24 mei 2012

NASA geeft bergen geld uit aan eten en drinken tijdens conferenties

Niet alleen de raketten van de NASA zijn torenhoog, dat zijn ook de rekeningen die ze betalen voor de catering bij conferenties die ze organiseren of waar ze aan deelnemen. Afgelopen dinsdag kwam een 26 bladzijden tellend rapport uit van NASA’s Inspector General office en daaruit blijkt dat de NASA verschrikkelijk veel geld uitgeeft aan eten en drinken bij conferenties. Zo was er in december 2008 een conferentie, toevallig over het onderwerp ‘hoe kan de organisatie het beste belastinggeld uitgeven’ en daar werd door de 317 deelnemers $62.611,- verorberd, zeg $66,- per persoon per dag. De gehele conferentie in Baltimore kostte een slordige $495.173. Bij een andere conferentie werd $58.450 van de totale $535.149 aan catering uitgegeven. Dat had $ 50.000 minder kunnen zijn, want de NASA betaalde ‘t voor àlle 650 deelnemers, terwijl slechts een klein deel werkzaam was bij de NASA. Het rapport komt ook met de constatering dat de NASA in de keuze van de lokaties voor de conferenties niet kritisch genoeg is en dat vaak gebruik wordt gemaakt van dure gelegenheden. Kortom, werk aan de winkel voor NASA-baas Bolden om hier een einde aan te maken en te gaan snoeien in die conferenties. Eten ze voortaan maar een lekker broodje met kaas en een glas melk erbij. :-) Bron: Space.com.

Share

Wat zag Opportunity precies op de ‘Chocoladeheuvel’ op Mars?

'Blauwbessen' op de 'Chocoladeheuvel' op Mars

De Marsrover Opportunity heeft maar liefst zes weken doorgebracht bij de kleine krater genaamd Concepción, die een diameter van zo’n 10 meter heeft. Op sol 2138 (=28 januari 2010) kwam ‘ie aan bij deze piepjonge krater. De omgeving van de krater is bezaaid met rotsblokken, maar de krater zelf is heel egaal met stof gevuld. Men denkt dat Concepción een leeftijd heeft van zo’n duizend jaar, da’s echt piepjong in astronomische termen. Opmerkelijk is hetgeen de Opportunity gevonden heeft op enkele rotsen. Op de zijkant van eentje daarvan, de Chocoladeheuvel genaamd, vond de Opportunity een heleboek kleine bolletjes ter grootte van peperkorrels, die door wetenschappers blauwbessen worden genoemd, blueberries in ‘t Engels. Tsjonge, wie verzint dit soort namen bij de NASA? Op de foto hiernaast zie je een stukje van Chocoladeheuvel ter grootte van 3 cm, welk stukje ze Aloya hebben genoemd. Hier een foto van de gehele zijkant van Chocoladeheuvel met de blauwbessen d’r op. Die blauwe kleur van de bolletjes is nep, het is gephotoshopt om de verschillen te accentueren. Over de oorsprong van de ijzerbevattende bolletjes wordt flink nagedacht, maar waarschijnlijk is bij de inslag van een stuk steen uit de ruimte het zandsteen verhit en zijn de blauwe bolletjes die in dat zandsteen zaten tevoorschijn gekomen. Een andere theorie zegt dat de bolletjes door eerdere processen al los waren geraakt, maar dat ze door de inslag aan het oppervlak terechtkwamen. De Opportunity is overigens gefotografeerd terwijl ‘ie aan de rand van Concepción stond door de Mars Reconnaissance Orbiter, de verkenner die rondjes om Mars draait en vandaaruit prachtige plaatjes schiet met z’n HiRISE camera. Bovenin de foto zie je de sporen van de Opportunity:

Opportunity bij Concepción

Bron: NASA.

Share

Uitdijing heelal bevestigt met zwakke zwaartekrachtlenzen

Verdeling van donkere materie in het COSMOS-veld

Sterrenkundigen hebben op basis van een grote met de Hubble Ruimtetelescoop gemaakte kaart het effect van zwakke zwaartekrachtlenzen gebruikt om de uitdijing van het heelal te bestuderen. De Europese astronomen, onder leiding van Tim Schrabback van de Leidse Sterrewacht, bestudeerden 446.000 melkwegstelsels binnen het zogeheten COSMOS-veld. De NASA/ESA Hubbletelescoop maakte het COSMOS-mozaïek door 575 deels overlappende foto’s te maken van hetzelfde gebied van het heelal met de ACS-camera, de Advanced Camera for Surveys aan boord van Hubble. Voor het survey was zo’n 1000 uur (!) waarneemtijd nodig. De sterrenkundigen gebruikten aanvullende data van telescopen op de aarde om van 194.000 van de sterrenstelsels de afstanden te bepalen op basis van hun roodverschuiving (het licht schuift in het spectrum op naar langere golflengten naarmate een object verder weg staat). Op die manier is een schat aan informatie beschikbaar gekomen over de grote structuren in het heelal. Men heeft de verdeling van materie in de ruimte kunnen ‘wegen’ door die informatie te halen uit de vervorming van verre sterrenstelsels. Dit verschijnsel wordt lenswerking genoemd. Het licht van een ver object wordt afgebogen door de massa van de objecten op de voorgrond. [Lees meer...]

Share
canakkale canakkale canakkale balik tutma search canakkale vergi mevzuati bagimsiz denetim vergi mevzuati ozurlu engelliler