Op 5 september 2008 vloog de ruimtesonde Rosetta op 803 km afstand en met een snelheid van 8,6 km per seconde langs planetoïde 2867 Šteins, een steenklomp in de ruimte die met de afmetingen 6,67 x 5,81 x 4,47 kilometer precies op een diamant lijkt. Planetoïdologen – ahum – hebben een poosje nodig gehad om de gegevens van de passage te bestuderen, maar afgelopen week hebben ze dan eindelijk hun bevindingen gepubliceerd in het vakblad Science. Conclusie van hoofdauteur H. Uwe Keller en z’n mede-planetoïdologen is dat Steins vermoedelijk een overgebleven brokstuk is van een planetisemaal, een bouwsteen van een planeet uit de oertijd van het zonnestelsel. Door een botsing met een ander groot object werd die planetisemaal aan gruzelementen geslagen en één van die fragmenten is Steins geworden. Maar da’s niet alles, want ergens tussen 150 miljoen en 1,5 miljard jaar geleden werd Steins nog eens vol getroffen door nog een groot object en dat resulteerde in de grote krater aan de zuidpool (op de foto de bovenkant), die 2,1 km in doorsnede is. Die inslag betekende net niet het einde van Steins, maar wel dat ‘t één poreus zooitje van los aan elkaar zittende fragmenten werd. En dat betekende dat Steins zo gemakkelijk van vorm te veranderen was, kneedbaar als het ware. Want door het zogenaamde YORP (Yarkovsky-O’Keefe-Radzievskii-Paddack) effect kan zonlicht een soort getijdwerking uitoefenen op het oppervlak en daardoor kunnen verschuivingen optreden. De meeste materie zal daardoor naar de evenaar opschuiven en die dijdt daardoor flink uit, met als resultaat een diamantvormige vorm. Doet trouwens allemaal sterk denken aan die vliegende schotel-achtige maantjes Atlas en Pan van Saturnus. Alleen speelt daar het YORP-effect géén rol. Bron: Planetary Society.