9 februari 2012

MRO gaat proberen de landende Curiosity te fotograferen


De bedoeling is dat op 6 augustus 2012 de Marssonde Curiosity een afdaling door de ijle atmosfeer van Mars maakt en vervolgens landt in de Gale krater. De NASA heeft laten weten dat men van plan is een poging te wagen om met de Mars Reconnaissance (MRO) de afdalende Curiosity te fotograferen. Aan bord er van bevinden zich twee fantastische instrumenten, die deze klus kúnnen klaren, de HiRISE (High Resolution Imaging Science Experiment) camera en de CTX (Context Camera). Dat ze dit kunnen is geen gedurfde uitspraak, want ze hebben zo’n huzarenstukje al eens eerder uitgehaald: op 28 mei 2008 daalde de Marslander Phoenix neer op Mars en die landing werd met de HiRISE gefotografeerd. Hierboven zie je de gemaakte foto, waarbij het lijkt alsof de aan een parachute hangende Phoenix ín die krater zou terechtkomen. De foto – hier in volle resolutie te zien – werd 20 seconden genomen nadat de parachutes werden geopend. Die Heimdall krater is 10 km in diameter en in werkelijkheid landde Phoenix er een stukje links van. Het Mars Science Laboratory Curiosity, welke op 26 november j.l. werd gelanceerd, zal niet met een parachute landen op Mars. Eh… nou ja, het eerste stukje in de tocht door de ijle dampkring wel, maar daarna doen ze het op een andere manier. Waarom dat is komt door het gewicht van Cursiosity: die is veel groter dan de Marslander Phoenix en de Marsrovers Opportunity en Spirit. Geen enkele parachute kan Curiosity veilig en heelhuids in de Gale krater neerzetten. Hoe dat dan wel gaat zie je in deze video, die ik al regelmatig heb laten zien en waar ik maar geen genoeg van krijg.

Díe landing gaat de MRO proberen te fotograferen. En hij is niet de enige die dat gaat doen! Ook met NASA’s Mars Odyssey en ESA’s Mars Express, die net als de MRO in een baan om Mars cirkelen, gaat men trachten de afdalende Curiosity te fotograferen. Ik kan niet wachten tot het 6 augustus 2012 is. :bron: Bron: Universe Today.

Sonde NASA ziet duinen bewegen op Mars

Een bewegende zanduin op Mars. Klik voor de geanimeerde versie.

Foto’s gemaakt met NASA’s Mars Reconnaissance Orbiter (MRO) van zandduinen op Mars laten zien dat deze in de loop van enkele jaren een paar meter kunnen opschuiven. Met de High Resolution Imaging Science Experiment (HiRISE) camera aan boord van de MRO kan men flink inzoomen op die duinen en daaruit blijkt dat het oppervlakte van Mars een stuk dynamischer is dan men eerst dacht. De donker gekleurde zandduinen en rimpels bestaan uit zandkorrels, die volgens deskundigen te zwaar zouden zijn om onder invloed van het weer op Mars te laten bewegen. Van het kleinere stof op het oppervlakte weet men al jaren dat dit kan bewegen – getuige de regelmatig optredende stofstormen en de stofhozen. Maar nu blijken uit de foto’s ook die zandkorrels te kunnen bewegen. Op de foto hierboven zie je zo’n duin, gemaakt op 25 juni 2008 en 21 mei 2010. Klik op de foto om de geanimeerde versie te zien. De atmosfeer van Mars is een stuk ijler dan die van de Aarde en men heeft uitgerekend dat er windsnelheden van 130 km per uur nodig zijn om zand te verplaatsen, waar hier slechts 16 km/uur nodig is. Kennelijk komen deze windsnelheden inderdaad voor op Mars. :bron: Bron: NASA/JPL.

HiRISE kiekt Opportunity bij de Santa Maria krater


Sinds 15 december 2010 verblijft de Marsrover Opportunity in de buurt van de kleine krater Santa Maria op Mars. Met NASA’s Mars Reconnaissance Orbiter (MRO), die sinds november 2006 om de rode planeet cirkelt en daar onderzoek aan doet, hebben ze 1 maart j.l. de High Resolution Imaging Science Experiment (HiRISE) camera op Opportunity gericht en daar kwam deze wonderschone foto uit. Dat zwarte vlekje bij de witte pijl is de Opportunity, van wiens broertje – Marsrover Spirit – ze nog steeds geen enkel teken van ‘leven’ hebben ontvangen. Opportunity daarentegen is springlevend en volop bezig met onderzoek aan die 90 meter grote krater. Zo is onlangs gebleken dat de krater gehydrateerd sulfaat bevat, hetgeen wijst op een ‘nat verleden’, lees: dat er vroeger water was. De Santa Maria krater is slechts een tussenstop voor de Opportunity. Het uiteindelijke doel van de rover is de 21 km (!) grote inslagkrater Endeavour, zes kilometer verderop. :bron: Bron: HiRISE.

Noordelijk landschap op Mars toont seizoensvariatie

Veranderende duinen op Mars

Zandduinen in het noordelijk halfrond van Mars blijken seizoensvariaties in hun uiterlijk te vertonen, zo volgt uit waarnemingen die gedaan zijn met de High Resolution Imaging Science Experiment (HiRISE) camera aan boord van NASA’s Mars Reconnaissance Orbiter (MRO). Volgende maand is het vijf jaar dat de MRO rondjes om de rode planeet draait en in die periode fotografeert ‘ie regelmatig dezelfde zandduinen. In eerste instantie dachten wetenschappers dat die duinen best wel statisch waren, maar uit foto’s van duinen op verschillende momenten gemaakt blijken grote verschillen voor te komen, zoals te zien is op de fotoserie hiernaast. In de winterperiode ligt een laag bevroren kooldioxide (ook wel bekend als droog ijs) op de duinen. Zodra dat ijs in de lente sublimeert in gas destabiliseert de ondergrond en treden op diverse plaatsen lawines op. Die leiden op hun beurt weer tot het ontstaan van nieuwe geulen in de duinen. De wind tenslotte kan het gewijzigde landschap ook weer veranderen. In 40% van de gevallen heeft men op foto’s van de noordelijke zandduinen, gemaakt met een tussenpoze van zo’n twee jaar, veranderende landschappen gezien. Wowie, Mars kan je niet echt statisch noemen. :bron: Bron: NASA.

Zwitserse kaas op Mars

Met de HiRISE-camera1 aan boord van de Amerikaanse Mars Reconnaissance Orbiter (MRO) hebben ze op de Zuidpool van Mars dit bijzondere gebied gefotografeerd. Ze noemen het bij de NASA het ‘Zwitserse kaasgebied’ en het is het resultaat van de seizoensgebonden veranderingen in het aanwezige waterijs en kooldioxide. Het gebied komt voor in een zeer boeiende video, die ze gemaakt hebben van beelden met HiRISE en die voorzien is van een mystiek deuntje van Apple’s Garageband. In de bron vind je een beschrijving van alle afzonderlijke gebieden die in de video te zien zijn. Kijken hoor!

:bron: Bron: Cosmic Log.

Noot:
  1. High Resolution Imaging Science Experiment. []

Ah, ook op Mars komen bruggen voor

We wisten al dat (natuurlijke) bruggen op de maan voorkomen, maar bij de vindplaatsen kunnen we sinds kort ook Mars noemen. Met de HiRISE camera aan boord van de Mars Reconnaissance Orbiter (MRO) vonden ze namelijk deze brug in een gebied op Mars genaamd Tartarus Colles:

Op aarde komen dergelijke natuurlijke bruggen ook voor, zoals deze in Jordanië (Wadi Rum). Vermoedelijk is er geen holle ruimte onder die brug op Mars, dus zou een Marsmannetje er niet onderdoor kunnen lopen. Men denkt dat de grond aan weerszijden van de brug ingestort is en dat er géén sprake is van water dat ooit door een bedding gestroomd zou zijn. Bovenstaande foto is een klein stukje van de HiRISE-foto, die je hier ziet, inclusief beschrijving. :bron: Bron: Universe Today.

Zomergallerij: een bulls eye op Mars


Terwijl jullie dit lezen zit ik voor enkele dagen in Parijs met m’n vrouw en de oudste dochters. Oh ja en een dikke portemonnee, want de dames willen winkelen, ahum… Afijn, even een paar dagen weer de Zomergallerij van stal gehaald, met iedere dag een mooie astrofoto. Vandaag eentje van een prachtig concentrische krater op Mars, gefotografeerd met de HiRISE camera aan boord van de Mars Reconnaissance Orbiter. De krater is ongeveer 700 meter in doorsnede en naast z’n vorm is ‘ie ook bijzonder omdat vlakbij een kleinere krater te vinden is die net zo concentrisch als deze is. In de bron moet je ‘t hele verhaal maar lezen van dat duo. :bron: Bron: Bad Astronomy.

Nog één keertje dat gezicht op Mars

Het gebied Cydonia op Mars

We kennen ‘m allemaal wel, die beroemde Vikingfoto van 25 juli 1976 van het gebied Cydonia op Mars, waarop een soort van gezicht te zien is. The Face of Mars werd ‘ie genoemd en menigeen dacht toen dat er daadwerkelijk een door Marsbewoners uitgehakt monument in de vorm van een gezicht te zien was. Totdat de Mars Global Surveyor in 1998 en 2001 het gebied opnieuw fotografeerde en het niets anders bleek te zijn dan een rotsformatie, een zogenaamde tafelberg waar niets onnatuurlijks aan was. De lichtinval op het moment dat de Viking die foto nam was kennelijk toevallig ‘gunstig’ om er een gezicht uit te laten komen. Met de HiRISE camera aan boord van NASA’s Mars Reconnaissance Orbiter (MRO) hebben ze ‘t gebied onlangs opnieuw gefotografeerd en dat leverde de hiernaast staande afbeelding op. En opnieuw is de conclusie: leuk om te zien, maar niks bijzonders, noppes Face of Mars. Gewoon een geërodeerde tafelberg. En nou praten we d’r verder niet meer over, OK? Bron: Universe Today.

Zomergallerij: Phyllosilicaten in Her Desher Vallis

Her Desher Vallis is een gebied ergens op Mars. Daarop zijn volgens zeggen phyllosilicaten te zien. Wat phyllosilicaten zijn weet ik niet, geen tijd/zin om ‘t op te zoeken, ik weet wel dat de HiRISE-camera aan boord van de Mars Reconnaissance Orbiter (MRO) weer eens een fantastisch plaatje heeft geschoten. :bron: Bron: HiRISE.

Eigenaardigheden poolkap Mars worden bepaald door de wind

De Noordpool van Mars

Wie naar een foto van de noordpoolkap van Mars kijkt ziet twee eigenaardigheden: er is een diepe inham, die ijsvrij is, links naar het midden toe lopend op de afbeelding, en er zijn spiraalswijs lopende geulen te zien, waar ook geen ijs ligt. Die diepe inham is de canyon Chasma Boreale, qua lengte vergelijkbaar met de Grand Canyon in de Verenigde Staten, maar veel dieper en breder. De poolkap van Mars is naar schatting zo’n 3 km dik, maar over de vraag waarom in de Chasma Boreale géén ijs ligt bestaan vele theorieën. Zo zou vulkanische hitte de bodem ter plekke hebben verwarmd en een vloedgolf hebben veroorzaakt, waardoor al het ijs permanent verdween. Voor de spiraliserende geulen bestaan ook vele theorieën, onder andere dat de rotatie van Mars ijsstromen zouden veroorzaken die spiraalsgewijs lopen. Radar- en optisch onderzoek aan de poolkap met behulp van SHARAD (surface-penetrating radar) respectievelijk HiRISE (the high-resolution camera) aan boord van de Mars Reconnaissance Orbiter (MRO) heeft nu laten zien dat de meeste verklaringen overboord kunnen en dat er maar eentje overblijft: wind! Onder leiding van Jack Holt (Universiteit van Texas in Austin, VS) ontdekte men dat sterke poolwinden, ook wel katabatische of valwinden genoemd, de Chasma Boreale ijsvrij hebben gemaakt. De kloof lag er al, de winden hebben ‘m als ‘t ware schoongeveegd. Ook de spiraalvormige structuren in de poolkap zouden het gevolg zijn van de wind. Hierbij zou het welbekende Corioliseffect een rol spelen, welke op Aarde verantwoordelijk is voor de draairichting van bijvoorbeeld orkanen en die veroorzaakt wordt door de draairichting van de Aarde. Eh… leuke vraag is dan natuurlijk: komen die spiraalswijs lopende geulen ook op ònze Zuidpool voor? Wie ‘t weet mag het zeggen. :bron: Bron: Eurekalert.

Switch to our mobile site