23 juli 2017

Astronomen ontdekken nieuwe klasse van superdichte, supercompacte sterrenstelsels

UCD sky

De nachthemel boven een (hypothetische) planeet in een ultracompact dwergstelsel.

Hoe zou onze nachthemel eruit zien als de sterdichtheid een miljoen keer groter zou zijn?

Reacties

  1. EnceladusEnceladus zegt:

    Prachtig! Meteen schoten deze tekstregels van Laurie Anderson mij te binnen:

    And then kerjillions of stars start to shine
    And icy comets go whizzing by
    And everything’s shaking with a strange delight
    And here it is: the enormous night

    Zie (en hoor): https://www.youtube.com/watch?v=OnZHkm7QNNc

    groet,
    Gert (Enceladus)

  2. gert1904gert1904 zegt:

    “Hoe zou onze nachthemel eruit zien als de gemiddelde afstand tussen de sterren een miljoen keer kleiner zou zijn?”.

    Dat stel ik me maar liever niet voor!😀

    He is de -dichtheid- die een miljoen keer kleiner zou zijn. Voor de gemiddelde afstand scheelt dat een faktor 100.

    • Olaf van KootenOlaf van Kooten zegt:

      Ja dat is ook zo, bedankt, ik heb het aangepast 😉

    • De Schrijvende Poes zegt:

      Als ik het goed heb uitgerekend, dan passen er 6*10^53 sterren zoals de zon in het zichtbare heelal, maar het aantal sterren wordt geschat op ‘maar’ 10^23. Dus ook een factor miljoen voor de gemiddelde afstand zou weinig uitmaken.

      😛

    • ObelixObelix zegt:

      Als de dichtheid van ons stukje ruimte 1000.000 keer zo massief zou zijn,
      zou meest nabije ster (Proxima Centauri) niet op 4,2 lj maar op zo’n 2500AE staan.
      Momenteel bevindt zich daar het meest nabije deel van de Oortwolk…

      Van elke ster zouden we 10.000 keer meer licht (en andere straling) ontvangen dan in de huidige situatie. Sterren zouden 10.000 keer zo groot lijken.

      NB als ik het artikel juist interpreteer is dat ook zo ongeveer de ster-dichtheid in het centrum( en bulge) van de Melkweg?

      Groet, Paul

      • Olaf van KootenOlaf van Kooten zegt:

        In de bulge van de Melkweg is de sterdichtheid zo’n 100 keer hoger als in onze omgeving – minder hoog dan in supercompacte dwergen en/of sommige bolhopen. Dat komt doordat supercompacte dwergen (evenals dichte bolhopen) een proces meemaken dat verdichting wordt genoemd. Hierbij zinken de massieve sterren en objecten richting de kern van het stelsel, waar door getijdenkrachten bovendien meer sterren worden geproduceerd. Dit resulteert in een kern die via secundaire processen extra wordt verdicht.

        • ObelixObelix zegt:

          Zo te horen lijkt dat niet op een aanvulling van scenario 1). 😉
          Daarin zijn de sterrenstelsels immers gestript van gassen,
          dus kunnen ( door getijdenkrachten ) daar geen nieuwe sterren ontstaan.

          Tenzij je bedoelt dat het ‘gestripte stelsel’ juist de eindsituatie beschrijft van na de nieuwe stervorming?

          Groet, Paul

          • Olaf van KootenOlaf van Kooten zegt:

            Ik denk dat het inderdaad de eindsituatie is. Ik heb eens gezocht naar een goede uitleg van het proces van verdichting, maar ik heb weinig kunnen vinden – wikipedia houdt zich i.i.g. op de vlakte over dit onderwerp 🙁

          • ObelixObelix zegt:

            ” Astronomen ontdekken nieuwe klasse van ….”

            ’t Is ook niet eerlijk . Zij ontdekken wat nieuws, en wij willen al weer “van de hoed en de rand” weten. 😀

            Groet, Paul

  3. EnceladusEnceladus zegt:

    Dus op planeten in dat sterrenstelsel wordt het feitelijk nooit donker?
    Ben benieuwd wat voor effect dat zou hebben op levensvormen daar.
    Zouden die geen slaap kennen? Of zou slaap iets universeels zijn voor leven en hebben zich daar dan levensvormen ontwikkeld die zichzelf terugtrekken in een soort cocon? M.a.w.: zou de behoefte aan nacht/donkerte ingebakken zitten in het leven?

    groet,
    Gert (Enceladus)

Laat wat van je horen

*