
Op 11 november 2008 legde de Marslander Phoenix na vijf maanden van trouwe en uiterst nuttige dienst het loodje in de koude herfst op Mars. Toch gaat vanaf 18 januari a.s. NASA’s Mars Odyssey drie dagen lang intensief luisteren naar mogelijke signalen afkomstig van Phoenix. OK toegegeven, de NASA schat de kans dat Phoenix na ruim een jaar van herfst, winter en vroege lente nog ‘leeft’ héél laag in, maar je weet het maar nooit. Als de apparatuur wonder boven wonder nog werkt dan zal ‘ie proberen periodiek contact op te nemen met de Odyssey. Van 18 tot 20 januari vliegt Odyssey tien keer per dag over het gebied waar Phoenix zich verblijft. In februari en maart volgen nog een paar van dergelijke periodes en ook dan zal geluisterd worden. Op de foto hierboven zie je de Phoenix, zoals op 6 januari dit jaar gefotografeerd met de High Resolution Imaging Science Experiment (HiRISE) camera aan boord van de Mars Reconnaissance Orbiter (MRO). Zal de Phoenix uit z’n as eh… de sneeuw herrijzen? Bron: NASA.
Herrijst Phoenix uit de sneeuw?
Morgen scheert planetoïde 2010 AL30 tussen Aarde en Maan door
Een grafiek van zeg maar eh… alles
Ja, dat is nogal wat. Een figuur waarin alles is weergegeven. En toch is dat zo’n beetje de strekking van de grafiek hiernaast die door sterrenkundigen van de Universiteit van Princeton (VS) is gemaakt en waarin zo’n beetje het gehele heelal van hier – de Aarde – tot daar – de oerknal waar het 13,7 miljard jaar geleden mee begon – is weergegeven. Het is een héééél lange grafiek, waar de hiernaast staande afbeelding maar een zeer verkleinde weergave van is. De volledige grafiek is hier te downloaden en hij is 11,6 Mb groot. Of dubbelklikken op de afbeelding, dan kom je ‘m ook tegen. Tegenwoordig een digitaal peuleschilletje, die 11,6 Mb. Helemaal onderaan start de grafiek bij de kern van de aarde en daarvandaan gaat ’ie naar buiten, richting de rand van het heelal. Je weet dat hoe verder weg je kijkt hoe meer terug in de tijd, dus hoe hoger we komen in de grafiek kijken we ook verder terug in de tijd. Helemaal bovenaan is de oerknal. Op de horizontale as is de recht klimming in uren aangegeven, net zoals op de hemelkaart. Op de vertikale as de afstand tot de aardkern. Die as is logaritmisch! Iedere volgende stap is dus 10x zo groot. Op de linkeras worden verschillende eenheden gebruikt, namelijk kilometers, Astronomische Eenheden, parsecs, kiloparsecs en megaparsecs. Op de rechteras is één eenheid: de aardstraal. Het is een grafiek waarin je echt kunt verdwalen en waar je even de tijd voor moet nemen om te bekijken. Werkelijk schitterend gemaakt door die gasten van Princeton.
Oh wacht, ik merk dat de tekst van m’n astroblog niet lang genoeg is om de gehele ruimte rechts van de figuur te vullen. Ik moet dus nog fff wat verzinnen als bladvulling. Oh wacht, ik weet wat: meer informatie over de grafiek vind je hier op de website van de Universiteit van Princeton. En nog iets: bij 1011 aardstralen (20 parsec = 67 lichtjaren) zie je de rand van radiosignalen van de Aarde. We zenden al 67 jaren radiosignalen uit en tot dáár zijn die signalen gekomen. ‘t Is maar dat je het weet.
Zo en nou ben ik helemaal tot onderaan de rand van de grafiek gekomen en kan ik met een gerust hart afsluiten. Bron: Bad Astronomy.

Social profiles Adrianus V