24 mei 2012

Hallelujah, wat is dat voor iets in de ruimte?

Bekijk deze foto gemaakt met Hubble’s Advanced Camera for Surveys (ACS):

8-O Heeft Hubble een zwart gat gefotografeerd? Of is het nep, een verzinsel van de één of andere creatieve Photoshopper bij de NASA? Nee, niets van dat alles. Bovenstaand tafereel is ECHT! Het betreft de ster LL Pegasi (alias AFGL 3068), 3000 lichtjaar van ons vandaan in het sterrenbeeld Pegasus. De ster zelf is niet te zien, maar wordt omhuld door een donkere nevel, die het begin is van een planetaire nevel, IRAS 23166+1655 genoemd. LL Pegasi is niet alleen, het is feitelijk een dubbelster. Eén van die twee sterren puft voortdurend gas uit en verliest daarbij langzaam maar zeker z’n buitenlagen. Ondertussen draait ‘ie een rondje om het gemeenschappelijk zwaartepunt met die andere ster, waarbij iedere 800 jaar één omwenteling wordt afgelegd. Door de combinatie van het wegblazen van de buitenlagen – hetgeen met een snelheid van 50.000 km/uur plaatsvindt – en het draaien om een gemeenschappelijk zwaartepunt worden die buitenlagen in een zwaaibeweging weggeworpen. Dat leverde het perfect symmetrische patroon op dat prachtig door Hubble is vastgelegd. Tussen iedere schil zit een tijdsverschil van… 800 jaren! Aha, logisch! Prachtig en mysterieus tafereel, nietwaar? :bron: Bron: Hubble.

Share

Het verhaal van supernova 1987A

Het supernovarestant van SN 1987A

Op 24 februari 1987 werd een supernova ontdekt in de Grote Magelhaense Wolk, een naburig dwergsterrenstelsel van onze Melkweg. De gelukkige ontdekkers:  Ian Shelton en Oscar Duhalde (Las Campanas Observatorium in Chili) en onafhankelijk van hen door Albert Jones in Nieuw Zeeland. Met z’n afstand van slechts 168.000 lichtjaar was deze exploderende ster de dichtstbijzijnde supernova sinds Supernova 1604 (Kepler’s supernova), die in ons eigen melkwegstelsel plaatsvond. Al meer dan tien jaar is het restant van SN 1987A, zoals de supernova wordt genoemd, gevolgd door de Hubble ruimtetelescoop. Drie jaar na de explosie werd Hubble gelanceerd en die begon direct de restanten van de supernova in beeld te brengen. Het daarop volgende onderzoek aan SN 1987A leverde enkele opmerkelijke resultaten op:

  • de oplichtende ring rond de supernova is inmiddels een lichtjaar in diameter (zie foto linksboven). De ring was er al zo’n 20.000 jaar voordat de supernova explodeerde, uitgezonden door de ster die in 1987 tot supernova uitbarstte: Sanduleak –69°202, een blauwwitte reuzenster. De röntgenstraling van de supernova doet het gas in de ring oplichten.
  • buiten de ring zijn nog twee andere schillen ontdekt van gas, op de afbeelding die twee overlappende ringen.
  • bij de ontplofte ster is een halterachtige structuur ontdekt die 1/10e lichtjaar groot is. Het zijn in feite twee wolken van gas die ieder een kant uitvliegen met een snelheid van zo’n 30 miljoen km per uur.
  • de scholkgolf van de supernova breidt zich uit door de centrale ring om de ontplofte ster heen en doet deze als een soort van parelsnoer verlichten. Recent onderzoek van een team sterrenkundigen onder leiding van Kevin France (Universiteit van Colorado in Boulder, VS) heeft aangetoond dat in de uitdijende schil zware elementen voorkomen, zoals zuurstof, stikstof en ijzer.

Afijn, ik kan er nog wel een kilo verhalen over vertellen, maar de volgende video kan ‘t allemaal veel beter vertellen, het verhaal van supernova 1987A:

Oeps, in de video wordt de ‘progenitor’, de ster die als SN 1987A explodeerde een rode reus genoemd, 11 miljoen jaar geleden ontstaan. Maar wees verzekerd: Sanduleak –69°202 was echt een blauwe reus. Foutje, kan gebeuren. ;-) :bron: Bron: Space.com.

Share

Curiosity strekt z’n been eh… arm

Bij NASA’s Jet Propulsion Laboratory zijn ze druk bezig met het beproeven van Curiosity, het Mars Science Laboratory rover die ergens in augustus 2012 op Mars moet landen en dan onderzoek moet doen naar de eventuele (vroegere) aanwezigheid van leven op die planeet. Essentiëel daarbij is de robotarm, die de juiste stukjes rots in de juiste proporties en samenstelling moet afleveren bij het ter plekke aanwezige onderzoekslab. Met die arm zijn ze al volop aan het testen, o.a. het aanleren van de hand-oog coördinatie. Dat gaat zo:

De bedoeling is dat november of december 2011 Curiosity de lucht ingaat – letterlijk, niet spreekwoordelijk – op weg naar Mars, dus dan moeten ze wel uitgestest zijn. :bron: Bron: NASA/JPL.

Share
canakkale canakkale canakkale balik tutma search canakkale vergi mevzuati bagimsiz denetim vergi mevzuati ozurlu engelliler