24 mei 2012

Spitzer ontdekt oeroude stofvrije superzware zwarte gaten

Voorstelling van het primitieve superzware zwarte gat

Dat we in de kernen van sterrenstelsels superzware zwarte gaten aantreffen van miljoenen tot zelfs miljarden zonmassa’s zwaar is inmiddels bekend en in talloze astroblogjes heb ik de lezers daarmee vermoeid. Maar met NASA’s Spitzer infrarood-satelliet hebben ze een nieuw hoofdstuk aan dit verhaal toegevoegd, want met Spitzer heeft een team van sterrenkundigen onder leiding van Linhua Jiang (Universiteit van Arizona, Tucson) twee bijzondere exemplaren ontdekt. Op een respectabele dertien miljard lichtjaar afstand van de aarde heeft Jiang’s team namelijk twee quasars waargenomen, genaamd J0005-0006 en J0303-0019, waarvan de centra bevolkt zijn door superzware zwarte gaten. Dat laatste is op zich geen verrassing, maar wel verrassend is dat de zwarte gaten stofvrij zijn. Spitzer is namelijk een meester in het waarnemen van stof, door het uitzenden van warmte in infraroodlicht, en bij 19 ver verwijderde quasars werd dat stof inderdaad gemeten. Dat wil zeggen dat in die quasars een superzwaar zwart gat zetelt dat omringd is door een accretieschijf van gas èn daaromheen een donutvormige stofschijf. Da’s ook het algemene beeld van superzware zwarte gaten in de kernen van sterrenstelsels. Maar bij het genoemde duo ontbrak die warme stofdonut. In een artikel dat morgen in het vakblad Nature verschijnt schrijven Jiang en collegae dat ze denken dat  J0005-0006 en J0303-0019 twee quasars zijn met primitieve supermassieve zware gaten, die een stofschijf ontberen, simpelweg omdat in die fase van het heelal de hoeveelheid stof nog minimaal was. Bron: Spitzer.

Share

Na 37 jaar komt de Lunochod 2 ‘boven water’

De Lunochod 2 hervonden!

De Lunochod 2 – in ‘t Russisch Луноход, schijnt maanwandelaar te betekenen – reed tussen 18 januari en 3 juni 1973 in totaal zo’n 37 km over het maanoppervlak, daarbij zo’n 86 panoramafoto’s en 80.000 tv-foto’s te maken. Voorloper dus van hedendaagse rovers zoals de Spirit en Opportunity, die op Mars bezig waren/zijn. Rond 9 mei 1973 schijnt er iets fout te zijn gegaan, doordat de Lunochod tegen een kraterwand reed en er maanstof op de verwarmingselementen kwam. Sindsdien had men geen controle meer over ‘t 840 kg wegende wagentje en op 4 juni verklaarde men de missie officiëel voorbij. Met laserapparatuur was de Lunochod 2 nog wel ‘zichtbaar’ vanaf Aarde, maar dat was ook het enige wat te volgen viel, z’n afstand tot de aarde in centimeters nauwkeurig. Gisteren kwam er echter na bijna 37 jaar een einde aan die situatie, want Phil Stooke (Universiteit van West Ontario) heeft met behulp van gepubliceerde foto’s van Nasa’s Lunar Reconnaissance Orbiter (LRO) de Lunochod 2 herkend! Op de foto hiernaast zie je ‘t karretje plus de sporen die ‘ie heeft achtergelaten. Goede ogen heeft de LRO, nietwaar? Saillant detail is trouwens dat de Lunochod 2 in 1993 door de Russen verkocht is aan spelletjesmiljonair Richard Garriott voor $ 68.500. 8-O Hij is daarmee de enige particulier op aarde die een (stilstaand) karretje op een ander hemelobject buiten de aarde heeft. Oktober 2008 is Garriott ook al afgereisd naar het ISS als ruimtetoerist, dus hij heeft een ruimtetic. Ach, daar is niks mis mee. ;-) Bron: Moon Today.

Share

Kunst? Nee, gewoon koud stof in de Melkweg

Dubbelklik voor de aardigheid eens op de foto hiernaast. Het ziet eruit als een schilderij dat afgelopen week bij de TEFAF in Maastricht heeft gehangen, maar het is in werkelijkheid een foto van het interstellaire stof dat zich ophoudt in de buurt van de Zon. De satelliet Planck heeft vanaf z’n plekje in Lagrangepunt L2, anderhalf miljoen km verderop, de omgeving van de Zon tot 500 lichtjaar afstand gefotografeerd en daarop al het koude stof in beeld gebracht. Normaal gesproken is Planck druk bezig de Kosmische Microgolf-achtergrondstraling in beeld te brengen, welke job ’ie op dit moment voor 98%  geklaard heeft, maar een beetje stof bekijken kon er ook wel bij. De donkere kleuren op de foto geven het stof weer dat -261 °C warm is, twaalf graden boven het absolute nulpunt, de lichtere kleuren zitten enkele tientallen graden boven dat nulpunt. De wit-roze band onderin is de Melkweg, waar de warmere gebieden voorkomen. Het stof heeft een filamentachtige structuur, waarbij onderscheidt wordt gemaakt tussen de dichtere stofwolken, dat zijn de moleculaire wolken, en het lichtere ‘cirrus’, welke benaming ze vast en zeker van de wolkologen hebben geleend. Op sommige plekken in de foto zijn heldere puntachtige bronnen te zien, waar het stof op het punt staat om samen met het gas in de omgeving sterren te vormen. De vraag is wel hoe de waargenomen structuren in het interstellaire stof precies ontstaan en wat die structuren in stand houdt. Wordt vervolgd. Bron: ESA.

Share

ESO brengt warmte van Jupiter’s Rode Vlek in kaart

Warmekaart (l) van de Grote Rode Vlek

De Grote Rode Vlek van de gasplaneet Jupiter wordt al eeuwen waargenomen. De Europese Zuidelijke Sterrenwachten (ESO) heeft met behulp van z’n Very Large Telescope in Chili voor het eerst gedetailleerd de warmte ìn die gigantische storm, want dat is het namelijk, in kaart gebracht. Over het algemeen is de Rode Vlek met z’n -160 °C kouder dan de rest van de atmosfeer van Jupiter, maar op basis van de waarnemingen met de VLT heeft men gezien dat er ook gebieden voorkomen die warmer zijn, zoals de roodgekleurde kern. De temperatuurkaart werd verkregen met behulp van het VSIR-instrument, hetgeen staat voor de VLT Imager and Spectrometer for mid Infrared. Daarnaast werd gebruik gemaakt van twee andere instrumenten, de Gemini South telescope in Chili en de Japanse Subaru Telescoop op Hawaï. Het team sterrenkundigen dat onder leiding van aanvoerder Leigh Fletcher met dit bataljon instrumenten naar de Rode Vlek keek zag dat de kern wel 3 á 4 graden warmer is dan de rest van de vlek. Lijkt niet veel, maar het is genoeg om de kern van de Rode Vlek met de klok mee te laten draaien, terwijl de rest een tegengestelde beweging maakt. Op de foto hierboven zien we links de thermische kaart van de Grote Rode Vlek (hier een grotere versie), rechts een gewone optische foto ervan. Bron: ESO.

Share
canakkale canakkale canakkale balik tutma search canakkale vergi mevzuati bagimsiz denetim vergi mevzuati ozurlu engelliler