3 februari 2012

NASA gaat gebruik maken van Open Source

Het logo van code.nasa.gov

De NASA heeft onlangs een website gestart waarop ze talloze projecten laten zien die allemaal draaien op Open Source software: code.nasa.gov. Bij Open Source heb je vrije toegang tot de bronmaterialen (de source) van het eindproduct en dat betekent dat ook het grote publiek mee kan ontwikkelen met die materialen en er voortdurend verbetering plaatsvindt. Er zijn al talloze projecten te vinden die onder Open Source zijn ontwikkeld. Binnenkort zal ook een forum worden geopend, waar gebruikers ervaringen kunnen uitwisselen. En weet je wat nou het mooie van dit alles is? Dat het allemaal draait onder WordPress, de software waar ook de Astroblogs onder draait. :-D Overigens, de NASA heeft meer sites die onder WordPress draaien. :bron: Bron: Weblog Tools Collection.

Oeps, is dat een gigantische UFO bij Mercurius?


Er hoeft maar íets onbekends op een foto gemaakt door de NASA te staan, of de halve wereld is in rep en roer dat er een UFO of iets dergelijks op te zien is. En direct wordt er dan op gewezen dat alle ontkenningen door de NASA bewuste misleiding zijn en dat essentiële informatie wordt achtergehouden. Het gaat niet anders met de foto die deze week opdook van Mercurius, gemaakt met de Heliospheric Imager-1A, een telescoop aan boord van de STEREO A satelliet die de uitbarstingen op de zon in kaart moet brengen. Op 1 december j.l. volgde men met die telescoop een coronal mass ejection (CME), een wolk plasma vol geladen deeltjes, afkomstig van de zon. Foto’s van de HI-1A komen terecht op de US Navy’s SECCHI website1, waar iedereen ze kan bekijken. Zo ook YouTube gebruiker siniXster, die op die bewuste foto de planeet Mercurius herkende. En wat was er rechts náást de planeet te zien, op het moment dat Mercurius gepasseerd werd door die wolk: een gigantische UFO! Wat siniXter zag omschrijft hij als volgt:

…definitely some sort of manufactured object. It’s cylindrical on either side, has a shape in the middle… It definitely looks like a ship to me. Very obviously it’s cloaked. There’s really, absolutely no other explanation for that than some sort of ship.

Afijn, tijd om even het filmpje van siniXter over dit vreemde object te bekijken:

En dan nu de bekende hamvraag: is die lichtvlek naast Mercurius inderdaad een UFO? Is het een niet-natuurlijk object, een ruimteschip ter grootte van de halve planeet (!), dat door het passeren van de wolk met CME oplichtte en aldus zichtbaar werd? Nou mensen, wees gerust en ga weer rustig ademhalen: het is géén UFO. Wetenschappers verbonden aan SECCHI hebben gereageerd op de speculaties en hun verklaring van hetgeen je op de video ziet is het volgende:

In these HI-1 images, a daily median is used as the best near-real-time method to get CME enhancement. This results in dark spots from planets such as Mercury. When we derive the background, we do an interpolation between two daily median images. Since we make these images the day we receive them, we do not have a daily median for the next day, just the previous day. When the interpolation is done between the previous day and the current day and there is a feature like a planet, this introduces dark (negative) artifacts in the background where the planet was on the previous day, which then show up as bright areas in the enhanced image.

Klinkt nogal techno-blabla, maar het komt er op neer dat men iedere dag foto’s maakt met HI-1 en dat die foto’s met elkaar vergeleken worden. Op het ene moment staat zo’n wolk helemaal rechts op de foto, vervolgens schuift ‘ie een tikkeltje naar links op en op alle volgende foto’s is ‘ie telkens meer naar links opgeschoven. Om de wolk van CME goed uit te laten komen worden achtergrond-signalen (bijvoorbeeld sterren en planeten) met software verwijderd, zodat alleen het signaal van die wolk overblijft. Bij SECCHI gebeurt dat analyseren en bewerken bijna real-time, zonder dat er mensenwerk aan te pas komt. De lichtvlek naast Mercurius is niets anders dan een ‘artifact’, een kunstmatig effect veroorzaakt door die computerbewerking. Op de plek van het artifact stond Mercurius de vorige dag. De software heeft met planeten altijd meer moeite om die als ‘ruis’ te verwijderen, dan sterren, die meer stilstaan. Het verwijderen van Mercurius leverde een donker (negatieve) artifact op en in de versterkte opnames kwam dat er vervolgens als een fel verlichtte vlek uit. Niets meer en niets minder. Een zeer technische verklaring van de ‘UFO’ naast Mercurius kan je hier lezen. :bron: Bron: Discovery News + Space.com.

Noot:
  1. SECCHI staat voor Sun Earth Connection Coronal and Heliospheric Investigation. []

NASA vindt bewijs voor vloeibare oceaan onder ijskorst maan Europa


In de gegevens van de sonde Galileo hebben wetenschappers van de NASA bewijs gevonden dat de maan Europa van de grote planeet Jupiter onder z’n ijskorst een vloeibare oceaan moet hebben, die qua volume net zo veel water bevat als de grote meren in Noord-Amerika. Het vermoeden dát die oceaan er is bestaat al langer, maar onderzoek aan enkele ruwe terreinen op Europa, die gemaakt zijn door de in 1989 gelanceerde sonde Galileo maken duidelijk dat het meer dan een vermoeden is. Het gaat om twee cirkelvormige en ‘bobbelige’ gebieden, die onderzocht zijn door een team dat onder leiding stond van Britney Schmidt (Universiteit van Texas, Austin). Uitgebreid onderzoek laat zien dat deze twee ‘chaos terreinen’ alleen ontstaan kunnen zijn als er een uitwisseling is tussen de ijskorst en daaronder een vloeibare oceaan. Andere verklaringen zijn er niet. Een korte impressie van de maan Europa en z’n ijskort + vloeibare oceaan daaronder vind je in de volgende video:

Eh… voor alle duidelijkheid: de Galileo sonde is er niet meer, want in september 2003 liet men deze express een duik maken in de atmosfeer van Jupiter en daarna is ‘ie gestopt met functioneren. Deze bewuste ‘crash’ was ook om te voorkomen dat de sonde wellicht op Europa zou botsen en deze wellicht zou ‘verontreinigen’ met meegenomen aardse bacterieën. :bron: Bron: NASA.

NASA: eerste testvlucht met Orion capsule is in 2014


De NASA heeft verklaard dat een eerste onbemande vlucht met de Orion capsule in 2014 zal plaatsvinden. De Orion Multi-Purpose Crew Vehicle (Orion MPCV), zoals dat ding officieel heet, zal met een zware draagraket Delta IV van United Launch Alliance (ULA) vanaf Cape Canaveral Air Force Station in Florida worden gelanceerd en in de ruimte gebracht. Men spreekt van de Exploration Flight Test, afgekort EFT-1. Er zullen twee omwentelingen om de aarde worden gemaakt op grote hoogte en vervolgens zal de Orion capsule terugkeren naar aarde. Na een tocht door de dampkring zal de Orion ergens in de oceaan in het water plonzen, gedragen door parachutes, net zoals met de Mercury, Gemini en Apollo capsules gebeurde. De bedoeling is dat later bemande testvluchten zullen volgen en dat dan het gehele Space Launch System (SLS) zal worden getest, de raket waarmee men naar een planetoïde, de maan en Mars wil. Hieronder een video, waarmee je een goede indruk krijgt van EFT-1.

:bron: Bron: Universe Today.

NASA roept hulp in van de Zooniverse bij project NEEMO-15


De NASA is van plan om ergens in de jaren twintig een bemande ruimtereis te organiseren naar een planetoïde. Als tussenstap eigenlijk om ooit een keer op de rode planeet Mars te geraken, maar da’s nog hééél ver weg. Om alvast te oefenen in zo’n bemande ruimtereis – die erg lang zal gaan duren – is men van plan om allerlei simulaties te gaan doen om de omstandigheden gedurende zo’n reis te ervaren en ervan te leren. Als het allemaal volgens plan verloopt zal dat vandaag al beginnen, want zes astronauten zullen in het kader van de 15e NASA Extreme Environment Mission Operations (NEEMO) vanaf vandaag tien dagen lang wonen en werken in een onderwater-lab van de National Oceanic and Atmospheric Administration (NOAA), een paar kilometer uit de kust van Key Largo in Florida.

Experimenten zoals NEEMO-15 leveren een bulk aan gegevens op en om die gegevens op een juiste manier te analyseren heeft de NASA de hulp ingeschakeld van zowel de Zooniverse als van Vizzuality. Die eerste club kennen we erg goed als de ultieme vorm van astro-crowdsourcing, het inschakelen van het grote publiek om data te analyseren, zoals bij de Galaxy Zoo. De NASA is de laatste tijd erg in voor deze ‘democratische’ vorm van dataverwerking, allemaal vormen van Citizen Science. Wil je meedoen met NEEMO-15 van de Zooniverse, meldt je dan hier aan. Het verkeerd trouwens in een beta-stadium, dus het kan wel eens foudt gaan. :bron: Bron: SpaceRef.

Wat dacht je van een leuke NASA ringtone op je mobiel?

De NASA app met vele ringtones

De NASA heeft een leuke collectie van allemaal geluidsfragmenten uit de ruimtevaart, met klassiekers zoals de piepjes van de Spoetnik, de kersttoespraak van de Apollo 8, de Apollo 11 landing op de maan, etc… Die fragmenten zijn nu ook als ringtones op je telefoon verkrijgbaar, zowel voor Android telefoons als voor iPhones. Voor de Androids moet je een NASA app downloaden en installeren. Via het menu kan je dan de ringtones in vier categorieën beluisteren en eventueel gebruiken op je mobiel. De categorieën zijn shuttles + ISS, Apollo + Mercury, huidige missies en tenslotte ‘piepjes en bits’. Daarin vindt je onder andere deze leuke fragmenten:

Android (MP3)
STS-1: We’re Going to Dust it Off First
STS-7: That Was Definitely an E-ticket!
STS-131: Sound of Launch
STS-132: Shuttle Gear Drop
STS-135: Countdown to Launch
STS-135: Launch Commentary
STS-135: Landing Commander Comments
STS-135: Landing Comments
Iphone (M4R)
STS-1: We’re Going to Dust it Off First
STS-7: That Was Definitely an E-ticket!
STS-131: Sound of Launch
STS-132: Shuttle Gear Drop
STS-135: Countdown to Launch
STS-135: Launch Commentary
STS-135: Landing Commander comments
STS-135: Landing Comments

Leuke ringtones, nietwaar? Kortom, vlug naar NASA’s sounds & ringtones. De tip voor deze Astroblog kwam van lezer Ralf. Thanx Ralf!

Laatste voorspelling: UARS komt komende nacht neer in de Sahara


Volgens het Center for Orbital and Reentry Debris Studies (CORDS) zal de Amerikaanse UARS (‘Upper Atmosphere Research Satellite’) satelliet vermoedelijk komende nacht om 05.16 uur Nederlandse tijd de atmosfeer binnendringen en zullen brokstukken van de zes ton wegende satelliet ergens in de Sahara neerkomen, de grote woestijn in het noorden van Afrika. De onzekerheid in de tijd is ± 5 uren, dus het kan ook kort na twaalven en het kan net zo goed morgenochtend plaatsvinden. Het is allemaal later dan de NASA in eerste instantie dacht. De zonne-activiteit blijkt minder van invloed te zijn op de hoogte van UARS en ook blijkt z’n oriëntatie veranderd te zijn, hetgeen medebepalend is voor het moment dat de stuurloos geraakte satelliet de atmosfeer intreedt. Ik heb zojuist nog even op Heavens Above gechekt of we de UARS ook nog over kunnen zien komen boven Nederland, maar da’s helaas niet het geval. Voor ons gen vuurwerk dus van de voormalige klimaatsatelliet. Eh… over de Sahara gesproken: ik geloof normaal gesproken niet zo in samenzweringstheorieën, maar ‘t zou toch zo maar kunnen dat de Amerikanen die satelliet daar recht op het tentje willen droppen, waar Gadaffi bivakeert! :-D Oh ja, nog even een dankwoordje richting lezer Rudy, die ons regelmatig op de hoogte houdt van het laatste nieuws rondom de UARS. Thanx! :bron: Aero/CORDS + NASA.
[Update]: Marco Langbroek meldt dat berekeningen van Harro Zimmer uitkomen op een binnenkomst van UARS om 05.34 uur ± 9 uren. Scheelt een kwartiertje met de CORDS-berekening, maar door dat verschil komen de brokstukken van UARS wel een stuk verder terecht, ergens in de Indische Oceaan, ten zuidoosten van Madagascar.

NASA onthult z’n Deep Space Launch System (SLS)


De NASA heeft vandaag eindelijk z’n Space Launch System (SLS) onthult, die bedoeld is voor de lange bemande vluchten naar een planetoïde en uiteindelijk naar Mars. Het gaat om een zeer krachtige draagraket, 30 verdiepingen hoog, die zal werken met motoren – vijf RS-25D/E motoren die ook in de space shuttle’s werden gebruikt plus een verbeterde J-2X motor - die draaien op vloeibare zuurstof en waterstof. In eerste instantie kan de raket 70 metrische ton vracht en mensen vervoeren, later wordt dat uitgebreid naar 130 mT. Om de raket te bouwen is $ 11,5 miljard nodig, plus $ 6 miljard voor de Multipurpose Crew Vehicle (MPCV) Orion. Oh ja en nog eens $ 2 miljard om Kennedy Space Center middels een facelift klaar te stomen de SLS te kunnen lanceren. Hieronder een impressie van een SLS die wordt gelanceerd.

De verwachting is dat de combi SLS/Orion ergens in 2017 z’n eerste testvlucht kan maken. Rond 2021 gaan er ook astronauten mee naar boven en in 2025 is de bedoeling dat ze een bemande vlucht naar een planetoïde gaan maken. Mars komt ergens rond 2030 aan de beurt. De SLS kan ook gebruikt worden om Low Earth Orbits (LEO) uit te voeren, vluchten die dichter bij huis blijven, zoals naar het internationale ruimtestation ISS. Maar specifiek voor dat doel is de NASA óók bezig om allerlei commerciële ondernemingen te strikken, zoals ATK en Astrium met hun Libery raket en SpaceX met z’n Falcon 9 raket plus Dragon capsule. Hieronder een video van de SLS van de NASA, die wel heel sterk de indruk geeft dat we te maken hebben met een Saturnus V raket met Solid Rocket Boosters. :-)


:bron: Bron: NASA.

Meer over de terug naar de aarde vallende UARS satelliet

Impressie van de UARS, die binnenkort terugvalt naar aarde

Deze week werd bekend dat een in 1991 via Space Shuttle Discovery (STS-48) uitgezette satelliet – de 5.668 kg wegende Upper Atmosphere Research Satellite (UARS) – ergens eind september of begin oktober terug naar de aarde zal vallen. In 1995 werd de actieve staat van dienst van de UARS door de NASA beëindigd en werd ‘ie naar een tijdelijke baan gedirigeerd waar vandaan de satelliet uiteindelijk terug naar de aarde zou vallen. Dat moment is binnenkort aangebroken en de laatste informatie zegt dat ergens rond 28-29 september de UARS terug zal vallen. Er schijnt een kans van 1 op 32001 te zijn iemand binnen het gearceerde gebied hieronder – liggend tussen de 57e noorder- en zuiderbreedtegraad – getroffen kan worden door brokstukken. Het meeste van de UARS zal tijdens de afdaling door de dampkring verbranden, maar men denkt dat 26 onderdelen groot genoeg zijn om de reis te overleven en op aarde kunnen vallen. Die onderdelen kunnen zo’n 532 kg bij elkaar wegen en het grootste stuk ervan kan al 150 kg wegen. Oeps! Hieronder een infografiek van de UARS, waarin je mooi een impressie krijgt hoe groot dat bakbeest wel niet is.

Get a snapshot view of NASA's Upper Atmosphere Research Satellite (UARS), which will fall to Earth in 2011, in this SPACE.com infographic.
Source: SPACE.com: All about our solar system, outer space and exploration

Overigens wijst Marco Langbroek, de bekende satelliet-waarnemers uit Leiden, er op dat je de UARS satelliet gemakkelijk aan de hemel kan zien. Hij komt steeds lager boven de aarde te hangen – momenteel in een 244 x 275 km baan – en z’n helderheid bij overkomst is ongeveer 0,5m. Hij heeft ‘m zelf juni vorig jaar een keertje gefotografeerd:

Ik heb net even via Heavens Above gekeken wanneer de UARS boven Nederland zichtbaar is – heb daarbij even Dordrecht als lokatie genomen, the place to be! – en dat levert komende tijd de volgende passages op:

:bron: Bron: Space.com + SatTrackCam.

Noot:
  1. Mmmm, 1 op 3200 lijkt een erg grote kans, nietwaar? Maar het gaat om de kans dat iemand op aarde getroffen wordt. De kans dat iemand de lotto wint is groter, want die kans is 1 op 1: iemand zál die lotto winnen. OK, de kans dat jij of ik dat zijn is vele malen kleiner, maar iemand gaat ‘m winnen. Dus de kans dat jij of ik getroffen zullen worden door een brokstuk van de UARS is 1 op zoveel biljard of zoiets. Gerustgesteld? :-D []

Video: de toekomst van de Amerikaanse bemande ruimtevaart


Sinds de Space Shuttles afgelopen zomer met pensioen zijn gegaan wordt volop gediscussieerd over de vraag hoe de toekomst van de Amerikaanse bemande ruimtevaart er uit ziet. President Obama gaf april 2010 al de grondslag voor die toekomst, door te stellen dat de Verenigde Staten niet meer mikken op een bemande maanreis, maar dat gekozen wordt voor een reis naar een planetoïde en in de verre toekomst zelfs naar Mars. Sindsdien wordt er flink ontworpen op tekentafels, gebouwd en getest en worden we overladen met ingewikkeld klinkende zaken als COTS, CCDev2 en MPCV’s, zaken waarbij de commerciële ruimtevaart een nadrukkelijke rol heeft. Uiterst boeiend en helemaal niet ingewikkeld is de volgende korte video, waarin de toekomst van de Amerikaanse bemande ruimtevaart in beeld wordt gebracht. Kijken!

:bron: Bron: Universe Today.

Switch to our mobile site