24 mei 2012

Wowie, het ISS èn Jupiter overdag gefotografeerd

Van het ISS weten we dat amateurs zoals Ralf Vandebergh ‘m regelmatig fotograferen en dat ze er dan in slagen dat ruimtestation met een verbazingwekkende resolutie vast te leggen. Maar het kan altijd weer een stap verder, zoals die gedenkwaardige 29e maart, toen de Griek Anthony Ayiomamitis ‘m met z’n 16 cm AP 160 f/7.5 StarFire EDF overdag fotografeerde. Het ISS passeerde toen net de planeet Jupiter:

Het was toen ongeveer 9 uur ‘s morgens – zonnetje stralend aan de hemel – en het geschiedde ergens in Athene. Eigenlijk is de foto hierboven een compositie van twee foto’s, zeer kort na elkaar gemaakt. Eerst stond het ISS rechts van Jupiter, daarna links. De pijlen laten zien dat gezien vanaf Ayiomamitis’ positie het ISS voor Jupiter langs moet zijn gevlogen. Had Ayiomamitis z’n tweede foto een tiende van een seconde eerder gemaakt dan had hij vast dè astronomische foto van de eeuw gemaakt: het ISS dat voor Jupiter passeert. Da’s niet alleen een kwestie van timing, maar ook van lokatie: een paar straten verderop in Athene zou het ISS boven of onder Jupiter door zijn gaan i.p.v. voorlangs. Maar goed, het blijft een prachtige foto. In de bron (Bad Astronomy) zijn overigens nog meer mooie amateurplaatjes te vinden, zoals weer eentje van Jupiter, óók overdag gefotografeerd. Maar dan met meer resolutie. Kijk zelf maar even. :bron: Bron: Bad Astronomy.

Share

Binnenste halo Melkweg zit vol kosmische bubbels

Kosmische bubbels boven het Melkwegvlak

Onderzoek met de Australische Parkes radiotelescoop heeft laten zien dat de binnenste halo van de Melkweg vol zit met enorme bubbels vol waterstofgas. De bubbels bevinden zich zo’n 400 tot 10.000 lichtjaar voorbij de platte schijf van de Melkweg. Gemiddeld zijn die bubbels 200 lichtjaren in doorsnede en bevatten ze waterstofgas in massa vergelijkbaar met 700 zonnen. Onder leiding van Naomi McClure-Griffiths (CSIRO Astronomy and Space Science) onderzocht men 650 van die kosmische champagnebubbels en de uitkomst was dat sommige delen van de halo veel meer van die bubbels bevatten dan andere delen. De regio’s met veel bubbels bleken – niet toevallig – ook een grotere stervorming te kennen dan de overige gebieden. Kennelijk is er een direct verband tussen de bubbels en stervorming, al is er wel een kip-of-ei-vraag. Bekend is dat massieve sterren zelf ook in staat zijn hun directe omgeving met hun sterrenwind en uiteindelijk een supernova-explosie ‘schoon te vegen’ en aldus bellen te vormen ìn het interstellaire gas. Dergelijke bellen kunnen op hun beurt weer de aanleiding zijn tot stervorming, zoals ruim 4,5 miljard jaar geleden een nabije supernova de vorming van het zonnestelsel inleidde. Verder onderzoek moet het preciese verband opleveren tussen de bubbels, supernovae en stervorming. Eh… o ja en met donkere materie, want die speelt op de achtergrond wellicht ook nog een rol. :bron: Bron: Science Daily.

Share

Verband gevonden tussen zwarte gaten en bolhopen

Neem s.v.p. notie van de volgende vergelijking:

M= m•/* x N1,11

M87 met duizenden bolhopen

waarin M de massa van het superzware zwarte gat is, m•/*=1,3 x 105 zonmassa en N het aantal bolvormige sterrenhopen. Het duo Andreas Burkert en Scott Tremaine, sterrenkundigen op het Institute for Advanced Study in Princeton, New Jersey, denkt dat deze correlatie tussen de massa van de superzware zwarte gaten en het aantal bolhopen geldt voor elliptische sterrenstelsels. Hoe zwaarder het zwarte gat in de kern van die stelsels des te meer bolhopen zich in de halo eromheen bevinden. Neem bijvoorbeeld M87, het bekendste elliptische stelsel in de Virgocluster, die in haar binnenstad een reusachtig zwart gat van ruim 6 miljard zonmassa’s herbergt. Om M87 heen zweven zo’n 15.000 bolhopen, ieder een paar honderdduizend tot miljoenen sterren tellend. Fornax A daarentegen, ook een groot elliptisch stelsel, heeft een zwart gat van ‘maar’ 150 miljoen zonmassa en dùs minder bolhopen: zo’n 1200. Burkert en Tremaine denken dat het verband tussen de massa van zwarte gaten en het aantal bolhopen te maken heeft met het ontstaan van de elliptische stelsels in het vroege heelal. Beiden, elliptische stelsels en bolhopen, bestaan uit oude sterren. Grote elliptische sterrenstelsels ontstaan vermoedelijk door botsingen van kleinere stelsels en bij die botsingen ontstaan ook bolhopen, zoals is waargenomen bij de botsing van het bekende Antennestelsel in het sterrenbeeld Raaf. :bron: Bron: Physics World.

Share
canakkale canakkale canakkale balik tutma search canakkale vergi mevzuati bagimsiz denetim vergi mevzuati ozurlu engelliler