24 mei 2012

Nieuwe website over toekomstige aardscheerders

Aardscheerders in 't zonnestelsel

Een nieuwe website geeft een overzicht van planetoïden die de komende 200 jaar langs de aarde scheren. Eens per ongeveer 200 jaar wordt de aarde getroffen door een middelgrote planetoïde (diameter 40-1000 m) die grote schade kan veroorzaken. En eens per circa 2 miljoen jaar slaat een planetoïde in die vergelijkbaar is met de planetoïde die een einde maakte aan het tijdperk van de dinosauriërs. Van de grote aardscheerders (diameter groter dan 1000 m) is nu zo’n 85% in kaart gebracht; van de middelgrote en kleinere planetoïden is dat waarschijnlijk slechts zo’n 1 procent. Dagelijks regent er ongeveer 100 ton aan interplanetair gruis op de aarde, veroorzaakt door gefragmenteerde kometen en planetoïden (zichtbaar als meteoren of ‘vallende sterren’). Een paar keer per jaar botst een planetoïde ter grootte van een auto met de aardatmosfeer en verbrandt als een vuurbal. Maar objecten groter dan circa 25 meter verbranden slechts gedeeltelijk, waardoor brokstukken het aardoppervlak kunnen bereiken: meteorieten. Eens per circa 200 jaar wordt de aarde getroffen door een planetoïde met een diameter van 40 tot 1000 m, die lokaal grote schade kan veroorzaken. En in het geval van een inslag in zee komen daar de tsunami’s bij, over een nog veel groter gebied. Eens per circa 2 miljoen jaar wordt de aarde getroffen door een planetoïde met afmetingen groter dan 1000 m. Zoals 65 miljoen jaar geleden, toen de inslag van een reusachtige planetoïde (met een geschatte diameter van 10 km) de Chicxulub-krater (diameter circa 265 km) veroorzaakte in Yucatan, Mexico, en een einde maakte aan het tijdperk van de dinosauriërs. [Lees meer...]

Share

Hé, dat zijn wij… 2x

De Aarde, gefotografeerd door Akatsuki


Aarde èn Maan, gefotografeerd door Hayabusa

Japan is de laatste tijd nogal in het nieuws op ruimtevaartgebied. Nee, niet vanwege het eerste ruimtebier, door de Japanse firma Sapporro met in de ruimte gekweekte gerstekorrels gebrouwen, want da’s oud nieuws. Waar ik het over heb is de Venus-klimaatsonde Akatsuki, op 20 mei j.l. gelanceerd tesamen met het ruimtezeilschip Ikaros, en de Hayabusa, die volgende maand terugkeert van een lange reis naar de planetoïde Itokawa. Zowel de Akatsuki als de Hayabusa dachten op een gegeven moment bij zichzelf  ‘kom, laat ik maar eens onze Moederplaneet Aarde fotograferen’. En aldus geschiedde, links het resultaat van Akatsuki en rechts dat van Hayabusa. De foto van Akatsuki is een vertrouwd beeld. Zo’n blauw-witte rand van de Aarde, die hebben we zo vaker gezien, onder andere door foto’s van het Apolloprogramma. Akatasuki nam de foto op een afstand van 250.000 km. De rechterfoto is een stukkie ingewikkelder. Hayabusa nam ‘m op 12 mei j.l. vanaf 13,5 miljoen km afstand, tikkeltje verderweg dus en naast de Aarde en Maan zijn er ook talloze volgsterren op te zien in de sterrenbeelden Steenbok, Waterman en Boogschutter. Die sterren moeten Hayabusa naar huis geleiden, onze eigen planeet, waar een deel op 13 juni weer per parachute zal landen – hopelijk mèt monsters van Itokawa aan boord. Op het onderste deel van de foto hebben ze al die hinderlijke namen weggefilterd en hou je prachtig onze planeet en ‘t maantje over. :bron: Bron: Space.com.

Share
canakkale canakkale canakkale balik tutma search canakkale vergi mevzuati bagimsiz denetim vergi mevzuati ozurlu engelliler