Kijk eens naar onderstaand plekje op de maan, dat aangewezen wordt door de rode pijl. Zie je er iets opmerkelijks aan?

Nee, niks gevonden? Mmmmm, en als je deze foto bekijkt, waarop je hetzelfde gebied bij de witte pijl ziet, maar dan als onderdeel van een groter gebied vlakbij de krater Engel’gradt? Nee, nog geen idee? Nou, da’s geen schande hoor. Ik kon er ook niks aan ontdekken, ondanks uren eh… minuten eh… seconden turen naar die foto. En tòch is er met dat onopvallende stukje maan iets opmerkelijks aan de hand. Het is namelijk met een hoogte van 10.786 meter boven het maangemiddelde het allerhoogste punt op de maan. Yep, dat stukje maan bij de rode pijl is dus hoger gelegen dan het topje van de Mount Everest op aarde, waar je 8848 meter boven zeeniveau - zeg ‘aardegemiddelde’ – zit. Eh… maar wat je op die foto hierboven ziet dat ziet er toch helemaal niet uit als een gebergte? Klopt, het is inderdaad géén maangebergte. Maar het is wel de plek waar veel inslagmateriaal vanuit het nabijgelegen Aitken bekken terecht kwam. Later ontstane kraters zoals Engel’gardt hebben er letterlijk ‘nog een schepje bovenop gedaan’ en dat heeft geleid tot het hoogterecord van dit opmerkelijke stukje maan. Hoe ze dat allemaal weten? Door waarnemingen met de Lunar Orbiter Laser Altimeter (LOLA) aan boord van de Lunar Reconnaissance Orbiter (LRO) van de NASA. Meer hierover vind je in de bron, waar Emily Lakdawalla uitlegt hoe bergen op aarde door platentektoniek ontstaan, hoe op Mars vulkanen de hoogste punten vormen en hoe op de maan de hoogste punten ontstaan. Bron: Planetary Society.