9 december 2016

Je verwacht ’t niet: superzware zwarte gaten in eenzame sterrenstelsels

Het elliptische stelsel NGC 1600, met een uitvergroting van diens kern rechtsonder. Credit: NASA, ESA, Digital Sky Survey 2 Het elliptische stelsel NGC 1600, met een uitvergroting van diens kern rechtsonder. Credit:

Reacties

  1. Wanneer ik mijn gedachten over zwarte gaten, zij zijn producent van donkere materie en donkere energie, voortzet dan is dat helemaal niet onlogisch.
    Stel je hebt op het gas een pan met kokend water staan en je gooit er een ijsklont in. Er ontstaat dan een forse kookvertraging en een heftige reactie: het zou wel eens kunnen dat het water je om de oren vliegt. Hetzelfde gebeurt in een zwart gat. Als er een ster in valt gebeurt niet zoveel. Maar grotere wolken sterren en tot aan zwarte gaten toe, bij het mergen van twee sterrenstelsel, gebeurt hetzelfde. Een klont ijs (een sterrengroep) komt terecht in een gigantische kookpot: het grote(-re) zwarte gat.
    In een rustige omgeving zoals bij een eenzaam sterrenstelsel gebeurt dit heel weinig. In een onrustige omgeving juist heel vaak, zoals in clusters. Zodoende kan in een rustige omgeving een zwart gat tot een gigantisch omvang uitgroeien.

Geef een reactie