmerkelijke conclusie door de quasar HE450-2958 uitgebreid te observeren. Dit eigenaardige object, zo’n vijf miljard lichtjaar van ons verwijderd, is de enige quasar waarvan nog geen bijbehorend sterrenstelsel is gedetecteerd. Een ‘naakte’ quasar dus. Tot nu toe vermoedde men dat het sterrenstelsel waarin deze quasar zich bevindt, schuilgaat achter enorme hoeveelheden stof. Daarom maakten de astronomen mid-infraroodopnamen met ESO’s Very Large Telescope in Chili. Op die golflengte schijnen stofwolken heel helder en zijn ze gemakkelijk te detecteren. Die stofwolken vonden de astronomen niet, maar ze ontdekten wel een ogenschijnlijk niet-verwant sterrenstelsel in de buurt van de quasar, dat aan de lopende band sterren produceert, ongeveer 350 per jaar. Dat is honderd keer zoveel als gebruikelijk voor sterrenstelsels in het nabije heelal. Eerdere waarnemingen lieten zien dat het begeleidende sterrenstelsel – 22.000 lichtjaar verwijderd van de quasar - onder vuur ligt: de quasar spuugt een ‘jet’ hoogenergetische deeltjes en een stroom snel bewegend gas naar zijn metgezel. Deze injectie van materie en energie in het sterrenstelsel kan betekenen dat de quasar wellicht zelf de stervorming veroorzaakt en daarbij zijn eigen sterrenstelsel creëert; in dat scenario zou het sterrenstelsel zijn gevormd uit gaswolken die zijn geraakt door de krachtige jets van de quasar. Men denkt dat de quasar en het sterrenstelsel in de toekomst zullen samensmelten en dat vanaf dat moment de quasar ‘gekleed’ is. Bron: ScienceGuide.

Share
canakkale canakkale canakkale balik tutma search canakkale vergi mevzuati bagimsiz denetim vergi mevzuati ozurlu engelliler