24 mei 2012

Fermi ontdekt maar liefst 17 milliseconde pulsars

Kaart van de gevonden milliseconde pulsars

Astronomen van ASTRON hebben samen met een international team in rap tempo vele nieuwe bijzondere sterren, genaamd ‘milliseconde pulsars’, gevonden. In de afgelopen dertig jaar zijn slechts zestig van dit soort sterren ontdekt, maar dankzij recente informatie over mogelijke vindplaatsen hebben astronomen de afgelopen drie maanden plotseling zeventien nieuwe milliseconde pulsars ontdekt. Dit deden zij met de grootste radiotelescopen ter wereld. De ontdekking werd mogelijk gemaakt door de Fermi Gamma-ray Space Telescope van NASA. Met de ontdekking van zoveel nieuwe milliseconde pulsars kunnen astronomen de evolutie en het bestaan van deze extreme sterren beter bestuderen. De kans wordt ook groter dat astronomen met de pulsars zwaartekrachtsgolven kunnen waarnemen. De ontdekking werd deze week wereldkundig gemaakt op de jaarlijkse conferentie van de American Astronomical Society – gáááp -in Washington. Pulsars blijven over als sterren aan het eind van hun leven ontploffen. Milliseconde pulsars zijn de snelst draaiende pulsars, met omwentelingen van slechts enkele milliseconden. Ze draaien nog sneller dan een keukenmixer. Ze zijn het beste waar te nemen met grote radiotelescopen, maar soms kunnen astronomen ook gammastraling van deze sterren waarnemen. Dit is onzichtbare elektromagnetische straling met een hogere energie dan bijvoorbeeld ultraviolet licht en röntgenstraling. Dat kan een aanwijzing zijn voor het bestaan van pulsars. Het vinden van milliseconde pulsars is altijd lastig geweest omdat de pulsen heel zwak zijn, en omdat astronomen van tevoren niet weten waar ze aan de hemel te vinden zijn.

Schets van een milliseconde pulsar

Dankzij de Fermi-telescoop is dit in korte tijd sterk veranderd. Met deze telescoop zijn de laatste maanden honderden nieuwe bronnen van gammastraling ontdekt die heel goed pulsars kunnen zijn. De ontdekking van zoveel nieuwe milliseconde pulsars sterkt astronomen in hun plannen om zulke bronnen als een soort galactische GPS-bakens te gebruiken voor het meten van zwaartekrachtsgolven. Zwaartekrachtsgolven zijn een belangrijke voorspelling van de algemene relativiteitstheorie van Einstein. Bron: Nova.

Share

Twee dingen over Chandra

Sagittarius A*, kern van de Melkweg

Ik heb twee dingen te zeggen over Chandra, NASA’s röntgensatelliet, en ik dacht ‘kom, ik zet het in één astroblogje bij elkaar’. Scheelt weer een liter digitale inkt. Ten eerste is daar het nieuws – uiteraard bekendgemaakt op de 215e bijeenkomst van de AAS, zucht… – dat de Chandra nauwkeurige röntgenwaarnemingen heeft gedaan van Sagittarius A* (kortweg Sgr A*), de kern van de Melkweg, alwaar zich een superzwaar zwart gat bevindt. Op de afbeelding zie je Sgr A* in beeld. Dat zwarte gat houdt zich opvallend rustig, gelukkig maar zeg ik dan maar, en de vraag is hoe dat precies komt. Er staan enkele jonge, zware sterren in de buurt en daarvan was altijd gedacht dat het zwarte gat ongeveer 1% weet ‘te vangen’ van de winden die door deze sterren worden uitgezonden. Chandra’s metingen laten echter zien dat die hoeveelheid nog minder is, slechts 1/100e van die schamele één procent. Voor de dames/heren theoretici reden om aan de slag te gaan met de modellen van dat zwarte gat en te kijken hoe de gemeten röntgenstraling van het zwarte gat met dat kleine beetje sterrenwind verklaard kan worden.  Dan het tweede nieuwsfeit over Chandra:

Yep, van de Aarde tot de Hemel. Een website van Chandra waar het kleine op Aarde en het grote in het universum naast elkaar worden gezet en vergeleken. Waarbij telkens weer opvalt welke gelijkenis er is tussen dat kleine en grote. Bijvoorbeeld tussen het Grote Barrièrerif bij Australië en Cassiopeia A, een supernovarestant:

Op de site staan prachtige gelijkenissen tussen dingen op Aarde, allemaal gefotografeerd door Yann Arthus-Bertrand, en dingen in het heelal, zoals in beeld gebracht door Chandra. Bron over Sgr A*: Chandra.  Bron over die foto’s van Aarde en Hemel: Astropixie.

Share

Space Shuttle kopen? Grijp nu je kans!

Voor $ 42 miljoen mag je 'm hebben

Mocht je $ 42 miljoen in je portemonnee hebben én liefhebber van ruimtevaart zijn dan is dít je kans: de NASA heeft namelijk bekendgemaakt dat het na het einde van shuttle-programma – eind 2010 – twee Space Shuttles in de verkoop doet. 8-O Voor die lieve som van $ 42 miljoen, zeg € 29 miljoen tegen de huidige koers, wordt je dan bezitter van zo’n ruimtependel. Eén shuttle is al voorbestemd: de Discovery gaat naar het Smithsonian National Air and Space Museum. Je kan dus nog opteren voor de andere twee, de Endeavour of Atlantis. Van dat aankoopbedrag is $ 6 miljoen bestemd om de shuttle schoon te maken en vervolgens met de postbode naar de plaats van bestemming te brengen. Er schijnen al twintig instituten te zijn, kennelijk met een goede penningmeester in huis, die belangstelling hebben getoond. Nog gegadigden in Europa? Geen idee. Kandidaten onder de lezers misschien?  Bron: John’s Space.

Share

Is de maan losgeslagen van de aarde?


De gangbare theorie voor het ontstaan van de maan is dat in de beginfase van het zonnestelsel – 4,5 miljard jaar terug op de kalender – de aarde botste tegen een object met de grootte van Mars en dat uit de brokstukken de maan is ontstaan. Niet volgens Wim van Westrenen (1973), petroloog (steenkundige) van beroep aan de Vrije Universiteit van Amsterdam. Volgens hem is de maan op een geheel andere manier onstaan, namelijk door een explosie die in de aarde, waardoor een enorme hoeveelheid aardmateriaal werd weggeslingerd. Hèt argument voor hem om te twijfelen aan de gangbare botsing is dat de maan na zo’n botsing zou moeten bestaan uit twee soorten materiaal: dat van de aarde en dat van het andere object, de botser. Uit de gesteenten die de Apollo’s vanaf de maan hebben meegenomen blijkt echter dat van ‘vreemd’ materiaal geen sprake is. Al het maangesteente heeft sterke overeenkomsten met gesteenten uit de aardkorst en -mantel. Vandaar Westrenen z’n alternatieve theorie. Hij denkt dat een soort van natuurlijke kernreactor diep in de aarde op de grens van kern en mantel – zo’n 3000 km diep – op een gegeven moment tot een explosie kwam. Omdat de aarde toen een stuk sneller roteerde – eens in de 4 uren in plaats van 24 uren – kon door de hitte van de explosie vrij gemakkelijk materiaal vanaf de aarde losraken en in een baan om de aarde terechtkomen. En dat kwam vervolgens weer bijeen en vormde zo onze maan. De eerste die dit idee opperde was George Darwin, yep, de zoon van Charles Darwin. Wie komende zondag 10 januari ‘s middags niet te doen heeft kan luisteren naar een presentatie van Van Westrenen over z’n maantheorie. ‘De dag dat de Aarde de Maan baarde’ heet ‘t en het vindt allemaal plaats in Museum Naturalis vanaf 13.00 uur. Adres: Darwinweg 2 in Leiden. Hé, weer die Darwin. :-) Oh ja, toegang kost één museumkaartje. Geen idee hoe duur dat is. Bron: NRC-Handelsblad, 5 januari 2010.

Share
canakkale canakkale canakkale balik tutma search canakkale vergi mevzuati bagimsiz denetim vergi mevzuati ozurlu engelliler