Komeet 17P/Holmes’ enorme uitbarsting in 2007 kennen we allemaal. Op 23 oktober van dat jaar werd ‘ie in één dag wel een half miljoen keer helderder en daardoor kon de komeet lange tijd met het blote oog worden waargenomen als een heldere wazige gele ster. Velen hebben zich beziggehouden met de vraag hoe 17P/Holmes zo gigantisch helderder kon worden. Wellicht dat een botsing met een planetoïde de oorzaak was, maar hoe kan het dan dat de komeet in 1892 ook al zo’n uitbarsting meemaakte? William Reach en z’n collega’s van het California Institute of Technology in Pasadena denken het antwoord gevonden te hebben. Volgens hun heeft komeet 17P/Holmes een kern die bestaat uit zogenaamd amorf ijs. Kometen zijn sowieso vuile ijsballen, maar amorf ijs is toch iets anders dan regulier kristalijs. Zoals de naam al zegt is amorf ijs vormloos, zonder kristalstructuur. Dat ijs kan in de ruimte ontstaan als de temperatuur beneden de -133 °C komt. In de oerwolk van het zonnestelsel moet de komeetkern van 17P/Holmes met dat ijs gevormd zijn. Komt de temperatuur echter boven die grens dan gaat het amorfe ijs over in kristalijs en alle gassen die tussen de ijsdeeltjes zitten worden dan razendsnel uitgestoten. Dàt is vermoedelijk op 23 oktober 2007 gebeurt: de komeet kwam in de buurt van de Zon, de temperatuur steeg tot boven de -133 °C en de uitstoot van gassen uit de komeetkern zorgde voor de uitbarsting. Bij dit alles kwam ook hitte vrij en dat zorgde ervoor dat ook andere delen van de amorfe ijskern boven de kritische temperatuursgrens kwamen. En daardoor kon iedereen eind 2007 (en begin 2008) genieten van die prachtige komeet 17P/Holmes. Bron: New Scientist.