24 mei 2012

Tataratááá, hier is de geoïde van de Aarde

De op 17 maart 2009 gelanceerde Europese gravitatiesatelliet GOCE heeft na twee maanden van waarnemen z’n eerste kaart opgehoest van het zwaartekrachtsveld van de Aarde. De satelliet, die eruit ziet als een slagschip uit Star Wars, heeft detectoren aan boord die heel minutieus dat veld kunnen meten. GOCE heeft een geavanceerd GPS-systeem aan boord en door voortdurend de eigen positie te meten kan dat zwaartekrachtsveld worden gemeten. Vliegt de GOCE boven een gebied waar de zwaartekracht sterker dan gemiddeld is dan vliegt GOCE iets sneller, komt ‘ie boven een gebied met minder zwaartekracht dan vliegt ‘ie iets langzamer. De kaart van de zwaartekracht wordt een geoïde genoemd, waarin je van plaats tot plaatst de sterkte van het zwaartekrachtspotentiaal ziet. GOCE, schijnt te staan voor Gravity field and steady-state Ocean Circulation, laat op de kaart de ‘heuvels en dalen’ in het zwaartekrachtsveld zien. Wat vooral opvalt is het ‘dal’ onder het subcontinent India. Met de metingen kan men een veel beter beeld krijgen van het ijsverlies rondom de polen en de verandering in de zeewaterhoogte. :bron: Bron: ESA.

Share

ISS vanuit Dordrecht deel 2

OK…..het even een harde leerschool geweest maar ik begin nu toch wel dit “interplanetaire voyeurskunstje” redelijkerwijze onder de digitale knie te krijgen. Het plaatje hiernaast laat toch een aanzienlijke hoeveelheid aardige details zien??!! Ik ben nog niet helemaal bekend met de exacte opbouw van het ISS…ga ik zometeen op het net eens op mijn gemakkie opsnorren,  maar volgens mij zie daar links bijvoorbeeld toch duidelijk de contouren van de aan het ISS vastgekoppelde russische Soyuz (Progress)??? Nou ja….hoe dan ook, ‘k begin steeds happier te worden met de geproduceerde output. Dit plaatje is geschoten met een 2x barlowlens tussen de telescoop en de webcam om zo kunstmatig de brandpuntsafstand te verdubbelen naar 240 cm. Voorts heb ik de frame-rate (het aantal plaatjes per seconde) op maximaal gezet=60 fr.per sec en de belichtingstijd per plaatje veel korter (1/500) genomen om de bewegingsonscherpte het hoofd te bieden. Om maar eens aan te geven hoe moeilijk dat volgen is, tussen de uiteindelijke 1800 frames zaten er slechts twee die OK genoeg waren!!  Omdat het ISS zoveel licht uitstraalt ga ik vanavond eens kijken hoeveel korter die belichtingstijd nog mag zijn wil ik onderbelichte plaatjes krijgen. Ik ben niet ontevreden over de scherpte van dit specifieke plaatje maar wellicht kan het nog veel scherper……droom er natuurlijk van om ook “mijn eigen ruimtewandelaar te vangen”…..en ik ga nog eens proberen wat een 3x barlow doet. Aangezien het ISS nog zeker tot 8 juli (zie het tabelletje op de heavens above-site) leuke overtochtjes gaat maken over Nederland kan ik voorlopig nog lekker door-experimenteren. De uiteindelijke “heilige graal” is natuurlijk de spaceshuttle “vastgeplak”t aan het ISS….enne…aangezien dat nog slechts twee (drie??) gaat gebeuren wil ik voor deze gelegenheden wel graag zeer beslagen ten ijs komen!!

Share

Hoe komt de honingraatnevel aan z’n vorm?

De Honingraatnevel (midden) in de Grote Magelhaense Wolk

In 1992 werd een nevel ontdekt in de Grote Magelhaense Wolk, het naburige dwergsterrenstelsel van de Melkweg, welke door z’n opvallende vorm de Honingraatnevel (Honeycomb nebula) werd genoemd. De nevel komt voor in de buurt van de plek waar in 1987 een supernova plaatsvind, welke vanaf Aarde vanwege z’n nabije afstand uitvoerig kon worden bestudeerd. De Honingraatnevel ligt ingebed in de Tarantulanevel (30 Doradus), waar ik eerder over geblogd heb en die een gigantische kraamkamer van jonge sterren is. Grote vraag die de sterrenkundigen bezighoudt is hoe de Honingraatnevel aan z’n vorm komt. Het vermoeden bestond al een poosje dat er sprake is van een botsing van twee verschillende supernovae, die rimpels in het uitdijende materiaal veroorzaken. Dat vermoeden heeft onlangs ondersteuning gekregen van het werk van John Meaburn (Universiteit van Manchester) en z’n collegae. Uit waarnemingen aan het spectrum van de nevel konden zij afleiden dat het gas gelijkenisssen vertoont met gas van andere botsende schillen van supernovae. Er bestaat nog een alternatieve theorie, namelijk dat de nevel z’n vorm krijgt door de inwerking van een hoogenergetische straalstroom van een zwart gat in het omringende gas en stof, zoals in het geval van SS 433, maar Meaburn en consorten denken dat díe theorie toch teveel afwijkt van de waargenomen eigenschappen van de Honingraatnevel. :bron: Bron: New Scientist.

Share
canakkale canakkale canakkale balik tutma search canakkale vergi mevzuati bagimsiz denetim vergi mevzuati ozurlu engelliler