We leven nog, de aarde is niet verzwolgen in de kolkende gravitationele maalstroom van een zwart gat. Uit die geruststellende waarneming zou je al kunnen concluderen dat de Large Hadron Collider (LHC) - de grootste deeltjesversneller ter wereld, waarvan velen de angst hadden dat ‘ie per ongeluk mini-zwarte gaten zou kunnen produceren – geen zwarte gaten heeft geproduceerd. Maar dat volgt NIET uit die alledaagse waarneming, want àls de LHC mini-zwarte gaten zou produceren, dan zouden die nog geen gevolgen voor ons hebben, omdat ze vrijwel direct na hun ontstaan weer zouden verdampen middels het Hawking-effect, aldus een CERN-rapport uit 2008. Nee, het echte bewijs dat de LHC geen mini-zwarte gaten heeft geproduceerd komt uit de analyses van de protonenbotsingen, die zich daar afgelopen jaar hebben voorgedaan. Uit een wetenschappelijk artikel blijkt dat de LHC géén mini-zwarte gaten heeft opgehoest, tenminste geen exemplaren die lichter zijn dan 3,5 TeV. Ah, dus zwaardere exemplaren zouden in theorie nog wel kunnen bestaan. De waarnemingen, gedaan met de Compact Muon Solenoid detector (CMS) van de LHC, betekenen dat enkele varianten van de snaartheorie in de prullebak kunnen. Het zijn de varianten die uitgaan van meerdere dimensies (de vier bekende ruimtetijd-dimensies plus zeven ‘gecompactificeerde’ dimensies). Bijna alle snaartheorie-varianten kennen die meerdere dimensies, maar sommigen hebben daarboven nog eens de stelling dat bij kleinere afstanden – lees: hogere energieën – de zwaartekracht plotseling enorm sterk wordt en dat dan zwarte gaten kunnen ontstaan. Nou, de bedenkers van die  laatste categorie theorieën kunnen dus ander werk gaan zoeken. Volgend jaar wil men overigens met verdere experimenten definitief vaststellen dat de LHC geen mini-zwarte gaten kan produceren, ook de zwaardere exemplaren boven 3,5 TeV niet. Phhhheeeeewwwwww… Bron: Cosmic Log.