
Magelhaense Stroom, nee niet gelijk denken dat het een nieuwe aanbieder van groene stroom is. We hebben het over een enorme intergalactische wolk van neutraal waterstofgas (HI), die in 1972 nabij de Magelhaense Wolken werd ontdekt en die onlangs uitvoerig bestudeerd is door enkele radiotelescopen, waaronder de Green Bank Telescoop in de VS en de Arecibo Telescoop in Puerto Rico. De Grote en Kleine Magelhaense Wolken zijn onregelmatige dwergstelsels in de buurt van het Melkwegstelsel en ze liggen 150.000 resp. 200.000 lichtjaren ver weg. Vanaf beide ‘wolken’ loopt de Magelhaense Stroom naar de Melkweg en ongeveer 70.000 lichtjaar verderop in de richting van het sterrenbeeld Zuiderkruis komt de stroom aan bij de Melkweg. Voorheen dacht men dat zich in de stroom diverse onderbrekingen voordeden, maar de recente radiowaarnemingen laten zien dat de Magelhaense Stroom één lange ononderbroken gasstroom is, die ook nog eens 40% langer is dan men eerst dacht. Ook blijkt ‘ie geen 1,75 miljard jaar oud te zijn, maar 2,5 miljard jaar. Die lange poos geleden stonden de twee Magelhaense Wolken een stuk dichter bij elkaar en hun gravitationele interactie ‘triggerde’ een versnelde stervorming, waarbij massieve sterren ontstonden. Die zeiden vervolgens na een kort maar heftig leven vol met hevige sterwinden boem in de vorm van supernovae. Zowel die sterwinden als de supernovae zorgden op hun beurt weer voor gassen die uit de dwergstelsels werden geschoten, richting de grote buurman, het Melkwegstelsel, en dat heeft de Magelhaense Stroom opgeleverd. Hierboven op de foto zie je die stroom mooi in beeld. En dat alles werd vandaag gepresenteerd in Washington op de… 215e bijeenkomst van de AAS.
Bron: Universe Today.
Magelhaense Stroom is langer en ouder dan gedacht
4 januari 2010 Door Reageer
Maar liefst 33 superzware dubbele zwarte gaten ontdekt
4 januari 2010 Door 1 Reactie
Het is al heel wat als je als sterrenkundige een zwart gat ontdekt. Het is nog beter als je een superzwaar zwart gat in het centrum van een sterrenstelsel ontdekt en het is nog beter als je een dubbel superzwaar zwart gat ontdekt, twee om elkaar roterende en naar elkaar spiraliserende zware jongens. Maar helemaal super is het als je niet minder dan 33 van die dubbele joekels ontdekt. Welnu – jullie voelen ‘m vast en zeker al aankomen – een team sterrenkundigen waar Julia Comerford (de Universiteit van Californië in Berkeley) er eentje van is heeft onlangs die mooie vangst van 33 dubbele superzware zwarte gaten voor elkaar gekregen. Allemaal paren die onstaan zijn doordat de sterrenstelsels waarin ze bivakkeren elkaar aantrekken en om elkaar heen gaan draaien tot ze uiteindelijk één worden. Het vinden ervan deden ze middels onderzoek aan de DEEP2 Galaxy Redshift Survey, een overzicht van 50.000 waargenomen sterrenstelsels met behulp van de Deep Imaging Multi-Object Spectrograph bovenop de 10-meter Keck II Telescoop op de berg Mauna Kea op Hawaï. In de verkregen spectra zagen ze dubbele lijnen, wijzend op één object dat naar ons toe komt en eentje die van ons af gaat (het bekende Doppler-effect). Nader onderzoek wees vervolgens uit dat in 32 centra van sterrenstelsels twee superzware zwarte gaten om elkaar heendraaien, de een vanaf de aarde gezien van ons af en de ander naar ons toe. Visueel was in die 32 centra niets te zien, behalve één heldere centrale stip. In één sterrenstelsel was wel een dubbele kern te zien en die leverde nummero 33 op van dubbele zwarte gaten. Dàt stelsel, met de onooglijke naam COSMOS J100043.15+020637.2 (onthouden, ja!), staat hieronder.
Drie keer raden trouwens waar Julia Comerford de resultaten van haar team bekend maakte. Yep, in één keer goed geraden, op de 215e bijeenkomst van de AAS in Washington.
Bron: Space.com.


Social profiles Adrianus V