24 mei 2012

Gaat de LHC op halve kracht het Higgsdeeltje missen?

Wie vindt 'm het eerst?

Oeps, paniek in Genève! De grootste deeltjesversneller ter wereld die daar onder de grond ligt, de 27 km lange Large Hadron Collider (LHC) zal tot eind 2011 slechts op halve kracht draaien. Het gevolg is waarschijnlijk dat de Amerikaanse concurrent, de Tevatronversneller van Fermilab bij Chicago, het Higgsdeeltje eerder zal ontdekken. :-( En da’s een enorme domper voor de natuurkundigen die werken bij de LHC, die € 6 miljard heeft gekost. Het besluit om op halve kracht te draaien werd vorige week genomen in het Franse Chamonix. De twee bundels protonen die met tegengestelde richtingen door de LHC bewegen kunnen in theorie 7 Tera-electronvolt per bundel bereiken, resulterend in een botsingsenergie van 14 TeV. De verbindingen van de versneller blijken echter involdoende krachtig om die energieën aan te kunnen, ondanks alle inspanningen van het afgelopen jaar om de versneller na de heliumlekkage van september 2008 te verbeteren. De verbindingen kunnen hooguit 3,5 TeV aan. Eind 2011 zal de LHC voor minstens een jaar worden stilgelegd om de noodzakelijke aanpassingen aan de verbindingen aan te brengen. Pas rond 2014 of 2015 zou het Higgsdeeltje kunnen worden gevonden. Bij het Tevatron werken ze met deeltjesenergieën van 1 TeV. Op theoretische gronden denkt men dat het Higgsdeeltje vrij licht is en gevonden kàn worden door die Amerikaanse versneller. Je zou denken dat de LHC met z’n 3,5 TeV het Higgsdeeltje dan ook moet kunnen vinden, maar de LHC is gebouwd om een zwaar Higgsdeeltje te vinden en met een lichte variant heeft ‘ie (vreemd genoeg) moeite. Kortom, al die optimistische gezichten die ik vorige week in die documentaire over de LHC zag zullen verdwenen zijn. Bron: NRC-Handelsblad, 9 februari 2010.

Share

Aanwijzing gevonden voor oceaan bij Enceladus

Model van Enceladus

Er zijn al jaren vermoedens dat de maan Enceladus van Saturnus onder diens ijskorst een vloeibare oceaan heeft. Maar sinds kort is daar ook een echte aanwijzing voor ontdekt. Op 12 maart 2008 vloog de Saturnusverkenner Cassini dwars door een pluim van één van de geisers op Enceladus en onderzoek van die scheervlucht heeft uitgewezen dat zich in die pluim negatieve waterionen bevinden. Negatieve waterionen – een zeldzame atoom dat meer electronen dan protonen telt – zijn in het zonnestelsel alleen aangetroffen op Aarde, Titan, in kometen en nu dus ook op Enceladus. Op Aarde komen negatieve waterionen alleen in de buurt van bewegend water voor, bij oceaangolven of watervallen. In de waterdamp van de geiserpluim heeft men ook ionen van koolwaterstoffen gevonden. De aangetroffen negatieve waterionen versterken de theorie dat zich onder Enceladus’ ijskorst een vloeibare oceaan bevindt. Een alternatieve theorie zegt dat het waterdamp afkomstig is van ijs, dat door sublimatie direct overgaat in een gas. Verder onderzoek aan Enceladus zal moeten uitwijzen welk model het bij ‘t rechte eind heeft. Bron: Space.com.

Share

Alleen voor de hardcore WMAP-fetisjisten

De meesten van jullie zullen er niet warm of koud van worden, maar voor degenen die àlle details willen weten van de waarnemingen die de WMAP de afgelopen 7 jaar heeft gedaan aan de kosmische achtergrondstraling, restant van de oerknal, volgen hier de links naar dè wetenschappelijke publicaties:

Woehaha, lees en huiver. :-D Het mooie van al die vlijmscherpe waarnemingen door de WMAP aan de kosmische straling is trouwens de constatering dat er daarboven in de ruimte in Lagrangepunt L2 een satelliet zweeft die momenteel data aan het verzamelen is over diezelfde straling en dat die nog véél scherper kan zien dan WMAP: de Planck-satelliet. 8-O Ik kan bijna niet wachten tot díe data gepubliceerd wordt. Bron: Universe Today.

Share
canakkale canakkale canakkale balik tutma search canakkale vergi mevzuati bagimsiz denetim vergi mevzuati ozurlu engelliler