Na de twee grote fysica-conferenties in Grenoble (EPS-HEP) en in Mumbai (LP-11) wordt overal de vraag gesteld hoe het verder zal gaan met de zoektocht naar het Higgs boson en naar supersymmetrie. Op beide conferenties werden de resultaten bekendgemaakt van de analyse van de botsingen van triljarden protonen in de grote deeltjesversneller van CERN bij Grenoble, de Large Hadron Collider (LHC), botsingen die vooral door de detectoren ATLAS en CMS in de gaten worden gehouden. De uitkomst van beide conferenties was teleurstellend: niets te zien. Alleen kon het mogelijke massabereik van Higgs bosonen – áls ze bestaan – worden verkleind. Door een verslaggever van de BBC werd de theorie van de supersymmetrie, waarbij aan alle gewone elementaire deeltjes een zwaar supersymmetrisch ‘schaduwdeeltje’ wordt gekoppeld, direct de prullenbak in gegooid, maar dat heeft bij veel natuurkundigen kwaad bloed gezet. Men denkt dat de theorie helemaal niet overboord hoeft te worden gezet en dat komende maanden, als de hoeveelheid waarnemingen van de LHC zal toenemen van 2 inverse femtobarn nu tot 5 inverse femtobarn eind dit jaar, aanwijzingen zullen worden gevonden voor ‘nieuwe fysica’, zoals ze het noemen. Een paar ideeën die de ronde doen: een solo-Higgs boson lichter dan 130 GeV zou het vacuüm instabiel¹ kunnen maken, maar aangevuld met supersymmetrische Higgsino’s zou ‘ie perfect kunnen bestaan.  Het zou ook kunnen dat het Higgs boson héél zwaar is, met een massa boven 480 GeV. OK, dat past niet in het Standaard Model, maar daar is nou juist nieuwe fysica voor nodig. Grote conferenties staan komende maanden niet voor de boeg, maar dat zal de natuurkundigen er niet van weerhouden op de diverse fora, blogs en op The Arxiv een duit in het zakje te doen en te speculeren over het Higgs boson en de supersymmetrie. :bron: Bron: Vixra.

1. Over die vacuüm instabiliteit heb ik eerder al eens geschreven. [↩]