9 februari 2012

Superzware zwarte gat Melkweg verslindt wellicht planetoïden en kometen

Kometen en planetoïden rondom het centrale zwarte gat van de Melkweg

Op grond van kortstondige uitbarstingen in röntgenlicht van het superzware zwarte gat in de kern van ons Melkwegstelsel – genaamd Sagittarius A* (kortweg Sgr A*) – denken sterrenkundigen dat het zwarte gat omgeven is door een grote wolk met kometen en planetoïden en dat af en toe zo’n object wordt opgevreten door het zwarte gat. Dat zwarte gat in het sterrenbeeld Boogschutter (Sagittarius) wordt met regelmaat geobserveerd door NASA’s röntgensatelliet Chandra en die heeft ontdekt dat bijna dagelijks kleine röntgenuitbarstingen plaatsvinden vanuit het gebied vlakbij Sgr A*, uitbarstingen die ook in infraroodlicht met ESO’s Very Large Telescopes (VLT) in Chili zijn waargenomen. Op de foto hiernaast zie je links een röntgenopname van Sgr A*, het resultaat van maar liefst één miljoen seconde van waarnemingen, zo’n 11 dagen. Het zwarte gat, welke ruim 4 miljoen keer zo zwaar als de zon is, zou omgeven zijn door een wolk met miljarden kometen en planetoïden, onttrokken van een nabije ster. Als een komeet of planetoïde binnen een afstand van ongeveer 150 milljoen km van het zwarte gat komt, de afstand tussen aarde en zon, dan wordt het door de sterke getijdekrachten uit elkaar getrokken. Als de fragmenten naar het zwarte gat vallen passeren ze het hete gas dat het zwarte gat omgeeft en daardoor geven ze als een laatste stuiptrekking röntgenstraling af, vergelijkbaar met meteoren die de dampkring van de aarde binnenvliegen en dan door de verhitting ook gaan gloeien (geen röntgenstraling, maar visueel licht opleverend!). In de afbeelding zie je rechts een voorstelling van zo’n invallende planetoïde. Verder onderzoek aan de röntgenuitbarstingen moet een bevestiging opleveren van het vermoeden over de oorzaak ervan, zo hopen de sterrenkundigen. Meer informatie in dit wetenschappelijke artikel. :bron: Bron: Chandra.

Prachtig samen in beeld: komeet Garrad en bolhoop M92


Komeet Garradd (C/2009 P1) kwam deze week in de buurt van de bolvormige sterrenhoop M92 in het sterrenbeeld Hercules. Die samenstand was gisteren al te bewonderen in de Astronomy Picture of the Day. Vandaag kwam ik er een andere foto van tegen, gemaakt in het Tzek Maun Observatorium in New Mexico door Giovanni Sostero, Ernest Guido en Nick Howes. Zoals je ziet heeft komeet Garrad twee staarten, links een breed waaiervormige stofstaart en rechts de veel dunnere ionenstaart. De stofstaart, waarin het stof door de druk van het zonlicht langzaam naar buiten wordt gedrukt, volgt doorgaans de komeet langs zijn baan rond de Zon, terwijl de ionenstaart van de komeet vandaan stroomt, voortgeblazen door de zonnewind in een richting die recht van de Zon vandaan wijst. M 92 bevindt zich op ruim 25.000 lichtjaar afstand. Komeet Garradd bevindt zich daarentegen op slechts 12,5 lichtminuten van de Aarde, in een boog boven het ecliptisch vlak uitstijgend. Hieronder is een zoekkaartje van de komeet, waarbij je de samenstand met M92 in de linkerbovenhoek ziet, bij 2/6 (lees: 6 februari). Daaronder een grafiek met de laatste helderheidsmetingen. Hij is nu van magnitude 7, dus goed zichtbaar voor amateur-sterrenkundigen!

De komeet is nu nog ‘s morgens vroeg te zien, zo tussen half zes en half zeven, maar komende weken zal hij steeds noordelijker aan de hemel klimmen en daardoor zal hij aan het einde van deze maand de gehele nacht zichtbaar zijn. :bron: Bron: Universe Today + APOD.

André Kuipers fotografeert Kerst-komeet Lovejoy vanuit ISS


Astronaut André Kuipers heeft vanuit het internationale ruimtestation ISS zelf de ‘Kerst-komeet’ Lovejoy gefotografeerd. Dat heeft ‘ie op Kerstavond gedaan, de 24e december dus, met een Nikon D3S. De komeet was boven Australiè zichtbaar, op het moment dat daar de zon opkwam. De komeet – die een spectaculaire scheervlucht over het oppervlak van de zon wist te overleven – werd ook gefotografeerd door collega-astronaut en ISS-commandant Dan Burbank:


:bron: Bron: André Kuipers op Twitter + Universe Today.

“Kerst-komeet” Lovejoy blijft verbazen


Kijk nou toch eens naar deze prachtige foto van de komeet Lovejoy, laag aan de hemel staand met z’n twee staarten, links de maan en in het midden de Melkweg. Helaas voor ons is dit tafereel alleen in de zuidelijke regionen van onze aardkloot zichtbaar, dus om dit te kunnen bewonderen moet je even een ticket richting Australië regelen. Of Chili, waar deze foto op 22 december j.l. gemaakt is. Rechts van de komeet – die een wonderbaarlijke opstanding meemaakt na z’n scheervlucht over het oppervlak van de zon – zie je één van de koepels van de Very Large Telescope (VLT) op de berg Cerro Paranal in de Atacama woestijn in Chili, net op het moment dat ‘ie á la star wars een laserstraal omhoog schiet om de onrust in de atmosfeer te meten, een techniek die wordt toegepast in de adaptieve optiek, waarbij ze bij het maken van foto’s rekening met die onrust kunnen houden. Een grote versie van de foto hierboven is hier te bewonderen. :bron: Bron: Bad Astronomy.

Sublieme timelapse video van komeet Lovejoy vanuit het ISS

Ik had vanavond al een blog over de video die de Australiër Colin Legg van de komeet Lovejoy wist te maken, maar de avond kan niet meer stuk als we de sublieme video bekijken, die vanuit het internationale ruimtestation ISS is gemaakt door Dan Burbank, commandant van ISS-expeditie 30 – waar vanaf morgen ook André Kuipers deel van zal uitmaken. Op 21 december – afgelopen woensdag dus – zat Burbank in de Cupola van het ISS en van daaruit maakte hij deze timelapse video, op het moment dat ze over Tasmanië vlogen. In de video vertelt Burbank ook over deze unieke ervaring. Kijken!!

:bron: Bron: Universe Today.

Een prachtige timelapse video van komeet Lovejoy

Mocht je ergens op het zuidelijke halfrond wonen of tijdelijk bivakkeren, dan mag je je gelukkig prijzen. Want al een kleine week staat de komeet C/2011 W3 Lovejoy daar aan de hemel te schitteren… bij daglicht! Op vrijdag 16 december j.l. scheerde de kern van de komeet slechts 150.000 km boven het oppervlak van de zon, waarvan velen dachten dat ‘t tevens z’n einde zou betekenen. Maar de vuile ijsklomp wist wonder boven wonder deze perihelium-passage te overleven en sindsdien worden de waarnemers op het zuidelijk halfrond getrakteerd met een 2011 makeover van de ster uit het Oosten, de komeet uit het Oosten. Colin Legg uit het westen van Australië wist de opkomst van de komeet te filmen en daar een prachtige timelapse van te maken:

Comet Lovejoy (2011 W3) rising over Western Australia from Colin Legg on Vimeo.

:bron: Bron: Universe Today.

Daglicht-komeet Lovejoy krijgt tweede leven na perihelium-passage


Het is niet alleen zo dat de komeet C/2011 W3 (Lovejoy) z’n scheervlucht langs de zon vorige week vrijdag 16 december heeft overleeft, maar het blijkt ook dat de komeet in helderheid is toegenomen en op het zuidelijke halfrond zelfs bij daglicht te zien is. 8-O Bovenstaande foto werd kort na de perihelium-passage gemaakt door Andrew Cooper op Hawaï, met een Canon 60D en een 85mm lens, op een moment dat de komeet nog erg dicht bij de zon stond, slechts 4° er vandaan. En vandaag, vers van de pers, wist Peter Sayers vanuit Devonport op Tasmanië deze foto te maken, waarbij je in de ochtendschemering de komeet met een lange staart ziet, aangegeven in de ovaal:


:bron: Bron: A Darker View + Spaceweather.com.

Video: komeet Lovejoy die passage langs de zon overleeft

Komeet Lovejoy overleeft een tocht door de corona van de zon!`

Gisteren – vrijdag 16 december 2011 – om 01.35 uur Nederlandse tijd passeerde de komeet C/2011 W3 (Lovejoy) rakelings de zon, die ‘m dwars door de corona voerde, de gloeiendhete atmosfeer van de zon. Van tevoren dacht men dat de op 27 november door amateur Terry Lovejoy ontdekte komeet deze ‘periheliumpassage’ niet zou overleven. Maar wonder boven wonder wist komeet Lovejoy de één uur durende tocht door het hellevuur te overleven. In eerste instantie was de schatting dat de kern van de komeet 100 tot 200 meter in diameter zou zijn, maar nu denkt men dat dat 500 meter was. Hoeveel daarvan na het perihelium over is dat is niet bekend. Met NASA’s Solar Dynamics Observatory (SDO) werd de komeet Lovejoy gefilmd kort voor én na de tocht door de corona. Moet je echt even bekijken!

:bron: Bron: Universe Today.

Kunnen we 16 december komeet C/2011 W3 (Lovejoy) overdag zien?

Een serie foto's gemaakt op 2 december van komeet C/2011 W3 (Lovejoy)

Op 27 november j.l. ontdekte de Australische amateur-sterrenkundige Terry Lovejoy C/2011 W3 (Lovejoy), een komeet die behoort tot de zogenaamde Kreutz kometenfamilie, genoemd naar de negentiende eeuwse sterrenkundige Heinrich Kreutz, die ze als eerste ontdekte. Leden van die familie zijn allemaal ‘zonscheerders’, d.w.z. kometen die tijdens hun kortste passage langs de zon – het perihelium genoemd – deze zeer dicht zullen naderen. Zo ook komeet Lovejoy: die zal op 16 december a.s. op een afstand van 882.000 km  de zon passeren. Let wel: dit is de afstand tot het centrum van de zon. Dat betekent dat de komeet slechts 186.000 km over het oppervlak van de zon zal scheren. Bloedje heet uiteraard en de vraag is of komeet Lovejoy – wiens kern feitelijk een grote vuile ijsbal is – het zal overleven. Menig lid van de Kreutz familie is na zo’n perihelium volledig verdampt. Op internet gonst het van de berichten dat áls komeet Lovejoy deze rendez vous met de zon overleeft hij kort er na eventjes zeer helder zal zijn. Zo zou een helderheid van -8,5m bereikt kunnen worden, waarmee ‘ie overdag kan worden gezien. Ik weet op dit moment niet hoe laat precies die helderheid bereikt wordt, dus daar zal ik nog helderheid over proberen te krijgen. Wel is duidelijk dat op dat moment de komeet nog erg dicht bij de zon staat, binnen 2° van de zon en dat daarmee ook gelijk het grote probleem is aangegeven. De zon is ongeveer een halve graad groot, dus je begrijpt dat een komeet die vier zondiameters verderop staat overstraalt wordt door de zon. Uiteraard moet je bij pogingen om de komeet te zien uiterste voorzorgsmaatregelen moeten nemen om niet direct in de zon te kijken. Ik hou jullie op de hoogte als ik meer weet over deze komeet. :bron: Bron: Darker View + Astroforum + Sungrazing comets.

Wat veroorzaakte de Kerst-gammaflitser van 2010?

Impressie van de 'Kerst-gammaflitser' GRB 101225A

Op 25 december 2010 zag de Swift satelliet van de NASA met z’n Burst Alert Telescope (BAT) een felle uitbarsting in gammastraling vanuit het sterrenbeeld Andromeda. De gamma-uitbarsting duurde maar liefst 28 minuten en dat is voor een gammaflitser erg lang1. Met andere telescopen, zoals de Hubble ruimtetelescoop, probeerde men de ‘afterglow’ van de uitbarsting te detecteren, maar dat leverde weinig informatie op en men was niet in staat om de afstand tot de bron te bepalen. Vandaar het probleem waarvoor de sterrenkundigen zich bij de Christmas burst, officieel GRB 101225A geheten, gesteld zien: wat is de precieze aard van het object dat deze gammaflitser met z’n lange duur veroorzaakte? Afhankelijk van de vraag hoe ver dat object precies van de aarde verwijderd is zijn er nu twee modellen opgesteld en in beide modellen is een neutronenster betrokken. In het ene model is er sprake van een neutronenster, die een komeet ter grootte van de helft van de dwergplaneet Ceres aantrekt en oppeuzelt. Zo’n neutronenster is het restant van een zware ster, dat na een supernova overblijft en dat de massa van een half miljoen keer de aarde herbergt in een bolletje van zo’n 10 km groot. Als zo’n forse komeet – of planetoïde – tegen de neutronenster knalt kan zo’n langdurige gammaflits ontstaan. Dit scenario zou zich binnen de Melkweg moeten hebben afgespeeld, op een afstand tot ongeveer 10.000 lichtjaar. Het andere model zegt dat het gebeuren véél verder weg plaatsvond, op zo’n 5,5 miljard lichtjaar. Ook hier gaat het om een neutronenster, maar dit keer eentje die om een gewone ster draait en die op een gegeven moment IN die ster terechtkomt en dan naar binnen spiraliseert. Ook dat leidt tot een enorme uitbarsting in gammalicht, als de neutronenster na 18 maanden van spiraliseren en vijf rotaties uiteindelijk versmelt met de sterkern en er een zwart gat wordt gevormd. Meer over beide modellen in de volgende video:

:bron: Bron: NASA.

Noot:
  1. Normaal worden twee klassen van gammaflitsers onderscheiden: de korte (<2s) en de lange (>2s), waarbij die laatste meestal niet meer dan enkele minuten duurt. []

Switch to our mobile site