Messier 31…ofwel, wat meneer Baumgartner kan, kan ik ook……

Messier 31, belichtingstijd 1 uur

maarre…..daar bedoel ik echt niet mee dat ik nu opeens ook van plan ben om gezellig van een kilometertje of 40 hoogte in de armen van Moedertje Aarde te willen pletteren…..ech nie!! Ik vind parachute-springen zoiezo al een wel heel zotte  bezigheid, met alle respect voor diegene die wel die dwaze drang hebben! Een parachute is in mijn ogen het slechts het aller alleruiterste redmiddel wanneer je vliegtuigje “pech onderweg” heeft gekregen…..iets waar je alleen maar,  zwaar tegen je zin,  gebruik van maakt als je met je vliegende bouten en moeren-bak echt niet meer in één stuk op Moeder Aard terrecht kan komen. Als je veilig op een boot zit dan ga je toch ook NIET zomaar voor de lol met je zwemvest danwel reddingsboei overboord?? Neen, in dit geval gaat het over het verbreken van “persoonlijke records”. Meneer Baumgartner heeft zijn eigen snelheids en hoogte-record een flink tikkie scherper gesteld bij die skyjump van afgelopen zondag en ik heb gisteravond/nacht mijn persoonlijke record…..met de hand volgen en belichten…aan gruzellementen gemept. De langste opname die ik tot op heden uit mijn “oudere jongere karkas”  heb weten te persen is er eentje van een half uur. Deze opname van de grote Andromeda-nevel is er één van een uur(!!!)……handmatig gevolgd in 10 “etappes” van 6 minuten,  ZONDER, hoort U dit meneertje L. Armstrong,  het slikken van medicijnkast-ladingen aan verboden middelen(!!)…..al op de grond gelegen in kou en wind¹ al knoppen drukkend en strak loerend naar dat ene zwakke volgsterretje!! Met deze opname is een langgekoesterde wens vet in vervulling gegaan,  want het resultaat komt verrekte aardig in de buurt van een oude Mount Palomar-poster die al sinds jaar en dag bij mij thuis aan de muur hangt. Reken maar,  heftig vreugde-gebrul was mijn deel toen deze astrofotografische schoonheid zo-even uit Deep sky stacker kwam rollen. En ook al is zo’n handmatige opname van deze lengte een ware lichamelijke uitputtingsslag, voor zo’n “rete-strak” plaatje als dit wil ik met alle liefde van de wereld wel effe een uurtje astrofotografisch pijn lijden, hoor…….allemachtig!!!  Maar goed,  het staat erop zoals ik het gehoopt had ..EN.. ik ben deze keer ook nog eens  zo slim geweest om, ter voorkoming van nog zo’n met Eend  bijna de sloot in-incident als de tijdens de vorige keer,  het oude karkas eerst weer een beetje op bedrijfstemperatuur te brengen alvorens het ruime sop..eh…asfalt richting huis te keizen! Nu ben ik niet van plan om hiervan een gewoonte te maken……opnames “met de hand” van een uur of zelfs nog meer……maar als ik dit knal- plaatje vergelijk met m’n vorige, veel kortere, opname  van M31, dan snap ik wel waarom mijn geachte collega’s in deze edele tak van  sport verslaafd zijn aan lange belichtingstijden als het gaat om het glorieus op de gevoelige plaat zitten van “fuzzy blobs”.  Nu ik dit “gekkenwerk”   dan toch zo gedaan heb is het me wel helemaal duidelijk geworden dat als  je “meer” wilt,  je gewoonweg alleen al voor je gezondheid, niet ontkomt aan enige mate van automatisering van het opname-proces!! Maar goed, Meneer Baumgartner heeft zijn “buit” binnen en ikke lekker de mijne!!!

1. op een dekentje welliswaar…ik ben niet…(meer)..helemaal astrofotografisch suicidaal!! [↩]

Gerelateerde Astroblogs:

Jupiter professioneel vs amateur…

M15 met ATIK314L CCD-camera

Zomergallerij: de Ringnevel in Lier vanuit Valthe