Gisteravond is de Akatsuki richting Venus geschoten en één van de dingen die de Japanse weersonde daar gaat onderzoeken is de zogenaamde superrotatie. De planeet zelf doet 243 dagen om één keer om z’n as te draaien, terwijl wolken in de dichte atmosfeer er met een supervaartje van 200 meter per seconde slechts vier dagen over kunnen doen om één rondje Venus te doen. Zestig keer zo snel dus. Grote vraag is hoe dat kan en wetenschappers hopen dat Akatsuki met een antwoord komt. Probleem met die superrotatie – zoals men die supersnelle winden noemt – is namelijk dat de atmosfeer van Venus zo dicht is dat ’ie zich als een soort vloeistof gedraagt en viscoos, stroperig is. Daardoor verliest de atmosfeer continue energie ter grootte van een miljard watt en dat zou tot gevolg moeten hebben dat de winden steeds langzamer zouden gaan. Maar dat is niet het geval, dus de vraag is wat de superrotatie in stand houdt. Héctor Javier Durand-Manterola en kornuiten van de Universiteit van Mexico komen met een oplossing, eh… denken ze. De verklaring ligt volgens hun in de supersonische winden in de hoge ionosfeer van Venus (hoogte 150-800 km), de zogenaamde Transterminator Stroom.  Op die hoogten bereiken de winden snelheden van maar liefst een paar kilometer per seconde, hetgeen vooral te danken is aan de opstuwing door de zonnewind. De hoge stroom reageert op haar beurt met de winden in de lagere atmosfeer en die reactie leidt tot turbulentie en geluidsgolven, die een energietoename van maar liefst 10 miljard watt opleveren. Dáármee zou het viscositeitsverlies teniet worden gedaan en daarmee zou de superrotatie continueren. De geluidsgolven zouden volgens Durand-Manterola et al met een intensiteit van 84 dB hoorbaar moeten zijn. Hopelijk dat Akatsuki een stel goede oren heeft. Bron: Technology Review.