9 februari 2012

VLT maakt meest detailrijke infraroodopname van de Carinanevel


Met ESO’s Very Large Telescope (VLT) is de tot nu toe meest gedetailleerde infraroodopname gemaakt van de grote stellaire kraamkamer in het sterrenbeeld Carina. Op de foto zijn allerlei structuren te zien die nog niet eerder in dit spectaculaire landschap van gas, stof en jonge sterren waren waargenomen. Het is een van de meest indrukwekkende opnamen die ooit met de VLT zijn gemaakt. Diep in hart van de zuidelijke Melkweg ligt een stellaire kraamkamer die de Carinanevel wordt genoemd. Hij bevindt zich op een afstand van ongeveer 7500 lichtjaar in het sterrenbeeld Carina (Kiel). Deze wolk van gloeiend gas en stof is een van de meest nabije broedplaatsen van zeer zware sterren en bevat enkele van de helderste en zwaarste sterren die we kennen. Een daarvan, de geheimzinnige en uiterst instabiele ster Èta Carinae, was halverwege de 19de eeuw enkele jaren lang de op één na helderste ster aan de hemel. Waarschijnlijk zal de ster binnenkort – naar astronomische maatstaven dan – als supernova ontploffen. De Carinanevel is een perfect laboratorium voor het onderzoek van de geboorte en de eerste levensfasen van sterren. Hoewel deze nevel ook op foto’s in zichtbaar licht al heel spectaculair is (zie eso0905), gaan veel van zijn geheimen schuil achter dikke wolken van stof. Om door deze sluier heen te dringen, heeft een Europees team van astronomen, onder leiding van Thomas Preibisch (Universitäts-Sternwarte München, Duitsland), de gecombineerde kracht van de VLT en de infrarood-gevoelige camera HAWK-I ingezet. Voor deze indrukwekkende foto zijn honderden afzonderlijke VLT-opnamen gecombineerd. Het resultaat is het meest detailrijke infraroodmozaïek dat ooit van de Carinanevel is gemaakt. Het toont niet alleen de heldere zware sterren, maar ook honderdduizenden veel zwakkere sterren die voorheen onzichtbaar waren. De oogverblindende ster Èta Carinae zelf is linksonder te zien. Hij is omringd door wolken van gas die onder invloed van intense ultraviolette straling tot gloeien zijn gebracht. Verspreid over de foto zijn ook tal van compacte klodders van donker materiaal te zien, die zelfs in het infrarood ondoorzichtig blijven. Dat zijn de stofrijke cocons waarin zich nieuwe sterren vormen. In de laatste paar miljoen jaar zijn in dit hemelgebied grote aantallen sterren ontstaan – zowel individueel als in groepen. De heldere sterrenhoop ongeveer in het midden van de foto heet Trumpler 14. Hoewel dit object ook op visuele golflengten waarneembaar is, zijn op deze infraroodopname veel meer zwakkere sterren te zien. Meer naar links valt een kleine concentratie van gelige sterren op. Dit groepje dook in deze nieuwe VLT-gegevens voor het eerst op: de sterren zijn op visuele golflengten niet te zien. Dit is overigens slechts een van de vele nieuwe objecten die op dit spectaculaire panorama zijn ontdekt. Voor de liefhebbers: hier is het origineel van de foto in tif-formaat, let op: 218 Mb groot! Hieronder een video over de VLT-opnames van de Carinanevel.

:bron: Bron: ESO.

Nieuwste röntgensatelliet NuSTAR gereed om gelanceerd te worden

Impressie van de NuSTAR

De meest geavanceerde röntgensatelliet staat klaar om binnenkort gelanceerd te worden en dan vanuit de ruimte extreme bronnen van röntgenstraling waar te nemen, zoals afkomstig van Sgr A*, het superzware zwarte gat in de kern van het Melkwegstelsel: de Nuclear Spectroscopic Telescope Array (NuSTAR). De satelliet is beter dan al z’n voorgangers en dat zijn deels instrumenten die vandaag de dag nog steeds fantastische röntgenwaarnemingen doen, zoals NASA’s Chandra en de Europese XMM-Newton. NuSTAR is de 11e missie van de NASA in haar Small Explorer satelliet programma (SMEX-11) en voor een bedrag van minder dan 120 miljoen dollar – voor Amerikaanse begrippen is dat zakgeld – is de satelliet gefabriceerd. Erg knap, vooral als je bedenkt dat ‘ie meer kan zien dan bijvoorbeeld Chandra. Kan de laatste geen röntgenstraling zien die meer energie van 10 KeV (kilo electronvolt) heeft, door nieuwe technieken kan NuSTAR tot maar liefst 79 KeV ‘zien’. Het is met name door het gebruik van de zogenaamde Wolter Telescoop dat men daartoe in staat is, genoemd naar de Duitse natuurkundige die de techniek erachter bedacht heeft. De telescoop heeft wel een erg lange brandpuntsafstand van tien meter nodig, maar dat heeft men opgelost door in de ruimte gebruik te maken van een uitvouwbare mast, die je op de afbeelding ziet. Tijdens de lancering is alles opgevouwen en is de satelliet 2 meter lang en 1 meter in diameter. NuSTAR zal volgens de planning op woensdag 14 maart 2012 worden gelanceerd vanaf het Kwajalein Atol in de Stille Oceaan. Huh, Kwajalein atol, nooit van gehoord. Klopt, het is geen gewone lanceerbasis die ze daar hebben. Wat ze gaan doen is als volgt: er zal daar een vliegtuig opstijgen – Orbital Science Corporation’s Stargazer genaamd - en onder dat toestel hangt een Pegasus XL raket. Als het vliegtuig op 12 km hoogte is zal de raket loskoppelen van het toestel en dan vervolgens na een paar seconde van vrije val z’n raketmotoren ontbranden, waarna de NuSTAR tot een hoogte van 550 km zal worden gebracht. Een dergelijke lancering is niet nieuw, hij is eerder ook met de IBEX en de AIM zo gedaan. Hieronder zie je bijvoorbeeld de lancering van de AIM, Aeronomy of Ice in the Mesosphere, ook zo’n Small Explorer missie.

:bron: Bron: Planetary Society + Wikipedia.

Hoppa, nog zo’n bloedstollend mooie aurora-timelapse video

Aurora is mooi om te zien, het noorderlicht dat veroorzaakt wordt door deeltjes van de zon, die in het magnetische veld van de aarde terechtkomen en net als in een TL-lamp de deeltjes in de hogere atmosfeer tot gloeien brengen. Timelapse video’s zijn ook mooi om te zien, de filmpjes die ze maken door om de paar seconde een foto te maken en die vervolgens achter elkaar te plakken, meestal zo’n 30 frames per seconde. Timelapse video’s van aurora zijn helemaal mooi om te zien, the best of both worlds om het maar even te zeggen. Neem bijvoorbeeld het vijf minuten durende juweeltje van Christian Mülhauser, die ‘m in januari bij een temperatuurtje -25°C maakt in de plaatsen Ravnastua, Skoganvarre en Lakselv, allen ergens in Noorwegen. Kijken verplicht!

Aurora 2012 from Christian Mülhauser on Vimeo.

:bron: Bron: Universe Today.

Cerro Paranal, een astronomisch paradijs

Cerro Paranal is een berg in het noorden van Chili, in de Atacama-woestijn. De berg ligt ongeveer 120 km zuidelijk van Antofagasta en 12 km van de Stille Oceaan kust. Op de berg staat het Paranal-observatorium van de Europese Zuidelijke Sterrenwacht (ESO op z’n Engels) en is de standplaats van de Very Large Telescopes (VLT), vier 8,2 meter telescopen. Die gortdroge plek is een waar paradijs voor astronomen en dat blijkt maar weer eens uit de timelapse video, die gemaakt is door de fotograaf Babak Tafreshi:

An Astronomer’s Paradise from Babak Tafreshi on Vimeo.

:bron: Bron: Bad Astronomy + Wikipedia.

Twee minuutjes van je tijd om te zien hoe de Vega-raket wordt gebouwd

In de volgende video zie je in slechts 1 minuut en 55 seconden hoe de nieuwste Europese Vega-raket, wiens maiden flight VV01 gepland staat op 13 februari a.s., in elkaar wordt gezet uit vier losse onderdelen. OK het is een timelapse, dat zal je begrijpen. In werkelijkheid kostte het 11 weken om die raket in elkaar te flanzen, van november tot januari. Leuk om te zien!

:bron: Bron: SpaceFlight.com.

GRAIL sonde Ebb heeft de achterkant van de maan gefilmd

Met de MoonKAM1 aan boord van NASA’s GRAIL2 sonde Ebb hebben ze de achterkant van de maan gefilmd. In de video, die op 19 januari j.l. gemaakt is, zien we de achterkant van de maan van de noord- naar de zuidpool. Eén van de opmerkelijke geologische structuren die we in de video zien is de 900 km grote Mare Orientale, een inslagkrater. Helemaal onderaan bij de zuidpool, links van het midden, is de opmerkelijke, stervormige 149 kilometer grote Drygalski krater te zien. De bedoeling is dat de andere GRAIL-sonde Flow ook de maan gaat filmen, die sonde heeft een zelfde camera aan boord. Hier de video die door Ebb is gemaakt:

:bron: Bron: Moon Today.

Noot:
  1. Moon Knowledge Acquired by Middle school students. []
  2. Gravity Recovery And Interior Laboratory. []

Waarom is er iets en niet niets?

Lawrence Krauss, auteur van A Universe from Nothing

Lawrence Krauss is iemand die van gepeperde uitspraken houdt. Wat dacht je van “Vergeet Jezus. Stérren stierven zodat jij kon leven”, handelend over de creatie van vrijwel alle chemische elementen binnenin sterren. Of deze: “Edward Hubble geeft me altijd vertrouwen in de mensheid. Hij begon als advocaat en werd sterrenkundige.” Krauss (57) is een beroemd natuurkundige, die vele populaire werken op z’n naam heeft staan. Onlangs verscheen een nieuw boek van hem, genaamd ‘A Universe from Nothing’, waarin hij betoogd dat het heelal uit het niets is ontstaan, dat datzelfde niets een onwaarschijnlijke hoeveelheid energie bevat en dat álle zichtbare materie (jij en ik, planeten, sterren, sterrenstelsels, etc..) “één procent vervuiling is in een heelal vol donkere materie en donkere energie.” Bij het boek is ook een trailer verschenen en die is hieronder te bekijken.

Krauss finds something in nothing from ASU News on Vimeo.

Eh… nou we het toch over een geheel universum hebben dat uit het niets kan verrijzen: in een onlangs verschenen wetenschappelijk artikel betogen twee natuurkundigen, het duo Adam Brown en Alex Dahlen (o.a. Physics Department, Princeton University), dat niets hetzelfde is als:

anti De Sitter space as the curvature length approaches zero

Die zogenaamde anti De Sitter metriek is genoemd naar onze landgenoot de natuurkundige Willem de Sitter. Het is een vacuüm oplossing van de veldvergelijkingen van Einstein met een negatieve Kosmologische Constante Λ. De oplossing leidt tot een krimp van de ruimte, ondanks het feit dat we met een leeg vacuüm te maken hebben. Zodra de kromming van de ruimte nul wordt krijg je niets, aldus Brown en Dahlen. Vervolgens proberen ze te construeren hoe je uit zo’n niets toch iets kan krijgen, d.w.z. een compleet universum, inclusief jij en ik, planeten, sterren, sterrenstelsels, etc.. Dat laatste levert niet meer dan enkele vage suggesties op, maar de kern daarvan is wel opmerkelijk:

One thing seems clear… to truly understand everything, we must first understand nothing.

:bron: Bron: NRC-Handelsblad, 1 februari 2012 + Universe Today.

Een maansondergang gefilmd vanuit het ISS


ISS Strikes again! Ik kwam vandaag deze opmerkelijke video tegen van een maansondergang – of is het nou maanondergang, zonder s? – die op 9 januari j.l. vanuit het ISS is gefilmd. Met een vaartje van 30.000 km per uur vliegt het ISS om de aarde en vele keren per dag zien ze vanuit het station de maan opkomen én ondergaan. Men (Kuipers?)  filmde één van die maansondergangen en daarin zien we iets opmerkelijks: zodra de maan ondergaat zien we een vervorming van z’n vorm. Het laatste stukje gaat het licht van de maan door de atmosfeer van de aarde en die verbuigt het maanlicht. Hoe dikker de atmosfeer des te meer de afbuiging en daarom lijkt de maanbol aan de onderkant platter te worden. Prachtig om te zien:

:bron: Bron: Bad Astronomy.

Zo heb je de VLA – Very Large Array – nog nooit gezien

De Very Large Array1 - de beroemde radiotelescopen in New Mexico, welke we zo goed kennen van de film Contact (1997) met Jodie Foster – schittert regelmatig in allerlei clips, zoals in deze clip. Maar nou kom ik de VLA opnieuw tegen in een te gekke timelapse clip, die je moet zien.

Signal To Noise from Douglas Koke on Vimeo.

De video is gemaakt door Douglas Koke :bron: Bron: Bad Astronomy.

Noot:
  1. onlangs heeft ‘ie een nieuwe naam gekregen, de Karl G. Jansky Very Large Array. []

Wat is er allemaal te zien in februari 2012?

Hier weer de maandelijkse video, waarin je kan zien wat er allemaal voor interessants staat te gebeuren. Dit keer over de maand februari 2012. Daarin o.a. aandacht voor de planeten die ‘s avonds kunnen worden gezien, namelijk Venus, Jupiter en later Mars, en voor Saturnus, die ‘s ochtends te zien is. Ook wordt gekeken naar enkele sterrenbeelden, namelijk Orion en Grote Hond, inclusief de boeiende objecten die daarin te zien zijn, zoals de Orionnevel (M42) en de open sterrenhoop M41. Als je wilt weten wat er allemaal voor interessants gezegd wordt in de video dan vindt je hier het transcript.

:bron: Bron: Hubblesite.

Switch to our mobile site