Op 28 oktober j.l. werd de Ares I-X gelanceerd, de raket die deel uitmaakt van het Constellation-programma van de NASA. Dat programma moet de opvolger worden van het Space Shuttle-programma, welke volgend jaar eindigt. In de volgende video krijg je een impressie wat er in 2009 allemaal gebeurd is met Constellation:

De technici van de NASA schijnen overigens een oplossing te hebben gevonden voor het probleem van de trillingen waar de Ares I-X mee te kampen had. Die oplossing is gelegen in het aanbrengen van zogenaamde upper plane C-Spring isolator modules en upper stage fuel tank LOX dampers in de toekomstige Ares-raketten – áls die er komen. Zeg maar de trillingsdempers, waar ik ruim een jaar geleden al over schreef. Ah, bij de NASA lezen ze de Astroblogs ook al. Bron: Universe Today.

Volgens het NASA spoor ruimteboekje zal de Ares I-X op dinsdag 27 oktober a.s. om 14.00 uur worden gelanceerd voor een proefvlucht. De Ares I-X is de testraket van het Constellationprogramma, dat ergens in 2015 de opvolgers van de Space Shuttles moet ophoesten. Komende dinsdag vanaf 06.01 uur Nederlandse tijd (stipt!) zal de Ares I-X vanuit het reusachtige assemblagegebouw richting lanceerplatform 39B worden getransporteerd. Komende weken zal de Ares I-X vast en zeker een enorme media-event worden, dus goed om even een momentje stil te staan bij die lancering van de 27e. Eerst even een misverstand uit de wereld helpen: de lancering zal de Ares I-X NIET in de ruimte brengen. De missie zal namelijk maar 2 minuten duren. Yep, een test vlucht van welgeteld 124 seconden. De Ares I-X bestaat uit vier onderdelen, te weten: first stage (FS), upper stage simulator (USS), simulated Orion crew module (CM) en tenslotte het launch abort system (LAS). OK, ik weet het, te lui om even een goede vertaling te doen, zucht… Alle onderdelen zie je in de afbeelding hieronder ter verduidelijking. Na die 124 seconden durende vlucht heeft de Ares I-X een hoogte van 39 km bereikt. Na dat moment zal de raket in tweëen gaan: de FS zal losraken van de overige drie delen, USS, CM en LAS. In feite is de NASA niet zo geïnteresseerd wat er met deze drie onderden gebeurd, want het zijn per slot maar ‘dummies’, vulling voor het bovenste gedeelte van de Ares I-X. Een testvlucht met enkel een first stage vonden ze bij de NASA zeker niet zo mediageniek. Afijn, de NASA is wèl sterk gebaat bij een behouden terugkeer van die eerste trap en daarom zorgen ze ervoor dat deze middels parachutes keurig en voorzichting neer zal plonsen in de oceaan, zodat ze ’m weer kunnen opvissen - de drie bovenste trappen eindigen roemloos op de oceaanbodem. Om die eerste trap netjes te laten landen is een ingenieuw parachutesysteem ontworpen, dat drie fasen kent: eerst een ‘pilot chute’ die tevoorschijn komt, dan een zogenaamde windzak parachute (‘drogue chute’) en tenslotte de drie enorme hoofdparachutes. Ik zal later wel eens een blogje wijden aan die parachutes, die de grootste ter wereld zijn. Ná de testvlucht zal de opgeviste eerste trap uitgebreid onderzocht worden en zal alles worden gericht op het voorbereiden op de tweede testvlucht. Dat zal met de Ares I-Y gebeuren, die volgens de NASA in 2014 moet worden gelanceerd. Als dat allemaal OK is zal tenslotte de laatste testvlucht in 2015 plaatsvinden, met de Ares I zèlf. Hèhè, dat zou tijd worden. Bron: diverse bronnen, o.a. de Wikipedia en de Ares I-X blog.