Het zonnestelsel blijkt vijf miljoen jaar jonger te zijn dan voorheen werd gedacht. Geen 4,5662 miljard jaar, maar 4,5657 miljard jaar oud, aldus de sterrenkundige Gregory Brennecka en z’n collegae. Op zo’n lange periode van ruim viereneenhalf miljard jaar lijkt die vijf miljoen een oogwenk, maar voor een goed begrip van de opeenvolgende processen bij het ontstaan van het zonnestelsel is een goede datering nodig. Sterrenkundigen leiden de leeftijd af uit zogenaamde inclusies – insluitingen – in meteorieten, waarbij gekeken wordt naar oude isotopen zoals uranium-238 en -235, die in de loop van de tijd als gevolg van radioactief verval overgaan in recentere isotopen, zoals lood-206 en -207. Het tempo van het verval, de zogenaamde halveringstijd, is nauwkeurig bekend en door de concentraties te meten van moederisotoop (²³⁸U/²³⁵U) en dochterisotoop (²⁰⁶Pb/²⁰⁷P) kan gemakkelijk berekend worden gedurende welke tijdsspanne dit verval heeft plaatsgevonden. Eén van de meteorieten waarmee dit werd gedaan was de Allende-meteoriet, die op 8 februari 1969 in Mexico in verschillende brokstukken verspreid neerkwam. Lange tijd werd gedacht dat de concentraties ²³⁸U en ²³⁵U in alle brokstukken hetzelfde zijn, maar onderzoek van Brennecka’s team laat zien dat er variaties zijn. Men denkt dat die verschillen ontstaan zijn door kleine hoeveelheden curium-247 (²⁴⁷Cu), dat tijdens het ontstaan van het zonnestelsel vrij snel tot uranium-235 is vervallen. Dat zorgde ervoor dat de concentratie van dat laatste isotoop iets werd verhoogd en daardoor werd de leeftijd iets te hoog ingeschat. Kortom, het zonnestelsel is vijf miljoen jaar jonger. Da’s een mooie start van een nieuw jaar. Bron: NRC-Handelsblad, 2 januari 2010.