Arianes op Le Bourget

  Gisteren een “anglofiel” kijkbuistipje, vandaag als “toegift”  nog een bescheiden francefiel toeristisch tipje voor diegenen die één dezer dagen (danwel later in de tijd) toevallig in de buurt van parijs komen. Ik moet ruiterlijk toegeven dat ik voor wat mijn affectie voor “buitenlanden” betreft ik een enorme gespleten persoonlijk heb/ben. Mijn hart is diepdoorwrocht “anglofiel”….op dit moment bijvoorbeeld zit ik alhier gezeten achter mijn toetsenbordje dit stukkie wegtikkend bijkans met een traantje in mijn ooghoek te luisteren naar een CD van…conservatief stiff uperlipped, engelser dan engels….Vera Lynn, nota bene…..maar ja er is ook een kant in mij die een diepe bewondering heeft voor het “zallig recalcitrante, technisch geniale revolutionaire “Douce France”. Afgelopen donderavond kreeg ik een onverwacht maar zeer aangenaam telefoontje van een Collega “Deux chevist” of ik wellicht zin had om naar het zogenaamde “conservatoire” te gaan. Nu is “conservatoire” een tamelijk gewoon frans woordje, maar in de kringen van liefhebbers van automobielen van “la grande marque Citroën” heeft dit woordje een bijkans magische betekenis. Het “conservatoire” is namelijk het gebouw waar Citroën haar fabriekscollectie aan specimen van (bijna) alle modellen en bijzondere prototypen die zij sinds 1919 tot op heden heeft gebouwd bewaart. Deze collectie is in principe niet voor publiek toegankelijk en om toch binnen te komen moet je hemel en aarde bewegen, van onbesproken Citroënistisch blazoen zijn (een Toyota prius…spuug… op je CV is dus bijvoorbeeld een echte “killer”..ha..ha..) en vooral heel veel mazzel hebben. Afijn, in het groepje uitverkoren “Citroënisten” bleek iemand op het laatste moment niet mee te kunnen….enne….uw nedrig scribent bleek….vive la vie(!!!)…aan alle eisen te voldoen….en dus op naar het “heilige der heilige”…eh tenminste als er geen rode bloedlichaampjes maar “double Chevrons” door je lijf heen stromen. Nu zou den lezer zich zolangzamerhand terecht kunnen gaan afvragen wat al dit “Citro-gezwam” te maken heeft met sterrenkunde danwel ruimtevaart?? Welnu, omdat de rondleiding door het  “conservatoire” ‘des middags plaatsvond en slechts twee uur in beslag zou nemen hebben wij, o.a. om niet een dikke acht uur in de auto te zitten voor slechts twee uurtjes lol, des ochtends nog een bezoekje aan het nationale lucht en ruimtevaart museum op de (bijna) voormalige Parijse luchthaven Le Bourget er aan vast geplakt. Nu heb ik wel meer leuke luchtvaartmusea bezocht in mijn zotte leventje, maar deze vond ik vooral speciaal omdat ik voor het eerst in mijn  leven oog in oog heb gestaan met een “echte raket”, in dit geval twee specimen van de europese (lees: franse) draagraket de Ariane. Ik ben nog nooit in de VS geweest en ook heb ik nog  nooit mogen rondbanjeren Kazachstaanse steppen rond Baikoenoer….en dus ken ik de machtige Saturnus raketten, de spetterende spaceshuttles en de mooie Soyuzraketten alleen maar “van de plaatjes”. En natuurlijk weet ik wel dat die dingen…eh…groot en indrukwekkend zijn (en al helemaal wanneer iemand het lontje van die krengen aansteekt!!) maar als je dan eenmaal toch de kans krijgt om even gezellig onder de “uitlaatpijp” van zo’n monster te mogen lopen…tja….tja…tja……echt helemaal allemachtig prachtig hoor!!!. Als het er om wat voor redenen niet inzit om ooit naar Rusland danwel de VS te reizen en je wilt toch een beetje van dat “overweldigende allemachtig-gevoel voelen” op het gebied van de ruimtevaart dan zou zo zeggen “ga effe naar Le Bourget”……OK, het hoofdmenu in de vorm van een dikke driehonderd zeer smakelijke Citroëns was natuurlijk een zeer aangename visuele en geestelijke maaltijd…maarre….het “voorafje” in de vorm van het van dichtbij mogen aanschouwen van die twee, voor mijn gevoel gigantische,  Ariane-monsters lag mij ook bepaaldelijk niet onaangenaam op de maag…. bon apetite…….!!!!