6 december 2016

“Gat” in planeetvormende schijf is niet altijd het gevolg van een planeet

This artist's concept illustrates a solar system that is a much younger version of our own. Dusty disks, like the one shown here circling the star, are thought to be the breeding grounds of planets, including rocky ones like Earth. Astronomers using NASA's Spitzer Space Telescope spotted some of the raw ingredients for DNA and protein in one such disk belonging to a star called IRS 46. The ingredients, gaseous precursors to DNA and protein called acetylene and hydrogen cyanide, were detected in the star's inner disk, the region where scientists believe Earth-like planets would be most likely to form.

This artist’s concept illustrates a solar system that is a much younger version of our own. Dusty disks, like the one shown here circling the star, are thought to be the breeding grounds of planets, including rocky ones like Earth. Astronomers using NASA’s Spitzer Space Telescope spotted some of the raw ingredients for DNA and protein in one such disk belonging to a star called IRS 46. The ingredients, gaseous precursors to DNA and protein called acetylene and hydrogen cyanide, were detected in the star’s inner disk, the region where scientists believe Earth-like planets would be most likely to form.

Als astronomen de protoplanetaire schijven rondom jonge sterren bestuderen, vinden ze soms een donker “gat” vergelijkbaar met de Cassini-scheiding in de ringen van Saturnus. Het is gesuggereerd dat ieder gat veroorzaakt moet zijn door een onzichtbare planeet, die binnen de schijf ontstaan is en vervolgens materiaal uit z’n omgeving heeft uitgekerft. Een nieuw onderzoek heeft echter laten zien dat een dergelijk gat een soort kosmisch gezichtsbedrog zou kunnen zijn en helemaal geen signaal van een onzichtbare planeet.

Het licht dat wordt opgevangen van protoplanetaire schijven is afkomstig van allerlei processen. De schijf gloeit zelf in radio- en millimeterstraling, terwijl het zichtbare in infrarode licht vooral het resultaat is van het verstrooien van licht door stofdeeltjes, die niet veel groter zijn dan deeltjes in sigarettenrook. Soms kunnen die stofdeeltjes elkaar raken en aan elkaar blijven klitten, terwijl in andere gevallen de stofdeeltjes elkaar zo hard raken, dat nog kleiner stof het gevolg is. Ten slotte kunnen stofdeeltjes, net als planeten, ook migreren naar een andere locatie in de schijf.

Al die processen hebben tastbare en waarneembare effecten. Een goed voorbeeld daarvan is het ontstaan van een gat in de schijf. Die is ontstaan doordat het gebied binnen het gat is gevrijwaard van verstrooiende stofdeeltjes, terwijl grotere deeltjes gewoon nog aanwezig zijn. Laten we eens proberen om dit simpel te visualiseren. Stel dat ik een steen de lucht zou gooien, dan zou dat nauwelijks je gezichtsvermogen belemmeren. Maar als ik een hand vol stof de lucht in zou gooien, dan zou dat wel anders zijn! Dat betekent dat we dwars door een gat in de schijf heen kunnen kijken, terwijl bij de aanwezigheid van fijner stof een soort waas ontstaat.

Bron: Harvard

Geef een reactie