Deze week werd door de ESO bekend gemaakt dat sterrenkundigen erin geslaagd zijn om de massa van de ster R136a1 te bepalen: maar liefst 265 keer zo zwaar als de zon en een miljoen jaar geleden, kort na z’n ontstaan, moet ‘ie zelfs zo’n 320 zonmassa’s hebben gewogen. Daarmee is deze superzwaargewicht, 165.000 lichtjaar van ons vandaan gelegen in de stercluster R136a in de Tarantulanevel, de zwaarste ster die bekend is. Dat de Tarantulanevel zeer zware sterren bevat was al eerder vermoed, maar met de meting van R136a1 is dat bevestigd. De Tarantulanevel is een grote emissienevel vol geïoniseerd waterstofgas (H II) in de Grote Magelhaense Wolk, een begeleidend sterrenstelsel van onze Melkweg. We kennen de Tarantulanevel ook wel als 30 Doradus of NGC 2070, een gigantische kraamkamer van sterren en R136 is een zeer compacte cluster van massieve sterren daarin, waarvan R136a1 de meest prominente en lichtkrachtigste is. Dat R136a1 nu een stuk minder zwaar is dan bij z’n ontstaan komt door de enorme sterwinden die worden uitgestraald, waarbij de ster veel massa verliest. Sterrenkundigen denken dat R136a1 een kort leven zal zijn beschoren, eindigend in een daverende supernova-explosie. Vanwege z’n massa zou hij wel eens een kandidaat pair-instability supernova kunnen zijn, waarbij de explosie versterkt wordt door de annihilatie van paren materie en antimaterie. Hieronder een afbeelding van de Tarantulanevel, waarin ingezoomd wordt op R136.

 Eén probleem met R136a1: hij is zowat het dubbele in massa van wat sterrenkundigen op theoretische gronden als het maximale gewicht van een ster zien, namelijk 150 zonmassa’s. Werk aan de winkel dus voor de dames/heren theoretici. Bron: New Scientist.