24 mei 2012

Dinsdag staat de Aarde in het aphelium

Het perihelium en aphelium

Noteer ‘t maar vast in je agenda: komende dinsdag, 6 juli om 13.00 uur, staat de Aarde in z’n ietwat elliptische baan om de Zon in het aphelium. Da’s het punt dat het verst van de Zon verwijderd is. We zijn dan met z’n allen op deze aardkloot 152.096.000 km van de Zon verwijderd, da’s 1,016702 Astronomische Eenheid (AE), de gemiddelde afstand Aarde-Zon. Op 3 januari stond de Aarde in het perihelium en toen bedroeg de afstand 147.098.000 km, een kleine 5 miljoen km dichterbij dan dinsdag. Eh… nú vijf miljoen km verder van de Zon dan in januari, moeten we niet een dikke winterjas aantrekken? Nee dus, zoals je vermoedelijk wel aan voelde komen. Van veel meer invloed op het weer dan die afstand tot de Zon is de stand van de Aardas. Door de scheve stand van die as staat in de zomer het noordelijke gedeelte van de aardbol meer naar de Zon gekeerd, zodat de nachten kort en de dagen lang zijn en we meer warmte ontvangen. Kortom, lekker die winterjas in de kast laten hangen. Tenzij ‘t weer plots omslaat, je weet in Nederland maar nooit. :-) :bron: Bron: Sterrengids 2010.

Share

Is het Copernicaans principe nou wel of niet geldig?

Grappig is dat toch om te zien hoe twee grafieken over hetzelfde onderwerp tot een geheel andere interpretatie kunnen leiden. Het gaat in dit geval om grafieken die laten zien wat de energiedichtheid van donkere materie en donkere energie is geweest in de afgelopen 13,7 miljard dat het heelal bestaat. Met die grafieken kunnen we kijken of het Copernicaanse Principe geldig is, het door Nicolaus Copernicus (1473-1543) bedachte principe dat de Aarde en de daarop levende mensheid geen centrale, unieke en bijzondere plek in het heelal innemen. Kijk even naar de eerste grafiek:


Op de horizontale as zie je de afstand weergegeven in roodverschuiving z, op de vertikale as de relatieve energiedichtheid, waarbij de energiedichtheid van donkere energie en -materie altijd samen 1 is. Hoe die roodverschuiving opgevat moet worden moet je hier meer even lezen, maar ik volsta hier met te melden dat hoe verder de afstand is des te meer tijd het licht erover doet ons te bereiken, ergo hoe meer we terugkijken in de tijd. Roodverschuiving z=0 is nu, bij z=1089 ontstond de Kosmische Microgolf-achtergrondstraling en bij z=∞ vond de oerknal plaats.  De groene lijn is de energiedichtheid van donkere materie, de rode lijn die van donkere energie. Wat zien we aan de grafiek en dat met name aan de uitvergroting in de kleinere afbeelding: dàt de donkere energie pas zeer recent is gaan overheersen over de donkere materie, hetgeen in 1998 voor het eerst ontdekt werd door de waarneming van de versnelde expansie van het heelal. De energiedichtheid van donkere energie is afstotend, die van donkere materie aantrekkend, vandaar. Conclusie: als we de tijd uitdrukken in roodverschuiving zien we dat in die gehele reeks van z=1089 tot 1 er niets gebeurt en dat pas in onze tijd de donkere energie is gaan overheersen over de donkere materie. Anders gezegd: we nemen kennelijk een bevoorrechtte positie in het heelal in om dat te mogen meemaken en dus klopt het Copernicaanse Principe niet.

Of klopt het Copernicaanse Principe toch wel? 

Nou even naar een andere grafiek kijken, die óók de energiedichtheid van donkere materie en -energie laat zien:

Dit keer is de tijd afgebeeld in miljarden jaren. Zó bekeken zie je dat het moment dat de energiedichtheid van donkere energie de overhand kreeg boven dat van donkere materie ongeveer 4,5 miljard jaar geleden was. In de 13,7 miljard jaar geleden dat het heelal bestaat is dat al weer een poosje geleden. In déze grafiek dus geen bevoorrechtte positie voor de mensheid, die zich bij t=0 ophoudt, en dus kan met deze grafiek in de hand het Copernicaanse Principe overeind blijven. Kortom, het kan vriezen en ‘t kan dooien met dat principe. :-D :bron: Bron: Cosmic Variance.

Share

Grafiet ontdekt in maansteen 72255

Een stuk van maansteen 72255 met drie grafiet-inclusies (© A.Steele)

In maansteen 72255, die december 1972 door geoloog/astronaut Harrison H. Schmidt met de Apollo 17 mee naar Aarde is genomen, hebben Amerikaanse onderzoekers microscopisch kleine grafietkorrels en grafietnaaldjes ontdekt. Gisteren hebben Andrew Steele (Carnegie Instituut in Washington, VS) en z’n collegae van de ontdekking verslag gedaan in het Amerikaanse wetenschappelijke blad Science. Eerder onderzoek aan maanstenen had alleen mineralen bestaande uit combinaties van koolstof en andere elementen aan het licht gebracht, maar geen zuivere, kristallijne koolstof. Wel had men twee jaar geleden grafietkorrels en grafietnaaldjes in meteorieten ontdekt, die op Aarde waren gevallen.

Grafiet

Grafiet is een vorm van koolstof die gekenmerkt wordt door een opeenstapeling van atoomlaagjes. Eén enkele laag van koolstofatomen heet grafeen, meerdere ‘opgerolde’ lagen heten grafietwhiskers of grafietnaalden. De gevonden grafietkorrels en – naaldjes komen voor in een zogenaamde inslagbreccie, een door stolling aaneengeklitte verzameling van deels gesmolten puinfragmenten, die ontstonden door de inslag van een groot object op de maan. Schmidt vond maansteen 72255 in het Taurus-Littrow gebied, welke deel uitmaakt van Mare Serenatis, dat één groot inslagbekken is. Steele en consorten onderzochten één ‘sneetje’ van de maansteen, 72255,89 genaamd en dat deden ze met behulp van de Raman imaging spectroscopy (CRIS). De maansteen is 3,8 miljard jaar oud en dateert dus uit de tijd waarin de Mare Serenatis ontstond, tijdens het zogenaamde Late Heavy Bombardment, de periode tussen 4,1 en 3,8 miljard jaar geleden waarin maan en aarde enorm waren blootgesteld aan inslagen van grote objecten vanuit de buitenste delen van het zonnestelsel. [Lees meer...]

Share

Heeft Hayabusa wel iets meegenomen van Itokawa?

De berging van de Hayabusa-capsule

Op 13 juni j.l. kwam de Hayabusacapsule terug van een 614 miljoen km lange tocht die november 2005 langs de kleine planetoïde Itokawa voerde. Hayabusa heeft toen een tweetal landingen op die aardappelvormige rots gemaakt en de hoop was dat ‘ie daarbij enkele bodemmonsters zou hebben meegenomen. De capsule is door wetenschappers van JAXA, de Japanse ruimtevaartorganisatie, meegenomen naar het laboratorium en daar wordt ‘ie op dit moment onderzocht. Geruchten doen de ronde dat er géén monsters zouden zijn aangetroffen in het opslaggedeelte van de capsule van de 4,6 miljard jaar oude planetoïde (zie foto). Maar die geruchten zijn wel erg voorbarig als ‘t juist is dat de capsule nog moet worden opengemaakt, zoals commentatoren schrijven op Phil Plait’s bericht (zie de bron) over de geruchten. Wel zouden er volgens dezelfde geruchtenbron wèl gassporen van verdampt materiaal zijn gevonden, die wellicht van Itokawa afkomstig zijn. Als dat opslaggedeelte inderdaad nog moet worden geopend dan kunnen we de negatieve berichten met een grote korrel zout nemen en moeten we maar gewoon afwachten wat JAXA er zelf over te melden heeft. :bron: Bron: Bad Astronomy.

Share
canakkale canakkale canakkale balik tutma search canakkale vergi mevzuati bagimsiz denetim vergi mevzuati ozurlu engelliler